Вистината за Богомилот Радомир (Исус Христ) – Трет Дел

Марија и Радомир (Марија Магдалена и Исус Христ)

ФРАГМЕНТИ ОД НЕДОВРШЕНАТА КНИГА НА УБИЕНАТА СВЕТЛАНА ЛЕВАШОВА – “ОТКРОВЕНИЕ“:

-Кажи ми, Север, зошто секогаш гинат најчистите и најмоќните….Знам дека веќе ви го поставив ова прашање…Но јас и потаму не можам да разберам, зар навистина не ја сакаат луѓето  и не ја гледаат вистината, колку животот би бил убав и радосен, ако би послушале бар еден од оние кои толку многу жестоко се бореле за нив!? Дали сеуште човечката сорта на Земјава е толку слепа да за нив е прерано да се борат?!…..Премногу е рано да се борат?….

Ја заврте главата, Север и се насмевна благо….

-Ти го знаеш одговорот на ова прашање, Исидора….Но не се предаваш, дури и ако се плашиш од таквата сурова вистина? Ти си Воин, и ќе останаш таква засекогаш. Во спротивно би се предала себеси, а смислата на животот засекогаш би била изгубена за тебе. Ние сме тоа што сме. И ако ние не се обидеме да го промениме нашиот темел, она што навистина ќе се види е ние самите, е тоа е нашата суштина. На крајот на краиштата, ако човекот и потаму е “слеп” – сеуште има надеж некаде да ја види светлината, зар не? Или, ако неговиот мозок сеуште спие – сеуште може некогаш да се пробуди. Но ако луѓето во самата суштина “скапале” без оглед на тоа колку добар би можел да биде, неговата покварена душа и потаму ползи….и го убива секој обид да постане подобар. Ако човекот е навистина искрен и храбар – нема да го сруши стравот од болка, ниту заканата од најголемото зло нема да го загрози, така неговата душа, неговата суштина ќе остане чиста и храбра, без оглед на сите препреки. Целата неволја и слабост е во тоа, да ако човекот е навистина чист, тој неможе да го види предавството дури пред тоа да постане јавно, и кога е прекасно нешто да се направи….Тој не може тоа да го предвиди, бидејќи овие ниски чувства во него потполно се одсутни. Потаму, на земјата секогаш ќе гинат светлите и најхрабрите луѓе, Исидора. И ќе продолжи тоа да биде  така уште долго, додека секој земски човек не започне јасно да гледа и да го разбере животот дека не му даден безз причина, дека е прекрасно да се бориш за него, и дека Земјата нема да биде подобра, додека тој не ја исполни со добро и не ја украси со својот труд, без оглед колку мал или безначаен бил. Но како што ти реков, Исидора, за тоа мора да се почека уште многу долго, се додека човекот мисли само на својот личен добробит, и без размислувања, зошто дошол на Земјата, поради што е роден на нејзе….секој живот, без оглед колку неважно може да изгледа, доаѓаме на Земјата со некоја одредена цел. Најголемиот дел – да би го наравиле подобар и посреќен, помудар и помоќен нашиот заеднички дом.

04.jpg

Радомир ја предосетил смртта и го испраќа својот 9 годишен син Светодар во Шпанија. Витражната слика прикажува длабока тага и очај.

– Дали мислите дека просечниот човек е заинтересиран за општото добро? За многу луѓе овој концепт е потполно отсутен. Како тие можат тоа да го научат Север?….

Овие убави витражни прозорци ги прикажуваат Радомир и Магдалена со нивните деца – синот Светодар и ќерката Веста. Тука има уште еден интресен детал. Свештеникот во близина на Радомир носи католичка службена облека која што неможе да биде пред 2000 години. Ова единствено се појавува во 11-ти или 12-ти век што докажува дека Исус-Радомир е роден во 11-ти век.  

christ-jesus-loves-little-children-with-his-mother-the-virgin-mary-f4f5mk.jpg

Радомир со децата и братот Радан

– Тоа не може да се учи, Исидора. Луѓето би требале да ја видат потребата за Светлото, потребата за Доброто. Тие мораат да бидат спремни да се менуваат. За она што е дадено на сила, човекот инстинктивно се обидува брзо да го отфрли, не се ни обидува да разбере што е тоа. Но ние сега сме отидени на друга страна, Исидора. Дали сакате да ја продолжите приказната за Радомир и Магдалена?

icon-14

dervai2.jpgМарија Магдалена трудна од Радомир-Исус, Црква во Килмор, Шкотска

Климнав со главата, во моето срце со жалење констатирам дека не може така едноставно и лесно да го одржувам разговорот со него.

– Во Библијата има доста пишувано за Јован Крстител. Дали тој навистина бил со Радомир и Витезите на Храмот? Неговиот лик е толку многу изнадувачки добар, дури понекогаш ми се чини дека се сомневам дека Јован воопшто постоел? Дали можете да одговорите, Север?

Север се насмевна срдечно, судејќи  по се дека има нешто на ум пријатно и убаво за него…

– Јован бил мудар и добар, како големото топло сонце…Тој бил отец за сите кои оделе со нив, нивен учител и пријател….Тој бил ценет, го слушале и сакале. Но тој никојпат не бил толку млад и изнеандувачки згоден младич, како што обично го сликале уметниците. Јован тогаш бил стар волшебник, но и потаму силен и издржлив. Сивокос и висок, тој повеќе изгледал како силен воин него како изненадувачки убав и благ дечко. Носел многу долга коса, како и сите останати кои биле со Радомир. Таков бил Радан, тој навистина бил неверојатно убав. Тој, како и Радомир, уште од рана младост живеел на Метеори, покрај својата мајка, Марија.

22Јован Крстител (Радан). Црква во Лемо, Лангедок , Франција (Lemoux, Langedoc)

Како што реков и претходно, запамти колку слики се нацртани, каде Марија е прикажана со две бебиња на иста возраст. Ги цртале сите познати уметници, можеби не разбирајќи, кога навистина го цртале на сликите…А што е најинтересно е што Марија гледа на сите слики во Радан. Очигледно, дури и тогаш, додека сеуште бил дете, Радан бил забавен и атрактивен, како што останал се до крајот на својот краток живот….

Радан и Радомир прикажани од Бартоломе Мурило и Леоардо да Винчи

А сепак…ако уметникот би го нацартал на овие слики Јован, како и потам, Јован би бил толку чудовишно стар за време на извршувањето на неговата казна, на барањето на каприоциозната Саломe?….

CaravaggioSalomeLondon.jpgСаломе со Главата на Јован Крстител – Караваџо (Caravaggio)

eefc4bd6e08437f12ffe2fbe34156122.jpg

Tiziano_salome.jpgСаломе од Тициан

Покрај се, во Библијата тоа се случило пред распетието на Христа, така да Јован во тоа време морал да има повеќе од триесетина години! Како тогаш, од девиченствено згоден, златокос младич, се претворл во стар и многу несимпатичен Евреин?!

– Значи Волхвот Јован не погинал, Север? – го прашав. – Или е убиен на поинаков начин…

– Нажалост, тоа е вистина, а Јован е обезглавен Исидора, но тоа не се случило поради злобната волја на непостојаната, размазена жена. Причината за смртта е предавството на еврејскиот “пријател” каде тој му верувал, а во чија куќа живеел неколку години…

– Но како тоа не го предосетил? Како не видел, кој е тој “пријател”!? – Бев огорчена.

– Веројатно, невозможно е да се сомнева во секој човек, Исидора…мислам, па било многу тешко да веруваш некому, бидејќи сите некако морале да се прилагодат и живеат во таа страна, непозната земја. Не заборавај на тоа. Затоа, помеѓу поголемото и помалото зло, се обиделе да изберат помало. Но невозможно е се да предвиди се, ти многу добро го знаеш тоа, Исидора…Смртта на Волхвот Јован настапила после распетието на Радомир. Него го отруле Евреите во куќата во која Јован живеел со семејството на убиениот Исус. Една ноќ, кога сите во куќата веќе биле заспани, сопственикот, говорел со Јован, принесувајќи му го нему омилениот чај со доза од најсилниот билен отров…..Следното утро, никој не успеал да разбере што се случило. Според зборовите на сопственикот, Јован само заспал и повеќе не се пробудил….Според зборовите на сопственикот на куќата, Евреите многу се плашеле од Јован, бидејќи го сметале за ненадминлив маг. И да бидат сигурни дека никогаш нема повторно да оживее – тие го обезглавиле. Јовановата глава покасно ја откупиле, и ја однеле со себе Витезите на Храмот, и ја донеле во Долината на Маговите, така да Јован би добил барем мала но пристојна и заслужена чест, не дозолувајќи над него Евреите да ги прават своите магијски ритуали. Од тогаш, главата на Јован ја носеле со себе во секој момент, каде и да биле тие. А поради таа иста глава преку 200 години Витезите на Храмот се оптужени за обожавањето на ѓаволот….

25.jpg

Трубадур ја покажува Јовановата глава на Окитанските аристократи – Катарите кои подоцна му помогнале да сокрие од канџите на Црквата, витражно стакло во Франција, Lemoix, Langedoc

– Тажната приказна ни ја раскажа нам Ведуњата Марија, мајката на Радан и Радомир…Дали се сеќавате на последниот случај за ” Темпларите” (Витезите на Храмот), Исидора? Тоа било така бидејќи биле оптужени за обожавањето на “Говоречката Глава”, поради која беснеело црковното свештенство.
– Опрости ми, Север, но зошто Витезите на Храмот не ја донеле главата на Јован тука на Меторите? Односно, колку што сум разбрала, вие сте го љубеле! А ако ти знаеш за сите овие детали. Вие не сте биле со нив? Кој вам ви го кажал сето ова?

01.jpg

Симнувањето од Крстот од Питер Пол Рубенс. Магдалена и Радомировиот брат Радан (во црвено) го држат неговото тело. Неговата мајка Марија е позади Магдалена. Јован е најгоре со двајце Темплари Витези од негово десно и лево. Другите ликови се непознати. Можеби се евреите во чија ќука Радомировото семејство живеело?…

– Дали Марија се вратила кај вас после смртта на Радомир-Исус. На крајот на краиштата, колку што знам, таа била со синот во текот на распетието. Кога се вратила кај вам? Дали е можно да таа е сеуште жива….- Задржвајќи го здивот, запрашав. Сакав толку да видам бар некој од тие пристојни, храбри луѓе!…

26.jpg

Радан и неговата мајка Марија, после смртта на Радомир

– Не, Исидора, нажалост, Марија умрела пред еден век. Таа не сакала долго да живее, иако можела. Мислам дека болката била предолга….заминала со своите синови во чудната, далечна земја (дури и многу години пред својата смрт), но не успеала да спаси било кој од нив, Марија не се вратила на Меторите, заминала со Магдалена.

3a6da46b19dd16775c343c888054e6fd.jpgМарија Магдалена и Мајката Марија

Мислевме засекогаш…Уморна од горчината и загубата после смртта на своите сакани, Марија одлучила да го напушти овој суров и немилосрден живот….Но пред да “замине” засекогаш, таа дошла на Меторите да се поздрави. И со цел да ја каже на нам вистинската приказна за смртта на оние кои сме ги сакале….и уште многу за тоа, таа се врати за последен пат да го види Белиот Волхв….својот сопруг и верен пријател, за кој не била во состојба некогаш да го заборави. Во своето срце таа му опросстила. Но, на негова голема жалост, не била во состојба да донесе опростување Магдалена….Па, гледаш, Исидора, големата христијанска басна за “опростувањето” е едноставно детска лага за наивните верници, да им се овозможи да прават било какво зло, знаејќи дека на крајот се ќе им се опрости. Но можете да им опростите само на оние кои се навистина достојни за опростување.  Човек мора да разбере  дека за секое извршено зло мора да одговара…и не пред некој таинствен Бог, туку пред себе, терајќи се себеси на сурово патење. Магдалена не му опростила на Владиката, иако длабоко во себе го почитувала и вистински сакала. Како што не успеала да ни опрости на сите нас за страшната смрт на Радомир. Па, таа најдобро разбирала – ние сме можеле да му помогнеме, да го спасиме од суровата смрт….Оптужувајќи ги Белиот Волхв премногу остро, таа го оставиала да живее со таа кривица, ниту во еден момент не заборавајќи ја….Таа не сакала лесно да му опрости. Ние не ја видовме повеќе. Како што никогаш не ги видовме ниту тие деца.

02.jpgВедуњата Марија, Волхвот Јован и новородениот Радомир го чекаат Белиот Волхв

Кажи ми, Север, зошто ми се чини дека во оваа историја кога би се соединиле двете животни приказни, се преплетени со слични настани, дека се представени како живот на еден човек? Или не сум во право? Преку еден од Витезите на Храмот – наш Волхв – Магдалена му предала одговор на Владиката на негово барање да се врати кај нас, таа рекла: Сонцето не излегува во еден ден два пати…Радоста на вашиот свет (Радомир) никогаш нема да се врати кај вас, како што нема да се вратам ниту јас….ја најдов својата вера и својата вистина, тие се живи, вашата е  – мртва….оплакувајте ги своите синови – тие вас ве сакаа. Никогаш нема вам да ви опростам за нивната смрт додека сум жива. И нека вашата кривица остане со вас. Можеби таа ќе ви донесе на вам еден ден светлост и опростување…Но не од мене. Ниеден од Витезите на Храмот не сакал да се врати кај нас…Ги загубивме како што загубивме и многу други кои не ги разбирале и прифаќале нашите жртви…Така, баш како ти – исчезнале, осудувајќи не нас…
– Aпсолутно си во право, Исидора. Како што ти кажав претходно, “силите на овој свет” кои ја створиле лажната историја на човештвото, го “спуштиле”  на вистинскиот Христ живот на друг еврејски пророк по име Џошуа, кој живеел пред 1500 години (од времето кога зборувал Север). И не само на него, туку и неговото семејство, неговите роднини, пријатели и следбениците негови. Поточно, сопругата на пророкот Џошуа – Еврејката Марија – имала сестра по име Марта и брат Лазар, сестра на својот мајка Марија Јакоб, и други, кои никогаш немале таму не биле со Радомир и Магдалена. Како што било со нив, така било и со другите “апостоли” – Павле, Матеј, Петар, Лука и другите….Поточно, семејството на пророкот Џошуа пред 1500 години се преселиле во Прованс (кој во тоа време бил под името Гал – Трансалпски Гал) во грчкиот град Масалија (сегашен Марсеј), како што Масалија во време бил “врата” помеѓу Европа и Азија, тоа бил најлесниот пат за сите “прогонети” како би се избегнал прогонот и бедата. Магдалена се преселила во Лангедок за 1000 години после раѓањето на Марија, а таа отишла во куќата, и не бегале Евреите од другите Евреи, како што тоа го направила Еврејката Марија, никојпат не била таа светлост и чиста ѕвезда, како што тоа била вистинската Марија Магдалена. И таа никојпат не се викала Магдалена. Тоа и го “закачиле” на нејзе, сакајќи да ја поврзат во една личност од овие две различни жени. И да ја докажат таквата смешна легенда, измислиле лажна приказна за градот Магдали, кој во текот на животот на Марија еврејката во Галилеј не постоел….Сите огромни гнасни приказни за двата Исуса намерно се така испреплетени и збунувачки, за да му биде претешко на човекот да дојде до вистината. И би можеле навистина да знааат само оние кај знаат како да мислат, кој гледаат какви лаги спроведува христијанството – најсуровата и најкрволочната од сите религии досега.  Но, како што ви реков вам претходно, во повеќето случаи луѓето не сакаат да мислат со своите глави. Така ги примиле сите овие вери, оние што учеле од страната на римската црква. Така били позгодно, и секогаш било. Луѓето не биле спремни да го примат вистинското учење на Радомир и Магдалена, кој барало труд и самостално мислење. Но, луѓето секогаш сакаат и одобруваат она што им едноставно – да им се говори она во што треба да веруваат, што треба да прифатат а што треба да отфрлат. На момент се почуствував многу уплашено – зборовите на Север многу ме потсеќаат на зборовите на Карафа…Но во својата “побуна” на душата не можев да прифатам, дека крволочниот убиец – Папата – може да биде барем за нешто во право….

***Џанпјетро Карафа (Папа Павле IV (лат. Paulus PP. IV) бил римски папа од 23 мај 1555 до 18 август 1559. се родил на 28 јуни 1476 во Карпиља Ироина, во близина на Неапол. Неговиот татко Џовани Антонио Карафа починал во 1516 во Западна Фландрија, а неговата мајка Виторија Кампонески била ќерка на Пјетро Лале Кампонески, голем неаполски благородник. Во 1524, папата Климент VII му наложил на Карафа да го напушти благородништвото и да се оддаде на аскетстскиот ред на светиот Каетан Тиенски. По ограбувањето на Рим во 1527, редот се преселил во Венеција. Но, Карафа бил повикан од папата Павле III да се врати во Рим за да служи на папскиот двор во спроведувањето на реформите и заживувањето на схоластиката. Во декември 1536, тој бил поставен за епископ на Неапол. Карафа исто така ја реорганизирали нквизицијата во Италија. Изненадувачки бил избран за папа, по тринеделното папство на папата Марцелиј II. Во неговото папство, неговиот национализам бил движечка сила. Хабсбурзите не го сакале , па тој склучил сојузништво со франција, веројатно против неговите вистински интереси. Папата Павле IV верувал во Extra Ecclesiam nulla salus („Надвор од црквата нема спас“). Во 1555, тој ја издал булата Cum nimis absurdum, со која било официјално било формирано римското гето. Со тоа, Евреите биле принудени да живеат одвоено, во римскаиот реон Сант Анџело.

Павле IV е и папата кој го вовел индексот на забранетите книги.

Како и поголемиот број на папи од периодот на ренесансата, папата Павле IV сакал неговото семејство да биде успешно. Неговиот внук Карло Карафа бил кардинал. Постариот брат на Карло Џовани бил назначен за командант на силите на папата во грофовството Палијано. Третиот внук Антонио бил назначен за командант на папската гарда, а подоцна и станал Маркиз од Монтебело. Нивните високи функции уживале лоша репутација во Рим. Но, и покрај тоа, по катастрофата од војната против шпанскиот крал Филип II и по бројни скандали, во 1559, тие биле посрамотени пред папата и биле протеран од Рим. Папата Павле IV бил погребан во базиликата Свети Петар, но подоцна неговите останки биле префрлени во Санта Марија сопра Минерва.

PapaPauloIV.jpgЏанпјетро Карафа (Папа Павле IV (лат. Paulus PP. IV)

-Оваа робовска “вера” им била потребна на оние што мислат со Темнината, да ја зајакнат својата доминација во нашите пукнатини, сеуште во настанувањето на светот….инаку никогаш не би дозволиле да се роди…- мирно рекол Север. – Всушност поради тоа, за поуспешно да се поробува нашата планета, Темните го нашле овој, мал, но многу флексибилен и суетен, јаден еврејски народ. На основата на таа “флексибилност” и мобилност, овој народ лесно влијаел на другите и постанал опасно оружје во рацете на Темните, кои го нашле таму живиот пророк Џошуа, и лукаво ја искривиле историјата на неговиот живот со житието на Радомир, уништувајќи ја вистинската биографија и поставувајќи лажна, така да на наинвниот човечки ум му наметнат да верува во оваа “историја”. Но, дури и тој евреин Џошуа истотака нема никаква врска со религијата која се нарекува христијанство….Таа настанала по налогот на царот Константин, која му била потребна нова религија, и која му ја фрлил на народот како нова “коска”. А народот, дури и во неговите најлуди мисли не помислувал, ја проголтал со задоволство лагата…Ова е суште нашата Земја, Исидора. И долго време никој нема да може да го промени ова. Многу време ќе пројде пред луѓето да посакаат да мислат, нажалост…

Кажете ми, Север, што од животот на Исус е создавано? Можете да ми кажете, како живеел? И како е можно да се случи да толку моќен човек се да изгуби?…Што се случило со неговите деца и Магдалена? Колку долго после неговата смрт, таа живеела?

Тој се насмевна со прекрасна насмевка…

– Ме подсетивте сега на младата Магдалена…Била најинтересна од сите и бескрајно поставуваше прашања на кој и нашите Волхви неможеа да најдат секогаш одговори!

– Север повторно “исчезна” во своите тажни сеќавања, повторно се сретнал таму со оние, кои така длабоко и искрено ги пропуштил.

Навистина беше инзворедна жена, Исидора! Никогаш не одстапуваше и не се жалеше себеси, баш како ти….Беше спремна во секој момент да се даде себе си за оние кој ги сакаше. За оние што сметаше дека се достојни. И самиот живот….Судбината не ја штедеше, спуштајќи се на нејзините ронливи рамења со озбилни и ненадокнадливи загуби, но се до своите последни моменти жестоко се борела за свотие пријатели, за своите деца и за сите кои останале да живеат на земјата после смртта на Радомир…..Луѓето ја нарекувале апостол над сите апостоли. И навистина таа била тоа….тоа не било само во смислата каде тоа се покажува во “светите списи” страни и за својот еврејски јазик.

05Витражно стакло каде ја прикажува Магдалена како Учител над кралевите, аристократит, филозофите и научниците.

Магдалена била најсилната Ведуња….Златната Марија, како што ја нарекувале луѓето, кои што ја запознале. Таа носела со себе јасна светлина, љубов и знаење, и тоа им го давала на другите без резерва и без штедење на себеси. Нејзините пријатели ја сакале, и без клевета, биле спремни да ги дадат своите животи за нејзе! За нејзе и за тоа учење, која продолжила да го принесува после смртта на нејзиниот сакан сопруг, Исус-Радомир.

– Опрости ми на оскудното знаење, Север, но зошто секогаш го нарекуваш Христ – Радомир?

– Тоа е многу едноставно, Исидора, Радмор го нарекувале неговиот татко и мајка, и тоа бил нивниот поклон, Радост на Светот. А Исус Христ го нарекле Темните, кога потполно ја промениле историјата на неговиот живот. И како што гледаш, цврсто ја “заглавиле” засекогаш. Кај Евреите секогаш имало многу Исуса.

Byzantine_fresca_from_St-Lucas.jpgИсус Навин – византијска фреска

Тоа е многу често еврејско име. Иако е иронично, стигнало од Грција….Па, Христос (Χριστός -Christós) – тоа не е име, туку тоа на грчки означува “Месија” или “просветлен”…..Единствено прашање е дали во Библијата се кажува дека Христос-Кристијан, тогаш како може да се објасни ова грчко име, кое му го дале Темните….Зар тоа не е интересно?  И ова е само најмала од многуте грешки, Исидора, кои не сакаат (или не можат!) луѓето да ги видат……..

– После насилната смрт на Радомир, Магдалена одлучила да се врати таму каде бил нејзиниот прав дом, каде била некогаш одамна родена. Веројатно за сите нас е својствена приврзаноста со корените, особено кога од една или друга причина се чувствуваме лошо…Така и таа убијена со својата длабока тага, ранета, и самата одлучила конечно да оди дома….Тоа место било во мистериозната Окитанија (денешна Франција, Лангедок), а се наркувала Долината на Маговите, а позната е и по својата остра, таинствена и величенствена убавина. И не биле луѓе, кои некогаш биле таму, кој не посакал во Долината на Кралевите да го одмине остатокот од својот живот..

168worb.png

OccitaniaCataloniaFlag_(VegWorld).jpg

Macrorregio.jpg

Лангедок, РУСалион

occitania-PIRINEUS.jpgПиринеите – исто како и Пирин планина (Тракија-Македонија) значат планините на Богот Перун

– Каква е таа долина – Долина на Маговите, Север…Зошто не сум слушнала за нејзе? Мојот татко не го споменал тоа име, а не го споменал ниту еден од моите учители?

– Ох, тоа е многу старо и многу моќно по својата сила место, Исидора! Земјата таму некогаш давала неверојатна сила….Таа е наречена “земјата на сонцето” или “чистата земја”. Била создадена со рацете, илјадници години наназад….И тука некогаш живееле двајца од тие, кои луѓето ги нарекувале богови. Воделе сметка за оваа Чиста Земја и ја чувале од Темните Сили, бидејќи чувала во себе меѓуѕвездена капија, која веќе не постои денеска. Но некогаш, одамна, тоа било местото на доаѓањето на луѓето од другите светови. Тоа било еден од седумте “мостови” на Земјата….уништено, нажалост, од глупата човекова грешка.

Crucifixion_Blago_Archives.jpg

0501.jpgОваа фреска е ‘Распетието’ која е насликана во 1350, Манастир Високи Дечани, Косово, Србија

Подоцна, многу векови покасно, во долината почнале да се раѓаат талентирани деца. И за нив, моќниците, бозопасно, само ги создале новите “меторити”….кои ги нарекле- Раведа. Тоа била како помлада сестра на нашите Метори, во кој истотака се учела науката, само многу поедноставно за разлика од она што ние сме го учеле, оваа Раведа била отворена за сите, без исклучок на надарените. Тие тука не ги учеле тајните знаења, но давале нешто што може да му помогне на живтот со својот терет, што би можело да ги научи како да ги разбираат и контролираат свотие прекрасни дарови. Постепено, во Раведа се собирале различни надарени луѓе од најодалечените краишта на земјата, кои сакале да учат. И затоа што Раведа била отворена за сите, понекојпат доаѓале и “сивите” надарени, кои истотака го учеле занењето, надевајќи се дека еден ден ќе им се вратат изгубените Светли Души. Во текот на врмето, оваа долина ја нарекле Долината на Маговите, како би ги предупредиле неупатените, дека постои можност да ги научат на вистинските неочекувани и неверојатни чуда…Родени надарени и во срцето обдарени…

Замоци – отвори линкови:

1024px-Château_de_Montségur_-_vue_aérienne.jpg Замокот во Пеирепертус  (Château de Peyrepertuse)

1024px-chateau_de_montsegur_-_vue_aerienne  Замокот во Монтсегур (Château de Montségur)

IM4000-hr.jpg Замокот во Пуиверт     (Château de Puivert)  

IM3978-hr.jpgЗамокот во Пуиверт  (Château de Puilaurens)

201311282164-full.jpgЗамокот во Ласторус   (Châteaux de Lastours)

130610-Queribus-03.jpgЗамокот во Кверубус    (Château de Quéribus)

Со Магдалена и Ведуњата Марија се вратиле шест Витези на Храмот, кои со помошта на своите пријатели кои живееле таму, останале во своите необични замоци – утврдени, стоејќи на живите “точки на сила”, кој им давале на оние кои живеат над нив природна моќ и заштита. Магдалена во исто време, заминала со својата малолетна ќерка во пештерата, сакајќи да биде далеку од бучавата и вревата, од се на светот, да и пружи на својата болна душа одмор…

– Покажете ми, Север…- не можев да стојам. – Покажете ми, ве молам Магдалена…

maria_magdalina-06.jpgФреска на Џото во цркавата Сан-Фрначеско во Ассизи, околу 1320 година

На мое големо изненадувањ, наместо груби камени пештери, видов нежно, плаво море, на песечна плажа каде беше една жена. Веднаш ја препознав – тоа е Марија Магдалена…единствената љубов на Радомир, неговата сопруга, мајка на неговите деца….и негова вдовица.

The_Penitent_Magdalene_El_Greco.jpgМарија Магдалена од Ел Греко 

GiovanniGirolamoSavoldo-Marymagdalene.JPGМарија Магдалена се крие во пештерите од  Џовани Гироламо Салвадо 

Таа стоеше право и гордо, несовладлива и силна…И само на нејзиното тенко лице живееше нејзината скриена болка..Така секогаш била многу убава, прекрасна, бистра девојка, како што еднаш ми ја покажа Север….само сега нејзиното забавно смешливо слатко лице беше обземено од голема тага….Магдалена била девичанствена, топла и нежна во својата женска убавина, која подеднакво ги импресинирала и младите и старите…Стоела мирно, гледајќи внимателно во далечината, како да очекува нешто. И покрај нејзе, упорно загрлувајќи и ги колената, стуткана мала девојка – уште една мала Магдалена..Била сјајна како и нејзината мајка – иста долга златна коса…исти светло плави очи…и исто забавна, весела вдлабната на нејзините образи благо насмевната. Девојката била зачудувачки забавна и смешна. Само мајката изгледала толку тажно така што девојката не се осудувала да и смета, и само стоела мирно, стуткана чекајќи да пројде таа чудна неразбирлива болка на нејзианта мајка…Ветерот лежерно и мрзливо си играл со златните прамени од долгата коса на Магдалена, бегајќи на нејзините образи, благо допирајќи со топлиот здив на морето….Таа стоела замрзната како статуа, а само нејзините тажни очи јасно можела да го прочитаат очекувањето. Наеднаш, далеку над хоризонтот со појавила бела, мека точка, полека претварајќи се во далечно јадро. Магдалена веднаш се трансформирала и оживеала, цврсто држејќи ја својота ќерка, и колку што можела, забавно рекла:  – Па, тоа го чекавме, моето благо! Ти се сакала да видиш одкаде мајката дошла во оваа земја? Си сакала да видиш?….Па ќе пловима далеку, додека не стигнеме до најдалечното крајбрежје, така каде е нашата куќа….Ти ќе ја сакаш колку што сум ја сакала и јас…Ти ветувам. Наслонувајќи се напред, ги обвиткала рацете околу својата мала ќерка, како да сакала да ја заштити од оние болести, кои зрееле во иднината во нивните суптилни и нежни души.

– Мама, кажи, ќе дојде тато кај нас? Не можеме да го оставиме тука? Вистина? – и одеднаш присетувајќи се, прашала изненадно – и зошто толку долго е таму….скоро два месеци не сме го виделе….Мама, каде е тато?

Очите на Магдалена постанале оштри и сурови…И разбрав веднаш – нејзината ќерка бебе сеуште не знаеле, дека таткото никогаш и никаде нема со нив да плови, бидејќи два месеци претходно го завршил својот краток живот на крст. …А, несреќната Магдалена, очигледно не можела да се осуди да му каже на овој мал, чист човек таква страшна, нехумна вистина. И како тоа можела да го каже на нејзе, толку мала и беспомошна? Како да и објасни дека биле луѓе кои го мрзеле нејзиниот добар, светол отец?…Зошто ја посакувале неговата смрт. И ниту еден од Витезите на Храмот – неговите пријатели – не биле во состојба да го спасат…

Таа одговорила љубезно и самоуверено, обидувајќи да ја смири своето вознемирено џедо. – Тато нема да плови со нас, ангелу мој. Ваш како и твојот омилен брат, Светодар….Ти имаат долг кој мораат да го исполнат. Се сеќаваш, ти кажав што е – долг? Дали се сеќаваш….Пловиме со пријателите – ти и јас….знам дека ги сакаш. Тебе со нив ќе ти биде добро, драга моја. А јас секогаш ќе бидам со тебе. Ти ветувам….

Девочкето се смирило, и весело прашала:

– Мама, кажи ми, во твојата земја, има ли многу мали девојчиња? Ќе имам таму пријатели? А и ја ќе бидам се поголема и поголема….

– Зар ти, драга моја, не сакаш да бидеш со својот вујко Радан? – смешкајќи се, кажала Магдалена. – Тебе секогаш те занима за него? И приказни тој ти кажува смешни, зар не?

Девојчето се замислило на момент, а потоа озбилно рекла: – Па, можеби не е лошо со него и возрасните. Но и потаму, ми едостасуваат моите пријатели…Ја сум мала, зар не? Па и моите пријатели треба да бидат мали. А возрасните треба да бидат само привремено.

Магдалена погледнала во нејзе с изненадување, и одеднаш ја зграбила својата ќерка во прегратката и ја бакнала нејзе гласно во двата образи.

– Во право си, душо! Возрасните треба да си играат само поврмено. Ти ветувам – ќе имаме тамно многу добри пријатели! Мора да почекаш само малко. Но знаеш како е? Ти си најнестрпливата девојка на светот, зар не?

Овој едноставен, топол дијалог помеѓу две исто љубезни створења, ме погоди во самата душа…И така сакам да верувам дека со нив се ќе биде во ред! И дека лошата среќа ќе ги заобиколи, и дека нивниот живот ќе биде сјаен и добар! Но, нажалост, исто како и кајмене, да, знаев, не било така…За што платиле цена?!…Зошто нашата судбина била толку немилосрдно сурова?

Пред да се вратам кај Север, да му го поставам следното прашање, ми се појави нова визија, од која останав без здив….Во ладната сенка на големиот и стар платан на смешните мали клупи седат четири особи. Двајца од нив се сеуште многу млади и многу слични еден на друг. Третиот е седокос старец, висок и силен, како заштитна карпа. На колената, држел момче, кое било 8-9 години. И секако, на Север не му било потребно да ми објаснува кои се тие луѓе….

Крај на 3/17 дел.

ТЕКСТОТ ПРОДОЛЖУВА……..

 

Advertisements