Белите народи во Африка – Берберите (I дел)

Изненадувачки е за многумина што тек допрва дознаваат, но автохотните староседелци на Северна Африка не се негроидните Африканци ниту пак Арапите, туку народот, кој го наркуваат како – Бербери. Уште повеќе е изненадуачка причината дека овој народ на Белата Раса, бил предмет на принудна исламизација во 7-миот век.

 

foto-002.jpg

foto-003

Патем, многу Бербери свесни се, дека нивното нарекување, е вушност име кое им го дале другите народи, а ова нарекување научно се нарекува екзоетноним. Постои теорија, дека наводно се појавило уште од римјаните. Се отстранува од грчкото barbaros, или латинското barbarus – «варвар». Така Грците, а по нив и Римјаните, ги нарекувале сите народи, култури и јазици кои тие не ги разбирале. Според моите поимања и истражување дури и на староседелците и првите народи кој ја издигнале култура во Хелада, имено Пелазгите,  дури и нивниот јазик од страна на хелените бил нарекуван како варварски.

foto-004.jpg

foto-005.jpg

foto-008.jpg

 

Во 450 г.п.н.е., Херодот за Пелазгите вели:

 

Ако се суди по останатите живи Пелазги,… каков јазик говореле Пелазгите, треба да кажам дека говореле еден варварски јазик; ако тоа е така тогаш жителите на Атика, која е пелазгиска земја, со нивното преминувањето кон Елините, примија друг јазик.

Аналогно на сите искази и истражување, индо-европјаните (Расите), односно Словено-Аријците биле наречени меѓудругото и како Варвари.

untitled-1

Меѓутоа, со обзирот дека Римското Царство во смислата која нам ни ја представуваат ортодоксните историчари, не постоело како такво, а целата “античка” историја е пишувана во среднот век, и така сето ова не е едноставно и јасно, дури и за поимот «варвар», како и неговото потекло од «бербер» дури и повеќе од тоа. За древните Германи се кажува дека се нарекувале варвари, еднакво на бербери но тоа никогаш не се дознало и потврдило.

foto-009

foto-015.jpg

foto-006.jpg

foto-007.jpg

Но, древните Хиспанци (Шпанци) ги нарекле Ибери староседелците на Пиринејскиот Полуостров.

portugalia.jpg

Пред-Римските народи во Иберија (денешна Шпанија, Португалија и Андора)

И тука не е возможно а да не се забележи, дека етнонимите «Бербер» и «Ибер» имаат ист корен «Бер». Според верзијата на Карло-Вилхелм фон Хумболт, германскиот филолог и филозоф од 19-ти век, древното население на Шпанија – Иберите, кои живееле на територијата на полуостровот од 8 милениум п.н.е., вели дека тие доаѓаат од Северна Африка и остатоците од тоа древно население во Западна Европа се јавуваат како современите Баскијци. Сепак постои верзија дека името може да потекнува и од локалното «бер-абер» “преселувачка група”. Истотака, во централниот дел на Мароко кој е домот на племето  Брабер (или Барабир, Берабер). Така што верзии за потеклото на словото «Бербер» може да се најдат неколку, но поради некоја причина, најточната верзија е «Варварската».

Денеска за поимот Бербери се наркува збирката односно множеството на бели племиња, кои живеат на територијата во цела Северна Африка, од Египет до источниот дел на Атланскиот океан на запад, и од Судан на југ до Средноземното море на север, но и во другите земји, вклучително и европските. Бројот на Берберите во светов, се проценува на различни начини – од 20-40 милиони луѓе. Повеќето од нив живеат во земјата т.н. Магреб, по-арапски – «Каде заоѓа Сонцето»: Мароко (племињата: Шилихите, Амазихите, Рифите – околу 9,5 милиони), Алжир (племињата: Кабилите, Шауијте, Туарегите – околу 4,3 милиони), Тунис и Либија (племињата: Нафуси – околу 210 илјади). Истотака Берберите живеат и во Мали (околу 0,6 милиони),  Нигерија (0,4 милиони), и како дојденци и емигранти ги има и во Франција (1,2 милиони), Белгија, Холандија, Германија, САД и Австралија. 

Се верува дека тие се нарекуваат себеси  како, Аmazigh, Аmasiyen (може да звучи како Амазиг, па дури и како Амазир или Амазај) , што значи “народ” или “слободни луѓе“. Сепак, постои во овој поглед и поинакво мислење. Тоа е изразено од А.Ј. Милитарев – рускиот филолог и лингвист, експерт за семитска, берберо-канарска и афро-азијска лингвистика. Во неговата статија “Низ очите на лингвистот: Гармантида во контекстот на Северно-Африканската историја”, тој  го пишува следново:

“Дозволете ни да дојдеме до уште неколку научни”микро-митови “околу себенарувањето на Берберите. “Самонарекувањето кои тие (Берберите –AM) често за себе го додаваат е Аmasiyen, што значи “народ“. Јазикот свој тие го нарекуваат човечки, во што тие не ја менувале гордоста и презирот кон не-берберите, така што римјаните ги нарекувале нив варвари”(13). И на друго место авторот пишува: “Самонарекувањето на Туарезите-Имохаг (или Имаджирен), се гледа и во нивното име што значи “слободен” (независен)“(14). И на друго место авторот: “Слободољубивоста на Туарезите,  се гледа и во нивното самонарекување – «Имохаг»…..напоменува во гарамантах, бранејќи ја својата независност”..(15).

Всушност,  Imaziyean – самонарекувањето на Берберите ( и неговата варијанта на јужните Бербери – Туарезите) – не може да се преведе само како “луѓе“, ниту само како “слободни“. Oвој термин не постои помалку од цели 2,5 илјади година и тука има многу подлабока мистерија. Многу е надежна и веродостојна идентификацијата на Максијите на Херодот и Мазиките, Мазичите (Maksyes, Mazikes, Mazices) на другите антички историчари и извори и соодветно на тоа, како што е предложено и од Џ.К. Поплинскиј, треба да се спореди етнонимот Мsws што значи “ливиец-либиец” од египетските текстови од  XIX и XX династија……означувајќи едно од либијските племиња и ништо повеќе.

Името на народот со црвена на боја, коса, кожа или традиционална облека) – не е единствениот феномен (16). Развивајќи се во туарешките дијалекти со дополнително значение на овој етноним како –  «слободни» укажува на само на слободољубивите туарези или нивната желба за независност од било какви други надворешни “угнетувачи”, туку напротив, и на нивниот статус како слободни луѓе, мајстори во однос кон зависните од нив етнички групи од неевропрејски тип и неберберберско потекло….”

caucasian-2.jpg

maxresdefault.jpg

Yuya-and-Thuya.jpgAbove left:  Yuya, an Egyptian nobleman from 1400 BC.  He was the father of Tiy, the wife of Pharaoh Amenhotep III.  Yuya’s blond hair has been well preserved by the embalming process. Alongside, his equally blonde-haired wife, Thuya, great grandmother of Tutankhamen. 

main-qimg-747a2401522d591c694049704b66dc9e-c.jpg

Од ова следуваат, во крајна мера, најмалку два интересни закличоци. Во првиот, самонарекувањето на Амазхите-Берберите може да произлегова од зборот “црвени“. И навистина, меѓу нив има многу црвенокоси, риџокоси (типични Словено-Аријски представници), белокожи луѓе со сини или костенливи очи.

fcc0b656bd06365a2ad88f0ccce702ab.jpg

c7b5yvsi.jpg

47608a6c20853bad1d97eda501067e21.jpg

 

На пример мисот на Алжир во 2013, била сопругата на јорданскиот крал Мухамед VI-ти и светски познатата и саканата француска пејачка Едит Пјаф.  Таа била берберка по мајчина страна. Исто така и во народната и традиционалната облека на берберите имало многу црвена боја. И во вториот, племињата на амазхите се од европски расен тип. Овој заклучок се потврдува и со многу голем број на генетски истражувања, кој ги идентификуваат т.н. берберски маркери – хаплогрупата E1b1b, која не се среќава само во Африка, (Источна, Северна и Јужна) но и во Европа (Југоисточна и Јужна) и Западна Азија.

Berber_flag.svg.pngЗнамето на Берберите

foto-010.jpg

foto-011.jpg

foto-012.jpg

foto-013.jpg

foto-014.jpg

Сепак, научниците се внимателни и стравуваат директно да ги дефинираат Берберите како припадници на белата раса. Нормално, и покрај очигледното, нивните газди им наметнуваат сосема разична агенда, бидејќи се растура темелот на лагата и искривената историја  И така, тие измислуваат разни имиња како на пример – бели арапи (Caucasoid Arabs), една преодна фаза помеѓу европјаните и црните африканци (Sub-Saharan Africans), вкрстување помеѓу европјаните и средоземноморската (медитеранската) раса, помешани со европјаните и западните азијати, или едноставно Евро-Азијци.

Така што генетските истражувања на западните научници како што е Луиџи Кавали-Сфорца (Luigi Luca Cavalli-Sforza), италианскиот генетичар или пак Карлтон Стивенс Кун (Carleton Stevens Coon), американскиот антрополог, доведуваат до заклучокот, дека белите луѓе пристигнале во Северна Африка неколку пати и биле тука постојано во период од 30 – 8 илјади години наназад. Најпрво во Евроазија, а потоа и на Блискиот Исток. Кун бил уверен дека Амазихите-Бербери живеат во Северна Африка, најмалку, 15 илјади години.

berberi-ot-maroko

Горенаведените либиски племиња, тие често ги нарекувале како предци на Амазихите-Берберите. Во оваа врска, ќе биде интересно да се разгледа една верзија за појавувањето на самото слово “Либијци“, кој истотака е екзоетноним. Египќаните ги нарекувале овие луѓе како “луѓе служители” – “верници и поклоници  на Сонцето” – Децата на РА,  и ги представувале како луѓе се бела боја на кожата, тетоважи, ноеви пердуви на главите итн….

“Рабу” се изговара и како “Ребу”, а потоа и “Лебу”, а потоа – “Либу” и на крајот “Ливи”.  Факт е дека Либијците се бела раса, според египетската слика (првата слика – певиот е либиец) и мозаците на “римските вили”во Мароко, Тунис и Либија (Кирен, Лептис Магна и Сабрата). Треба да се напомене дека еден од Амазихите-Бербери постанал и римски император, имено Септимиј Север.

И покрај фактот дека на интерет има голем број на извори, за наведувањето на Берберите и нивнита историја, не постои консензус, кога таа навистина започнала. Спекатарот на мислењата е доволно голем – според различните извори, историјата на Берберите има постоење од 3-11 илјади години. И никаде не се споменува во врска со можното потекло на овој народ. Нормално, креаторите на лажната историја и нивната алатка – масончињата, вложиле голем труд да биде бетонирана вистината која сама по себе е најдрагоцена и најсветла. Во земјите на Северна Африка, Берберите живееле многу години пред сите нам добро познатите напаѓачи – Феникијците, Грците, Римјаните и особено Арапите, кои дошле на нивната земја тек во 7-8 век од н.е.  Од неодамна почнало да се брка домородното бело население од континентот длабоко во пустините и планинските региони, насилно да се исламизираат и да се асимилираат, и да им се наметнуваат меѓу-етиничките бракови. Берберскот јазик бил забранет во училиштата и употребата во официјалните институции, но и покрај тоа, и речиси без исклучок на донесувањето на исламот, Берберите успеваат со тешки маки да го одбранат, како нивниот менталитет, така и културата, традицијата и начинот на живот. Можеби тоа се случило, бидејќи Берберите сепак некако успеале да го комбинираат исламот (кој заедно со христијанството се тројански коњи на јудеизмот) со култовите на своите предци.

Нажалост, Берберските извори за нивната сопствена историја и култура не се зачувале, што воопшто не е изненадувачки, со оглед на бројот на освојувачите, кои во бранови се тркалале на тој древен народ. Како и обично, секој освојувач ја прекројувал и преструктурирал културата и историјата на победениот. За таа цел, максимално е уништено поранешното културно-историско наследство на овој народ, кој како и многуте други Аријски народи ја имал несреќата да биде освоен. Секако, несмееме да ја заборавиме и неодамнешната окупација на Либија од страна на паразитските сили на НАТО, кои не само што ја нападнаа суверната држава, но истотака како и во Ирак ги ограбија и уништија речиси сите музеи и музејски богатства во Либија (Ливија), дивјачки го бомбардираа древниот град на Либија – Сабрата и Лептис Магна. Уникатните мозаици со Словено-Аријските симболи кои во песокот беа чувани, речиси сите безповратно ги уништија. Талмудските  Јудео-монструми кои што исто така се однесуваа и во Југославија и Ирак, истотака успеале да ги украдат и античките карпестите слики во Либија. Тие се натопени со посебен хемиски состав на платно за печатење во прилог на сликите кои ги лепеле. За ова подмолно дивјаштво раскажува Николај Сологубовски, есеист, критичар, историчар, режисер, фотограф, во своите извештаи  “Либија – Смртта на цивилизацијата “и  ” Смртта на Триполитанската Венера “.

Да се се вратиме наназад кон античките Либијци. За нив може да се најде во споменувањата на другите народи – древните Египќани, Римјаните, Ромеите-Грците. Размислете накратко за нивното споменување, и патем каде оди моментатлно познатата историја за древните Бербери-Амазихи. Најраните споменува за Либијците може да се најдат во античките египетски папируси од крајот на 4-тиот милениум п.н.е. Со последните Бербери имале прилично блиски односни.  Тие тргувале со нив, војувале со нив, и биле приморани да им плаќаат данок. Воените конфликти со Либијците-Бербери ги красат ѕидовите на египетските храмови и гробниции на фараоните.  Така во храмот на Амон во Карнак е прикажан фараонот Сети I, кој ги поразил либијските војници, а во Мединет Хабу, мртовечкиот храм на Рамзес III во Луксор, пронајдени се грнчарски рељефи каде се прикажани традиционалните непријатели на Египет. Од лево кон десно: Либијците, Нубијците, Сиријците, Семитите (номадите Шасу) и Хитите.  За време на Средното Кралство (околу 2200-1700 п.н.е.), Египќаните успеале да ги покорат и потчинат кон себе источните Бербери и им наметнале данок. Многу Бербери служеле во армијата на фараонот, и стигнале поради нивните способности до високите позиции во државната хиерархија. Еден од официрите со Берберско потекло ја превзел власта во Египет, околу 950 г.п.н.е. и управувал под името Шешонк I.  Основувањето на 22-та и следните 23-та и 26-тата династаја наречени се неслучајно “либијски“.

foto-016

Египќаните исто така, раскажувале и за битките со племињата на воинствените жени (зачуваните папирус од времето на Рамзес II (1279-1213 п.н.е.)). Малкумина знаат, но во прилог на познатите Црно-Морски Амазонки, каде долго пред нив постоеле Либијските Амазонкирусакоси и синооки племиња на жени-воини. Овој подаок е несомнено интересен, и поради тоа што и самото име “Амазонки” е во потполн етимолошки склад со Берберското самонарекување “Амазихи“. Најраните споменување на нивното воинствено племе се наоѓа во “Илијада” (веројатно во 8 век п. н.е..) – Поемата на Хомер за Тројанската војна (14 век п.н.е. год.). Во нејзе  тројанскиот крал Пријам вели дека ги видел во битка Амазонките против Бригите. Во оваа војна, Амазонките биле на страната на Тројанците против Хелените. Хомер вели дека овие жени се бореле, “слично како мажите“.

foto-017.jpg

 

За нив разкажувал и Диодор од Сицилија (90-30 г.п.н.е.) , античкиот грчки историчар и митограф, кои за возврат прераскажува митови,  забележани од другите древнохеленски митолози како  – Дионисиј Скитобрахион (живеел  во Александрија во средината на 2 век п.н.е.). Тој говорел дека најстарите – древните Амазонски царства се наоѓале во Либија, Северна Африка (Мароко, Алжир, Тунис), но тие исчезнале долго пред Тројанската војна. Главниот град на ова царство се наоѓа во североисточниот дел на езерото Шерги (Планината Атлас во Алжир). Атлас е планинска област во северозападна Африка, која се наоѓа меѓу Атланскиот Океан со Средоземното Море и пустината Сахара. Се протега во државите Мароко, Алжир и Тунис. Има должина од околу 2.500 км, а широчина од 250 до 300 км. Највисоките врвови достигаат над 4.000 м. Планината Атлас е сиромашна со вода. Климата при Атланскиот Океан и Средоземното Море во пониските делови е средоземна, во повисоките делови е степска, а од јужната страна на планината е пустинска. Населението е разместено во приморските делови.

Atlasgebirge_topografisch_politsch_mittel_mit_Hochland.jpg

Јужно од главниот град, кон југо-источниот брег на езерото биле величенствените гробови, палати и светилишта на Амазонките во карпите. Најпознатата од тие времиња била Амазонката Мирина. Под нејзино водство, Амазонките дошле во Египет и Арабија, ја освоиле Сирија, отишле во Мала Азија, каде што тие основале голем број на градови и светилишта: Мирина, Смирна, Мартезија, Отрера итн. Мирина умрела со повеќето од војниците во Тракија (денешната област во источниот дел на Балканот, поделен на Бугарија, Грција и Турција). Останатите Амазонки се вратиле во Либија.

foto-018.jpg

foto-019.jpg

foto-020.jpg

Еден од првите античките автори кои пишувале за античките Либијци е Херодот, каде во 5-иот век п.н.е. ги опишал  овие племиња и нивните обичаи во своето дело “Историја” (Книга IV Мелпомена). B 6-иот век. п.н.е. Либијците активно се бореле со Картагина, која се обидела да ги потчини за време на Втората пунска војна (218-216 год.) – Војната на Рим против Картагина, и тие се бореле од страната на Картагина. Во војската на Ханибал бил либискиот коњанички корпус . Картагина паднала во 146 година п.н.е. и земјата на Либијците станала римска провинција, и тие морале да им оддадат почит, а потоа да се потчинат во ропство. Во римските извори исчезнувало споменување на Либијците, и домородните луѓе од Северна Африка станале познати како Маври, и подоцна – Бербери. Во I век п.н.е. во “Белешки за граѓанска војна”  ги спомнува и Јулиј Цезар.

amazahi1

Tекстот продолжува……

 

Advertisements

One thought on “Белите народи во Африка – Берберите (I дел)

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s