Белите народи во Африка – Берберите (II дел)

9. (73). Многу Родови од Расата Велика

ќе се  раселат по сите краишта на Мидгард-Земјата,

од онаа страна на  Рипејските Гори (Уралските планини),

и ќе подигнат нови градови и храмови  

и ќе ја сочуваат верата на Прапредците , 

и тајните Веди што им ги даде Тарх Дажбог 

и другите Светли Богови …

<< САЊТИЈА НА ПЕРУНОВАТА ВЕДА>> САЊТИЈА 5

foto-021

foto-023.jpg

foto-022.jpg

foto-024

Во 6-тиот век н.е. заменет е Рим,  подоцна и од Вандалите во Африка, каде потоа ќе дојдат и Византијците, а во 7-8-миот век целата територија на Северна Африка ќе биде освоена од страна на Арапите и ќе постане дел од арапскиот калифат. Започнала исламизацијата на Берберите, кои започнале да се борат со овие освојувачи. Во 698, во Северна Африка започнатото е моќното Берберски востание. Историјата го зачувало името на лидерот на бунтовниците – Пророчицата Даја  (Daya ULT Yenfaq Tajrawt (берб.), Dihya или Damya (арапски) ал Кахина. Патем, на Википедија ја нарекуваат кралица на берберско-еврејскто кнежевство. Меѓутоа, англиската верзија се однесува на мнението на научници кои ги негираат различни соопштенија кои биле распространети во 19-ти век, дека ова воинствено племе припаѓало на јудеизираните Бербери. Покрај тоа, некои истражувачи, како што е Низовски А.Ј. , тврдат дека таа го воделе своето потекло од кралиците на Либиските Амазонки.

Востанието било брутално потиснато во 703 година. Даја ел Кахина  се борела со меч во рацете на чело на своите војници и била убиена во битката. Нејзината глава била отсечена и била испратена кај калифот Абд ал-Малик. На населението на Африканското царство му било понудено избор – да преминат на исламот или ќе умрат.

foto-026.jpg

Меѓу многуте кои ја прифатиле муслиманската вера биле и двата возрасни сина на Даја – тврдајќи, дека пред смртта нејзина им наредила на своите следбеници, дека во случај на пораз, да го примат обликот на исламот, со цел да се сочува народот од истребување. Околу 50 илјади луѓе одбиле да ја променат верата, и биле убиени. Во 8-миот век Берберските племиња започнале заедно со Арапите да учествуваат во освојувањето на Шпанија и одиграле клучна улога. Муслиманските трупи, ја нападнале Шпанија под командата на Тарик ибн Зијад (Tariq ibn Ziyad), потикнувајќи ги шпанските Евреи (тоа дури и Википедија го признава), кои се состоеле воглавном од Бербери – 7 илјади луѓе, а Арапи биле само 300. По самиот Тарик  го нарекле Гибралтар (од искривениот арапски Џабал ал-Тарик “Планината на Тарик”). Со такво име го прикажуваат шпанските хроничари во годините на инвазија на неговите трупи на Иберското полуострово.

foto-027.jpg

Случајно, за прекројување на историските сеќавања на освоените народи, последната држава на Маврите во Шпанија е “Гранадскиот Емират”. Тој престанал да постои во 1492. Андалузија тогаш се сметала не само за развиен уметнички центар на производството – произведување не само на свилена ткаенина, накит и оружје, златни предмети, туку и голем центар на култура, наука и книжевност, музика и медицина. Меѓутоа, со падот на емиратот, сите “маварски” книги под волјата на Големиот инквизитор на Шпанија – Толедскиот кардинал Хименез де Сиснерос (Francisco Jimenez de Cisneros (1436-1517) биле спалени, а само неколку научни расправии, воглавном за медицината биле поштедени.

foto-028.jpg

Праведно е да се напомене дека дивјачки била уништена нивната наука не само од христијаните, туку и од муслиманите. Инаку да повторам дека Христијанството и Исламот се двете маски на една иста абрахамска религија – Јудеизмот. Богатата библиотека на собраните дела на калифот Рахман ал-Хакам II во Кордоба, каде биле повеќе од 400 илјади тома, воглавном преводи на арапски, дела на Аристотел, Птоломеј, Хипократ и други научници и филозофи, биле речиси потполно уништени од страна на Генералот Ал-Мансур, кој попатно, по мајка бил Бербер, 979 година, после смртта на Ал-Хакам. Се што не било во склад со нормите на ортодоксниот ислам, повеќе од 280 илјади книги, отишле во оган. Како што можеме да видиме, мрачните дејтва не зависат од националноста на која некој човек припаѓа, туку само од погледот на светот и религијата која ја исповеда. Помеѓу 1050-1146  година во Северна Африка владеела Берберската династија Алморавид. Тие ја контролирале огромната територија – од горниот Сенегал и Нигер до Мароко и западниот Алжир. До 1090, тие ја потчиниле кон себе муслиманската Шпанија.

foto-029.jpg

foto-030.jpg

foto-031.jpg

foto-032

Потоа нив ги исфрлила Берберската династија Алмохад, која владеела во Северна Африка до 70-тите години во 13-ти век, кога таа територија се поделила на три држави, кои се поклопувале географски со современото  Мароко, Алжир и Тунис. Во 16-ти век голем дел од земјата Магреб паднала под власта на Отоманското царство, иако номинално. Берберските номадски племиња кои живееле на планините, одбивале да плаќаат данок на било кој друг надворешен владетел освен на нивните водачи. И покрај причината што во модерното време, некои Бербери ја достигнале славата и моќта како на пример Моамер Гадафи, по род од арабизираното берберско племе – бедуините Гадафи, повеќето од нив живеат сега во планините, во мали градови и села во куќички од локален црвен камен или глина. Повеќето од нив се лишени од основните погодности – струја и протечна вода. Немаат ниту сообраќајна поврзаност со другите градови. За вода жените со садовите оделе неколку километри на посебни извори. Берберите се бавеле со земјоделство, хортикултура и сточарство.

Потаму, од каде дошле тие племиња на бели луѓе на, кои, според “Словено-Аријските Веди”, нашите предци намениле живот на таа територија за Црната Раса од галаксијата на Мрачната Пустина, спасувајќи ги црнците од нападите на космичките – паразитските –  Темни Сили пред околу 40 000 години? Некои истражувачи укажуваат на тоа, дека во “почетокот од 8-7 илјади години п.н.е. била миграција на неолитските племиња од Блискиот Исток во Северна Африка…Причината за миграцијата бил крајот на првиот неолитски климатски оптимум и почетокот на населувањето на Арапскиот полуостров…”Но тоа нам повторно многу малку ни говори. Што се “неолитските племиња”? На арапскиот полуостров живеела белата раса, а од каде таа стигнала таму? И што била причината за овој “неолитски климатски оптимум”? Јасен одговор овие истражувачи не понудиле…

Всушност причината е дека пред 27 000 години Земјата била под меторски напад, поради што климата во Сибир и на Далечниот Исток – каде живееле родовите на Белата Раса се промениле – започнало силното заладување, што довело до смрт на многу растителни и животински видови кои не биле во состојба да се прилагодат на климатските промени. Поради тоа, дел од родовите на Белата Раса биле приморани да ја напуштат добро населената територија и да ја напуштат својата татковина во потрага за места, попогодни за живот. Овој настан е хронолошки е пред Втората Планетарна Катастрофа што се случила пред 13 000 години.

види за:

Еве како е опишано во “Словено-Аријските Веди”, Книга на Перуновата Мудроста, прв круг, Сањтија 5:

Ќе го измени својот лик

Свтата земја на Великата Раса.

Големото заладување ќе го донесе ветарот Да’Aријски 

на оваа земја  и Марјона 

третина година ќе ја сокрива земјата со Белата Наметка.

Во тоа време нема да биде храна за луѓето и животните

и ќе започне Голема Преселба

на потомците на Родот Небесен од онаа страна на Рипејските гори,

кои од западната граница ја штитат

Светата Расенија…

Од Велика Асија племињата на Родовите на Антите, чии покровител бил Белиот Хиерарх Ниј (Нептун-Посејдон) отишле на запад. Пристигнале во Европа, постепено се населувале на нејзе, ја преминале и стигнале до Атланскиот океан. Потоа со Вајтмари (Вимани – летечки апарати) се префрлиле на земјата на луѓето од Црвената Раса, на американскиот континент, каде покасно ја создале огромната Империја на Антите – Антлан или позната како Атлантида.

Види за: 

 

11

Во оваа Империја на Антите, кој пред 13 000 години тргнала кон војна за светската доминација против матичнота царство на Велика Асија, која завршила со страшна катастрофа по нашата цивилизација, и каде влегувало не само главното острово, туку и делови од Северна и Јужна Америка, како и деловите од Југозападна Европа и Северна Африка. Освен тоа, на територијата на Северна Африка создадена е древна, мистериозна и високо развиена држава Гараманта – Гарамантида, за која се верува дека нејзините прататковци се Амазихите-Бербери и основачите на транс-Сахарската трговија. Главниот град на Гарамантида бил Гарам (или Герма), кој Плиниј го опишува како “славен”.  Археолозите пронашле тука поплочени улици, царски дворец, тврдина и водовод, а во непосредната близина на градот откриени се околу 50 илјади гроба. Сите датираат од првиот век од новата ера. Британските научници од Универзитетот во Лестер нашле замоци во либијската пустина, кои припаѓале на цивилизацијата на Гарамантида: “користејќи сателитски снимки и слики од воздух за проучувањето на југозападните пустински области на либијската држава, откриле повеќе од 100 утврдени селски фарми, неколку градови во чии центар се наоѓала структура, која изгледа како замок“. Гарматида ја граделе со неверојатна сложеност на пустински водопади – фогари – тоа се многу километарски подземни галерии и цевки, кои дренирале влага на водносниот терен и ги упатувале во оазите. Користејќи ги фогарите можело да се избегнат многу значајни губитоци на водата поради испарувањата во пустината. За истото, да би се процинело нивото на инжињерските калкулации, морало да се има во предвид дека по целата должина фогарите морале а бидат изградени рамномерно и со многу мала разлика во висината, буквално еден милиметар на метар. Во долината Ал-Аджал истражувачите избројале околу 200 фогари, а два од нив продолжиле да функционираат дури во 1950 година. Подрачјето наводнувано од фогарите, три до четири пати ја надминува површината на земјиштето, кое се обработува во денешно време.

foto-025.jpg

Причината дека во Северна Африка живееле (и живеат сеуште) потомците на Словено-Аријските племиња на Антите, го докажува дури и иметото на народот на ГармАнти, каде во своето име го содржи збор зборот “Ант” и зборот “Гара” каде во јазикот на Туарегите значи камено брдо, со други зборови Гора односно планина. Покрај нив, Херодот споменал уште два народа, кои ја населувале древната Северна Африка, кои истотака го имале коренот “Ант“во своето име.  Покрај ГармАнтите живееле АтарАнтите и западно од нив АтлАнтите – (Херодот,  Историја кнг. 4, 168-185).

Постои уште еден интересен податок. Според подоцнежната хеленска историја, владетелот на Либија бил гигАнтот – титАнтот по име Антеј, поразен тек тогаш кога Херкулес го тргнал од Мајката Земја.

foto-034

Некои историчари веруваат дека, тој мит ја одржува војната помеѓу Берберите и Либијците од една страна, и Хелените од друга во 6-тиот век п.н.е. Во грчката традиција Антите драматично поинаку изгледаат од Грците. На пример, древно грчкиот атички сликар и грнчар во крајот на 6-тиот и почетокот на 5-тиот век п.н.е. Ефрон,  го прикажал Антеј како плавокос и светлобрадест за разлика од темнокосиот Херкулес.  Покрај тоа, Антеј според хеленската митологија, бил син на Посејдон – хеленскиот бог на морето и океаните. Но, тоа не е се. Платон во своите дијалози го нарекува Посејдон како градителот на Атлантида. Белиот Хиерарх Ниј, според “Словено-Аријски Веди” покровителот на Антите, истотака, бил бог на морињата и океаните и секогаш е прикажан со светиот трозабец во десната рака. Истотака атрибутот на Посејдон бил трозабецот – тридентот или на санскритски тришула, каде меѓудругото се смета за моќно оружје.

Во Словено-Аријските Веди за Антите е раскажано следново:

И ќе дојдат тие до Големите Води

Океанот – морето Западно

и ќе ги пренеси нив Силата Небесна

во земјата на Безбрадите луѓе

со кожа како бојата на Светиот Оган.

Големите Водачи ќе изградат во таа земја

Храм на Трозабецот на Морскиот Бог

И Ниј – Богот Морски

ќе им ги испрати своите безбројни дарови 

и ќе ја штити земјата нивна од Стихијата на Злото….

<<Сањтија на Перуновата Веда>> , Сањтија 5

00423299_n1.jpgКога веќе го спомнавме Храмот-Трозабец (Тридентот) на Богот Морски, тука никако не би ја испуштил шансата да вее потсетам на знамето и грбот на Украина, каде јасно и чисто е представен симболот на Ниј – Морскиот Бог (Нептун, Посејдон). Грбот на Украина е официјалниот грб во државата. Тој е составен од син штит со жолти граници на кој е претставн златен трозабец. Боите на грбот се истите со боите од знамето на Украина. Денес наводно нема јасна теза за значењето на симболот, но голем број историчари се согласуваат дека претставува стилизирана форма на некој тотем, грб користен од правата династија на Кијевска Русија познатите лидери-водачи и кнезови Руриковичи. Патем Украинците како потомци на Антитево себе најверојатно ја задржале меморијата од легендарното минато на Антланта. Трозубецот покасно е користен со сликите на светците и хералдичките елементи на Галиција или пак кај Козаците.

ancient-greek-gods_120822_1952_54

bb-lgflag.gifСпоредете го сега Украинското знаме, симболот нa грбот и боите од грбот со знамето на Островот Барбадос (Варварос или Варварскиот-Берберскиот Остров)

Потаму, информациите од “Словено-Аријски Веди” ги потврдуваат и другите извори. Освен тоа, Херодот пишува за потеклото на хеленските богови: …На почетокот никој од народите не го знаеле името Посејдон, освен Либијците, кои во старите времиња го обожавале овој бог….(Херодот. кнг. 2. Евтерпа. 50). Oдносно Посејдон, не е ниту хеленски или либијски, туку прилично Антски.

Кај Туарегите (уште едно берберско племе, кое живее на територијата на соверменото Мали, Нигер, Буркина Фасо и Мароко), постои легенда дека нивните предци биле трговци од потопените острови во Атлантикот, кои се преселиле во Северна Африка за време на катастрофата. Навистина постои уште еден збор, кои често го користиме, а истотака го содржи коренот “Ант“: тој збор е Антика што означува древност, многу стар период, многу подолг за разлика од она што сега го разбираме тоа време, кога Европа била населена од Словено-Аријските племиња на Антите.

Но, да се вратиме на пра-пра-потомците на Антите – Берберите. Сега е речиси невозжно да се говори за тоа, каква била културата и погледот на живот на древните Берберски-Амазахи Анти.

1382175_1249809225045506_4721597872340606949_n.jpg

Премногу се случило во историјата на овој народ. Берберите-Амазаги во древните времиња ги апсорбирале идеолошките елементи на другите народи како и нивните соседи, како што се Нубијците и Египќаните, како и народите кои дошле да живеат на нивната земја – Феникијците и Хелените, а за возврат, влијаеле на овие народи. Тие го почитувале и егпетскиот Сет, Озирис, Изида и Неиту – божицата на ловот и војната. Покрај тоа, научниците не можат потаму да ја утврдат целта дали богот на сонцете Амон Ра е Египетските или Берберски. Бидејќи е важно да се каже дека и самата египетска древна цивилизација е поставена од белите луѓе, а тоа се потврдува и во нивните митови за девете бели богови кои дошле од Северот.

11026318_10204933315186187_579698738907989936_nНародна носија од Метохија

Ќерката на Зевс, Атина, според Херодот, била со либијско потекло, како и нејзиниот брат Посејдон. Либијски се покажале и митските битија како Ламија, Медуза-Горгона и Тритон. Нимфата Хесперида која ги чувала златните јаболки на бесмртноста, истотака живеела во Либија. Нажалост, од предците на Берберите – Антите – малце е сега останото, а можно е и тоа дека Сахара безбедно ги крие своите тајни. Само ако би се отворило малку, би се покажало, дека Берберите како што се испоставило, истотака се градители на пирамидите и мегалитите, слична култура со мегалитите на Атланската Европа, што воопшто не е изненадувачки. Најпознатите берберски мегалит е 19 метарската пирамида на берберскиот владетел на Нумбија Мерасена (Imedghassen), 30 метарската висока пирамида во Алжир, во која се наоѓаат остатоците на два берберски крала, како и гигантскиот кромлекс во северно Мароко, во Мсори (Msoura). Него го нарекувале могилата (гробот) на гигантот Ант. Се состои од 167 монолити, кои го огружуваат курганот со 55 метри во пречник.

foto-038

foto-035

foto-037

foto-036

На нив се пронајдени неколку петроглифи, кои укажуваат на тоа дека тие се натписи на древно-либијскиот јазик – Тифинаг. Ова писмо, многу многу потсетува на руните, на компјутерските икони и радиоелектронските шеми. Можеби, навистина причината дека тоа што им се препишува на древните Феникијци, тоа можеби е само фрагмент од древното писмо на Антите?

foto-039

tifinagh_writing-1

prehistory-draa16

Секако, далеку најдлабоката трага во културата на Берберите го оставил Исламот, иако Амазахите и сочувале нешто од пред-исламските обичаи и култура. На пример, ја одржуваат традицијата на старите земјоделски празници и церемонии, каде ги прославуваат по солорниот, а не по лунарниот календар, кој е врзан за деновите на зимскиот и летниот солстициј – деновите кои се важни за земјоделието.

Така, во близината на Танжер, аграрните ритуални игри обично ограничени на периодите на жетвата се состоеле од следново: жените од племињата правеле кукли од слама како симбол на “млади” од зрело жито и ги поставувале во полето. Тогаш групата на припадниците на заедницата започнувала со  “напад” на полето и ги крадела куклите, а другата група повторни им ги одземала и ги враќале на своите места. Така членовите на племињата ги прикажувале свадбените обичаи на крадењето на невестата и го покажувале своето почитување на “младоженецот” – жетвата….”  (Владимир Орлов, “Обожавањето на силите на природата во магрибински народен ислам, 18-19 век).

На денот на летната солстиција, Амазахите палеле клади, кои ритуално ги поливале со вода, а во крајбрежните подрачја се јавува масовно бањање слично на купањето за време на купласките ноќи, односно старословенскиот празник – Купала, прочистување со оган и вода и водење љубов на младите бранчи парави во водите. На тој начин масовно им се молеле на духовите на водата и ја чистеле душата. Тие истотака имале свето дрво, кое го краселе со шарени крпи, кои имале улога на различниот род. Интересно е дека новата година ја славеле на 13 јануар секоја година и својот календар го започнале на 950 година п.н.е. Меѓутоа, има нешто кај Амазахите, што не потклекнало на надворешните влијанија, како нешто што замрзнало во времето. Тоа е берберската традиционална облека, накит и архаични украси на народната носија.

foto-045.jpg

foto-049

foto-048.jpg

Да ги погледнеме народните носии. Се состојат од долги кошули, врзани на дното и околу вратот, и широки светли ленени сукњи кои се обвиваат околу струкот. Во врска со црвените тонови да не заборавиме и на самонарекувањето на овој народ дека потекнува од зборот “црвени” но тоа е и поради бојата на косата. Како допуна со облеката одат и совршено изработените украси. Убави, тешки, рачно изработени, направени од сребро или негови легури. Берберите не го симпатизирале златото поради некое суеверие, верувајќи дека тој е металот на ѓаволот и носи несреќа, слично и како зборовите злато-злото или на руски золто.

foto-046.jpg

foto-047.jpg

Понекогаш украсите имаат златен сјај, но тоа се остварува преку вклучувањето на малите количини на бакар во среброто. И украсите на жените, вклучувајќи го сопственото древно писмо – Тифинаг. Во украсите користат традиционални берберски симболи – свемирот во облик на спирала како симбол на вечноста, берберскиот крст – teneghelt, тој е јужниот крст кај Европјаните за заштита од злобните очи, буквата на Берберската азбука «Yaz» – симбол на единството на сите народи. Овие украси го покажуваат друштвениот и семејсниот статус на жената, благосостојбата на нивните мажи, како и племенската припадност. Меѓутоа, се испоставуа, што повеќе се загледувате во декорациите на берберските жени, се појасно е чувството како да веќе некаде сме ги виделе овие украси. И баш таквите украси ги носеле нашите предци и сонародници во (полно од обичаите и украсите на нашите славјански обичаи и традиција).

foto-055.jpg

foto-056.jpg

foto-057.jpg

foto-058.jpg

foto-059.jpg

Причината дека во симболиката на берберските жени присутно е тетовирањето, и не било какво, очигледно е дека ги користеле Словено-Аријските симболи, како женски симболи, за заштита и привлекување на љубов, радост, среќа и како за помош да се раѓаат и растат здрави и силни деца, така и машките симболи – Секирата на Перун Громовникот, каде Словените го прикажувале на оружјето. Еве, Словено-Аријските симболи можат да се најдат на тетоважите на берберските жени.

 

 

Берберските жени ставаат на себе и други знаци на Словенскиот симболизам. Тоа се разните свастики и симболите за плодност – дијаманти со точки во себе – симболот на засеаното поле. И самата традиционална берберска носија е многу слична на словенските носии, и истотака ја вклучуваат извезената долга кошула, преку која се носела триделната сукња – понева. Згора на тоа, традиционалниот берберски вез на берберските носии ги вклучуваат и свастичните орнаменти. И берберскиот шешир премногу подсетува на шеширите на Словените.

Громовник Двенадцатиконечный крест Рожаница Орепей

Гледајќи од фотографиите на берберските шешири, тешко е да се поверува дека не се работи за Словените, нивните племиња во Северна Африка. Жените на берберските племиња Ouled Nails во косата ги ставаат истите огромни кругови – “слушалки”, како што се украсите кај шпанските големи дами од градот Елче, кој се наоѓа во современа Шпанија, која истотака била дел од древната цивилизација на Антите – Атланта.

foto-066.jpg

foto-065.jpg

foto-067.jpg

foto-069.jpg

Тавите наушници “слушалки” само со помали димензии, се прикажани на слиата на С. Соломка “Раката на лепотицата”. Би додал дека постојат и фотографии од Косово и југот на Србија, каде девојките носат исти такви наушници. Интересна е, но и тажна приказна за жените на ова племе. Тие живееле во Атаските планини во Алжир. Во 7-8 век н.е. тие преминале на исламот, но успеале да го зачуваат својот идентитет и посебност, дури и до 20-ти век. По традицијата на овие племиња, жените завземале доминантна позиција и биле навистина независни.

Славиште.png

Macedonia Folk Costume Bitola (Monastir) II 12.jpg

Женски македонски народни носии од мариовско и од Смилево

macedonia-folk-costume-kumanovo-tetovo-ii-08

Женски македонски народни носии од Куманово и Тетово

foto-070.jpg

foto-071.jpg

foto-073.jpg

foto-074.jpg

Нивниот живот радикално се разликувал од живот на “жените од истокот”. Тие биле во можност слободно да се движат на територијата на живеење на своето племе без да бидат следени од мажите дури и во своите тинејџерски години. Нивното главно занимање бил уметничкиот танц. Но овој начин тие заработувале за живот. Откако ќе исполнеле одредени услови, тие стапувале во брак. Во 1830г. Франција го колонизирала Алжир, и животот на тие жени од тие племиња драстично се променил. Европските “цивилизатори” ги вовеле своите гнасни концепти врз вековниот начин на живот и морал, со надменст ги гледале од висина, како “дивјаци”.  Тие ги гледале овие танчерки како проститутки и ги приморале да ја пратат војската и на војниците да им пружаат одредени услуги. Тие истотака се убивани поради своите украси. Сега малку останало од наследството на тој народ, бидејќи после стекнувањето на независтноста од страна на Алжир во 1962 година никој не се занимал за зачувување на оваа единствена култура. Словенските украси ги красат ткаенините на берберските теписи, каде се употребени архаичните симболи. Појавата на овие теписи припаѓала на палеолитот, односно камената доба. Таквите теписи се нарекуваат ќилими. Се смета дека зборот има или персијско или монголско потекло. Но чудно, зборот “ќилим” се користи да означи ткаен тепих, покрај Турците и Грците, вогловном и во словенските земји.

foto-075.jpg

foto-076.jpg

foto-077.jpg

foto-078.jpg

foto-079.jpg

Кај србите, хрватите и босанците – ćilim, албански- qilimкај пољаците – kilim,  кај македонците и бугарите – ќилим, кај малорусите истотака ќилим кај литванците – kilimas.  

Ако внимателно го истражиме словенскиот народен дизајн , можеме да пронајдеме многу неверојатни коинциденции. Но, не изненадуваат само овие случајности. Изненадувачки и воодушевувачки е дека Словено-Аријската култура се наоѓа на неочекуваното место – каде според официјалната верзија на историјата не би требало на било кој начин – во Северна Африка да постои оваа наша традиција , која сепак успеала делимично на некој мистериозен начин да се сочува и покрај многувековната пресија и обиди да биде уништена на секој можен начин од разните темни и паразитски сили….

 

Слава на Боговите Светли и Многумудрите Предци наши!

 

 

Advertisements

One thought on “Белите народи во Африка – Берберите (II дел)

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s