Вистината за Богомилот Радомир (Исус Христ) – Четврти Дел

Марија и Радомир (Марија Магдалена и Исус Христ)

ФРАГМЕНТИ ОД НЕДОВРШЕНАТА КНИГА НА УБИЕНАТА СВЕТЛАНА ЛЕВАШОВА – “ОТКРОВЕНИЕ“:

bill-06

 

  • Визијата на Исидора (Венецијанската Ведуња -Свештеница):

Радомир веднаш го препознав, бидејќи беше премногу девичен, светол дечко, онаков каков го имав видено во мојата прва посета на Меторите. Сега беше созреан, постанал тежок и пораснат. Неговите сини очи, гледаа внимателно и цврсто, како да кажуваат: “Ако не ми верувате – послуште ме уште еднаш добро, а ако не ми верувате – одете. Животот е премногу драгоцен за да се дава на недостојните”.

Тој повеќе не беше “љубопитно”,  наивно момче кое мислело дека е немоќно да го промени било кој човек….дека може да го промени светот….Сега Радомир бил воин. Тоа го говорел со севкупниот свој изглед – внатрешно прибран, аксектски слаб, но многу јако тело, неговите сини очи треперат во челична нијанса….И се цути во него со неверојатна сила, предизвикувајќи кај пријателите да го почитуваат, јасно се покажувало дека во него има вистински воин на светлината, и секако не, на било кој начин, беспомошен и љубезен Бог, каде го покажуваат во омразена христијанска црква.  И уште….Тој имал неверојатна насмевка, која, била се помалку и помалку на умореното, зафатеното со сериозни мисли, лице. Но каде тој и да се појавел – целиот свет околу него постанувал подобар, потопол, убав, безгранично сјаен. Со оваа топлина ги исполнувал сите осамени души! И во неговото име се откривала неговата права суштина – Радомир! Во него била неговата вистина, љубезната душа.

Радан изгледал малку помлад и повеќе забавен, иако бил постар. Тој гледал на светот со радост и без страв, иако ништо лошо не можело и немало право да го дофати. Тој сигурно, секогаш бил душата на секој собир, кој го осветлувал со своето радосно и светло присуство, каде и да би. Младо момече кое искрело со некаква веселба на внатрешното светло, кое ги разоружува и младите и старите. Тој бил насмеан и светол како летното сонце со меко лице, овиено со меки и златни локни, и погледот кон него, чинело да се заборави суровоста и злобата на светот…

Tретиот ученик на малиот состанак се разликувал од двајцата браќа…На прво место, тој бил многу постар и помудар. Изгледал, како да ја носел на плеќите земјината тежа, успеавајќи да живее со тоа, истовремено имајќи широка добра душа и љубов кон луѓето околу него. Покрај него се чинеле несмислени пораснатите деца, кои доаѓале кај мудриот отец за совет…Бил многу висок и моќен како повеќето неосвоиви тврдини, докажан во текот на воените години и тешките неволји….Неговите очи, промислени сиви очи, но и многу добри, импресивна боја – тие биле неверојатно светли и шарени, такви какви што се во раната младост, дур не потемнат од црните облаци, горчината и солзите. Овој моќен, топол човек бил, секако, Волхвот Јован….

Момчето, тивко седи во крилото на моќниот старец и за нешто внимателно размислува, игнорирајќи ги останатите. Всушност во младоста, тој изгледал многу интелегентно и мирно, полн со внатрешна сила и светлина. Лицето му беше фокусирано и озбилно, како детето во тој момент да решавало за себе некја многу важна и тешка задача. Исто како и неговито отец, бил русокос и плавоок. Самата карактеристика на неговото лице била мека и нежна, повеќе како кај неговата мајка – Светлата Марија Магдалена.

Попладневниот воздух наоколу бил сив и топол како вжарена печка. Под големите, гостољубиво раширени гранки на платанот, експлодирало пријатно зелени и свежина. Под нив се дише лесно и чисто. А заштитени од топлината на денот луѓето одмарале. Светот изгледал мирно, љубезно и сигурно.

– Ја тоа не го разбирам, Учителу…- размислувал Радомир. – Во текот на денот тие се меќи, во вечерните часови – нежни, а ноќе – подмукли крадци…..Тие се нестабилни и непрдвидливи. Како да ги разберам, кажи ми! Јас не можам да го спасам тој народ, тој не разбира….Што да правам, Учителу?

Јован го погледнал љубезно, како отецот кога го гледа својот сакан син, и на крајот со длабок и тих глас му рекол:

-Ти го знаеш своето- обиди се да ги отвориш, ако можеш. Овој народ (се мисли на Јуда предавникот односно – Јудеите) некогаш ги проколнал нашите Богови, тогаш кога дошол да ја уништи Земјата. Се обидовме да му помогнеме испраќајќи ве вас таму. А твојата должност е да направиш да ја променат својота суштина, инаку тие ќе те уништат тебе. А потоа и сите останати живи. И тоа не зошто се силни, туку зашто што се лажливи и брзи, и ќе не победат нас, како чума.

-Тие се далеку од нас , Учителу….Дури и оние кои се јавуваат како мои пријатели. Не можам да ги почувствувам, не можам да ги отворам тие ладни души.

-А зошто ни се нам потребни, тато? – Одеднаш се прдружил на разговорот на возрасните, мал член на состанокот.

-Дојдовме кај нив за да ги спасиме, Светодар….Да им го извадиме трнот од болното срце.

– Но вие самите кажувате дека тие тоа не го сакаат. И како е можно да го лечиме болното срце ако тие го одбиваат тоа?

– Усните на младичот говорат вистина, Радомир! – извикнал во тој момент ќутливиот Радан. Размислете за тоа, бидејќи ако тие тоа не го сакаат, можеш ли насилно да ги присилите луѓето да се променат….И уште повеќе – цел народ! Тие нам ни се странци во својата вера, во концептот на чесноста….која, по мое мислење, дури и немаат. Замини, брате мој! Тие ќе те уништат. Тие не вредат ни ден од твојот живот! Размисли за децата…за Магдалена! Размисли за оние кој те љубат!

Радомир веднаш одмавнал со главата, и ја помилувал златната коса на својот постар брат.

– Не можам да отидам, Радан, немам такво право….Дури и ако не можам да им помогнам – Не можам да одам. Тоа би било бегство. Не можам да го издадам Отецот, не можам да се предадам себеси…

-Луѓето не можат да бидат присилени да се променат, ако тие самите не сакаат. Тоа ќе биде само лага. Нив не им треба помошта твоја, Радомире. Тие не го примаат учењето твое. Размисли за тоа, брате….

Јован го следел спорот на своите омилени ученици, знаеејќи дека двајцата се во право, и дека никој од нив нема да отстапи, од бранењето на својота вистина…Двајцата биле млади и силни, двајцата сакале да живеат, да љубат, да видат како растат нивните деца, да се борат за својата чест, за мирот и безбедноста на другите достојни луѓе. Но судбината имала свој план. Двајцата заминале да патат и можеби дури и смрт, во овој случај – недостојните ги мразеле и нив и нивното учење. Изгледало како фарса, апсурден сон…И Јован никако не можел да му опрости на нивниот отец, Белиот Волхв, што така лесно ги дал своите, неверојатно талентирани деца за подмуклите Евреи, наводно, со цел да ги спаси нивните лажливи и сурови души.

– Стари….стари пребрзо…- се заборави, рекол Јован на глас.

Сите тројца се загледаа во него изненадено и тогаш се насевнаа заедно…Не можев да замислам кој е “стар”, тука е Јован, со својата сила и моќ, завидна дури и за нив, младите.

Rubens_1611-4_Descent-from-the-Cross.jpgСимнувањето од Крстот од Питер Пол Рубенс. Магдалена и Радомировиот брат Радан (во црвено) го држат неговото тело. Неговата мајка Марија е позади Магдалена. Јован е најгоре со двајце Темплари Витези од негово десно и лево. Другите ликови се непознати. Можеби се евреите во чија ќука Радомировото семејство живеело?… , Cathedral of Our Lady, AntwerpPeter Paul Rubens 1612–1614

tumblr_lwr3mz9Js21qbhp9xo1_1280.jpgРаспетието од Сер Антони ван Дик (Sir Anthony van Dyck, Christ Crucified 1628-30), Louvre, Paris

this-one1.jpgСлика со приказ на Распетието од Mатијас Грунвалд (Matthias Grünewald во 1506-1515),  Monastery of St. Anthony in Isenheim, France.

 

Визијата исчезна. А сакав толку многу да ја задржам!…Мојата душа постана празна и осамена. Не сакав да се одвојам од тие храбри луѓе, не сакав да се вратам во реалноста…

-Покажете ми уште, Север!! – Јас желбено молев. – Тие ќе ми помогнат да преживеам. Покажете ми ја уште…Магдалена…

 

f93a59a9caad1484c32a8ab00305c2ff.jpgСвета Марија Магдалена, Loire Valley, Франција

-Што сакаш да видиш, Исидора?

Север бил стрпелив и мек, како голем брат, во придружба на својата сакана сестра. Единствената разлика била во тоа дека ме следел засекогаш…

-Кажете ми, Север, како тоа, Марија Магдалена имала две деца, и тоа никој да не го споменува никаде? Мора нешто да останало некаде?

Па, секако, тоа се спомнувало, Исидора! И не само што се спомнувало…Најдобрите уметници нацртале слика во која ја прикажале Магдалена, како гордо го чека својот наследник. Само малку од тоа останало, нажалост. Црквата не може да дозволи таков “скандал” бидејќи не се вклопува со создадената “Историја”…Но, нешто сепак останало до денешен ден, наводно поради невниманието на оние на власт, Темните.

kilmore mary and jesus.jpgМарија Магдалена трудна од Радомир-Исус, Црква во Килмор, Шкотска

Како можеле да дозволат ова да се случи? Секогаш сум мислела дека Темните се доволно паметни и внимателни? Оваа прична може да им помогне на луѓето да ја видат лагата, која им е представена од “светите” оци на Црквата. Зар не?

Magdalena expects her firstborn Magdalena expects her firstborn by Sandro Botticelli
Magdalena expects her firstborn Magdalena expects her firstborn Magdalena expects her firstborn

-Разбра ли како, Исидора?

-Одмавнав со главата тажно.

-Гледаш…Луѓето не им задаваат премногу проблеми…

-Можете ли да ми покажете како таа подучувала, Север…?

Јас, како дете, во брзање поставував прашања, скокајќи од тема на тема, сакајќи да видам и научам колку е повеќе можно, за речиси потполно истеченото време…

И тогаш повторно ја видов Магдалена….околу нејзе седеле луѓе. Тие биле на сите возрасти- млади и стари, сите без исклучок, долгокоси, облечени во едноставно темно сини хаљини. Магдалена истотака била во бело, со коса преку рамена, покриена со преубава златна наметка. Просторијата во која биле, во тоа време, изгледала како дело на луд архитект, олицетворен во заледен камен на неговите неверојатни сонови…..

Тоа била нејзината пештера, изгледала како величенствена катедрала….која самата природа ја изгрдила. Висината на “катедралата” достигнувала неверојатни размери, висејќи од небото страшни “платоа” на камените ледници, кои некаде над стапуваат во чудесни форми, повторно во паѓање, лебдејќи над главата на присустните…..природно осветлување во пештерата секако дека не било. Но, таму, во необичната хала, меко се иструал сладок, па дури и златен сјај кој пристгнал од никаде и им овозможувал слободно да комуницираат, па дури и читаат…

Седејќи околу Магдалена луѓето многу концентрирано и умно ги гледаа раширените раце на Марија Магдалена. Одеднаш помеѓу дланиките започнал да се појавува јарко златен сјај, кој постанувал се подебел, и за започнал да се собира во голема синкава кугла, додека не започнал да наликува на…планета..:!

– Север, што е ова? -Шепнав изненадено. -Тоа е нашата земја, зар не?

Но, тој само пријателски се насмевна без одговор и објаснување. И продолжил фасцинантно да гледа во неверојаната жена, во чии раце така едноставно и лесно, се родила”планетата”!…Никогаш не сум ја видела Земјата, така од страна, но некако бев апсолутно сигурна и уверена дека е тоа. И тогаш веќе се појавиле и други планети, а потоа уште една…и уште една…Тие кружеле околу Магдалена, како магија, а таа мирно со насмевка им објаснуваше нешто на присутните, и не обрнуваше внимание на изненадените лица, како да говори за нешто обично и секојдневно. Разбрав – дека ги учи за астрономија…За која во мое време ставале “железо” на глава, и за кое лесно било да завршите директно во оган….А Магдалена играјќи се со тоа  подучувала – пред петстотина години!!!

Визијата исчезна. А јас, прилично вчудоневидена, не можев да се пробудам, да му поставам на Север следно прашање…

-Кој биле тие луѓе, Север? Тие изгледаа подеднакво чудно…Имаа заеднички енергетски бран. И облека имаа иста, како кај монасите. Кој се тие?…

– Ох, тоа се познатите Катари (што во превод значи – Причистени, односно поим поврзан со Катарза –  познати се во Италија како Патари, на Балканот како Богомили, познати и се и како Албињези по градот Алби). Луѓето им го дале името поради озбилноста на нивните манири, чистината на нивните ставови и искреноста на нивните намери. Себеси Катарите се нарекувале “децата” или “Витезите на Марија Магдалена“,…..што во реалноста и биле. Тој народ таа навистина го создала, за да одпосле (кога таа веќе нема да биде), да им донесе на луѓето Светло и Знаење, спротиставувајќи се на лажното учење на “светата” црква. Тие биле најверните и најталентираните ученици на Магдалена. Неверојатни и љубезни луѓе – тие го носеле на светот учењето на нејзини, ги посветиле и своите животи за таа цел. Постанале, магови и алхемичари, научници, лекари и филозофи…..на нив им се покорувале тајните на универзумот, тие постанале чувари на мудроста на Радомир – скриените знаења на нашите предци, кои денешните историчари по “некоја” митолошка основа ги нарекуваат богови ….

А уште повеќе, сите тие носеле во своите срца бесмртна љубов кон својата “прекрасна дама”….Златната Марија….светата и мистериозна МагдаленаКатарите-Темпларите ја чувале во своите срца вистинската приказна за крајот на животот на Радомир, и ветиле дека ќе ги чуваат неговите деца и жена, по секоја цена…Затоа, два века подоцна, секој од нив, платил со својот живот….. Вистина тоа е голема и многу тажна историја, Исидора. Не сум сигурен дали е тоа потребно да го слушнеш.

-Но јас сакам да научам се за нив, Север…Кажете ми, од каде таму се појавиле, сите надарени!? Да не се од Долината на Маговите, по некоја случајност?

-Па, секако, Исидора, тоа бил нивниот дом! И тука навистина се вратила Марија Магдалена. Но било погрешно да не им се одаде почеста на надарените. Дури и едноставните селани биле научени од Катарите да читаат и пишуваат. Многу од нив ги научиле напамет поетите, што сега вам ви звучи лудо. Тоа било земјата на соништата, светла земја од знаење и вера, создадена од Магдалена. И таа вера се ширела изненадно брзо, привлекувала во своите редови илјадници нови “Катари“, кои истотака биле спремни жестоко да го браат даруваното знаење, како и нивната Златна Марија Магдалена…..Учењето на Магдалена како ураган ја преплавило земјата, не оставајќи го настрана било кој мисловеноумен човек. Во редот на Катарите, се придржувале аристократите и научниците, уметниците и пастирите, кралевите и селаните. Оние кои имале, го давале лесно и безсомнение на Катарска “црква” своето богатство и земја, да таа зајакне со својата голема моќ, и по целиот свет да ја разнесе свотлоста на нејзината душа.

-Извинете што вам прекинувам, Север, но дали Катарите истотака имале своја црква…Дали нивното учење се јавувало како религија?

– Концептот “црква” е многу разновиден, Исидора. Тоа не било црква како што ние го разбираме. Црквата на Катарите била самата Магдалена и нејзиниот Духовен Храм. Мислам – Храм на Светлината и Знаењето, како и Храмот на Радомир, Витезите кои на почетокот биле Темплари (Витезите Темплари ги нарекол Кралот на Ерусалим Болдуин II, Temple – на француски значи – Храм) Тие немале одредени објекти, во кој доаѓале луѓето да се молат. Црквата на Катарите се наоѓала во нивните души. Но, во нејзе имало свои апостоли (или како што ги нарекуваат Перфекти – Совршени, највисокото ниво). Совршените биле луѓе кој го досегнале највишото ниво на знаење, и кои апсолутно се посветиле на служењето на знаењето. Тие секогаш го подобрувале својот дух, скоро да се откажувале од физичка храна и физичка љубов. Совршените им служеле на луѓето, ги учеле на своите знаења, лечеле сиромашни и ги штителе своите штитеници од упорните и опасните канџи на Католичката црква. Тие биле неверојатни и посветени луѓе кои биле спремни да го бранат своето знаење и вера, и тоа им го пружила Магдалена. Штета, што не останало ништо од дневниците на Катарите. Се што нам ни останало – се записите на Радомир и Магдалена, но тие нам не ни даваат точни случувања за последните трагнични денови на храбрите и светите Катарски луѓе, бидејќи тие настани се случувале 200 година после смртта на Радомир и Магдалена….

– Кажи ми, Север, како загинала Златна Марија? Кој имал толку црн дух, да ја подигне својата нечиста рака на оваа девиченствена жена?….

– Црквата Исидора….Нажалост, повторно црквата…Таа се разбеснела, ги видела лицата на Катарите како најопасни непријатели, кој постепено многу самоуверено го завземале своето “свето” место. И разбирајќи го својот непосреден пад, не се смирила обидувајќи се на било кој начин да ја уништи Магдалена, со право сметајќи ја за главен кривец за учењето на “кривото” знаење, надевајќи се дека без своите ѕвезди водилки Катарите ќе исчезнат, немајќи лидер, ниту вера. Црквата не разбирала колку е лесно и длабоко учењето и знаењето на Катареите. Дека тоа не е слепа “вера”, туку нивниот начин на живот е суштината во која тие живееле. И така, без оглед колку се труделе “светите” оци да ги придобијат на своја страна Катарите, во Чистата Земја Окситанија не е пронајден ниту една педа земја за лажливата и невистините христијанска црква…

dove.jpg

08_06_occitan_cross_web

Знамето на Окситанија, Симболот на Катарите, Рамнокраксо длабоко Гностичко (Ведско) значење, никаков распант човек, никаква вуду магија, никакво славење на неговота смрт како тоа што е прикажано во симболизмот на Црквата.

– Се испоставило, дека тоа не го прави само Карафа? Дали е можно дека така секогаш било, Север? ….

Ме обзема вистински ужас, кога ја представив на себе целата глобална слика за предавството, лагите и убиствата, кои ги правела, обидувајќи се да преживее “светата” и “опростувачка” христијанска вера!

– Како е тоа можно?! Како сете тоа може да го набљудувате и да не интервенирате? Како сте можеле да живеете со тоа, не полудувајќи, Север?!!

Ниште не рекол знаејќи добро дека тоа е само “крикот на душата” човечка. И затоа што го знаев неговиот одговор….Потоа проведовме малку време во тишина, како изгубени во мракот, осамени души…

-Па како погинала Златна Марија? Можете ли да кажете за тоа? – Неможев да ја издржам долгата пауза…

Север нажалост климнал со главата, што покажува дека разбрал….

-После тоа, како што учењето на Марија Магдалена завзело повеќе од половина Европа во тоа време, Папата Урбан II одлучил дека понатамошното одлагање ќе биде фатално за неговата омилена “света” црква. Смислил ѓаволски план, без одлагање ги испратил во Окситанија двајца верни “воспитувачи” од Рим, кој, како “пријатели” на Катарите ја знаеле Магдалена.

B_Urban_II2.jpgПапата Урбан II преповеда за Првата Крстоносна Војна во Соборот во Клермонт 

Повторно, како што е чест случај прекрасните, светли луѓе постанале жртва на својата чистина и чест…Магдалена ги примила во својата пријателска прегратка, великодушно им дала храна и кров над глава. Иако горката судбина ја научила да нема премногу доверба во сомнителни луѓе, било невозможно поинаку, бидејќи нејзиниот живот и нејзиното учење би изгубиле смисла. Таа сеуште верувала во добрината, наспроти се….

А потоа ги видов….

На излезот од пештерата стој Магдалена и нејзината златокоса ќерка, која во тоа време веќе имала 11-12 години. Стоеле, држајќи се за рака, преубави, и гледале во последните возбуливи моменти на залезот на окситанското сонце. Пештерата, на чии влез стоеле, била многу високо во планината, директно на стрмната литица. Гордо стоејќи, како огромен споменик на вечноста и природата, тие се сеќавале на мудроста и храброста на Човекот….И тие се сетиле на Човекот на силниот и креативниот, љубезниот и гордиот, што се заѕидал во прекрасното царство на Умот и Светлото на ова мало но преубаво парче земја…

Непосредно пред Марија Магдалена на самиот врв од рака напрвено брдо се издигнувал омилениот дворец – Тврдината Монтсежур (во областа Аријеж, Јужна Франција)…..За повеќе од осум години, оваа пријателска и неосвојива тврдина била вистинскиот дом….Дом на нејзината сакана мала девојка, пристаниште на пријателите и Храмот на нејзината љубов. Монтсежур ги сочувале своите спомени – сите драги реликви од својот живот, учења и своето семејство. Тука се обирале сите Совршени да ги прочистат свите души, собирајќи ја живототворната сила.

800px-Montsegur_montagne.jpgChâteau de Montségur – Омилениот дворец на Марија Магдалена

Тука ги одминала најдрагите, најчистите и најспокојните моменти…

-Ајде душо моја, сонцете и така зајде. повторно ќе уживаме утре. И сега мораме да ги примиме нашите гости. Сакаш да комуницираме, зар не? Потаму, ако сакаш тоа прави го додека јас повторно не бидам слободна.

-Тие не ме сакаат, мама. Злобни се нивните очи…и рацете цело време им бегаат, како да не можат да најдат место за себе. Тие не се добри луѓе, мама. Неможеш да ги замолиш да си одат?

Магдалена се насмевнала гласно, нежно прегнувајќи ја својата ќерка.

-Како можеме да ги исфрлиме гостите? Тие се гости и не почастуваат нас со своето присуство! Ти тоа го знаеш, зар не? Затоа биди стпрлива, злато, додека не одат дома. И повеќе тие нема да те занимаат.

Мајката и ќерката се вратиле во пештерата, која сега постанала како мала капела, со камен “олтар” во аголот. Одеднаш, во тишината, од десна страна глесно се слушнало напикнатите камења, а на влезот во собата стоеле двајца луѓе. Очигледно, поради некоја причина, се обидувале да бидат тивки, а сега како веќе да им било непријатно. Но не можев да утврдам – што. Некако, веднаш знаев дека тоа се неповиканите гости на Магдалена….таа се стресла, но тогаш се насмевнала и свртувајќи се кон старецот, прашала:

-Како ме пронајдовте, Рамон? Кој вам ви покажа влезот во оваа пештера?

Човекот по имe Рамон, се насмевнал ладно, обидувајќи се да звучи пријатно, и лажно страствено одговорил:

-Ох, не се лути, Света Маријо! Знаеш – имам многу пријатели тука…Само сакав да разговарам за нешто важно.

-Ова место е свето за мене, Рамон. Не е за светски состаноци и разговори. И покрај мојата ќерка, никој не може да те доведе тука, а таа е, како што гледате, со мене. Сте не следеле нас зар…Зошто?

53

Последното засолниште на Марија Магдалена

Одеднаш се осетив, како полиена со ледена вода – нешто не е во ред, нешто ќе се случи. Сакав само да вриснам наеднаш…Како тоа да се спречи?…Но јас знаев дека не можам да им помогнам, јас неможев да допрам низ вековите, не можев да интервенирам….немам такво право. Настаните се одвиваат пред мене, одржани одамна, па дури и ако можам да помогнам сега….тоа би било мешање во историјата. Така, ако би ја спасила Магдалена – тоа би ја изменило судбината на многу, можеме и целата подоцнежна историја. Земјата би била поинаква….На тоа имале право само двајца луѓе на светот, а јас, нажалост не сум била една од нив….

090810154545-galerie7

Longrives Caves, Languedoc, France

Тогаш се случувало мног брзо….Како што иб се рекло….како да не било реално….насмејаниот човек по име Рамон наеднаш ја фатил од позади за коса Магдалена и одма зарил во нејзиниот отворен врат, долг бодеж….Било многу страшно. Не успевајќи да разбере што се случува, Магдалена виси на неговата рака, не давајќи никакви знаци на живот. По снежно белата наметка протекла црвена крв….Ќерката вриснала, обидувајќи се да побегне од рацете на другото чудовиште, кое ги зграбило нејзините нежни рамена. Но нејзиниот врисок е прекинат – баш како кај зајчето, кога му го кршат вратот. Девојката паднала во близината на својата несреќна мајка, во чие срце лудиот човек и потаму бескрајно го заривал крвавиот нож….Се чинело дека го загубил разумот и дека неможе да се запре…или толку силна била неговата омраза, кој упоравувал со него, со неговата крвничка рака?….

На крајот, се се завршило. Двајцата бездушни убијци исчезнале без трага во пештерата. Со своето изненадувачко појавување земале само неколку кратки моменти. Вечерта е сеуште убаво и мирно, и светлото на плавите врвови на планината полека склизнувале во темнината. На камениот под во малата “ќелија” мирно лежи жена и девојче. Би се кажало како да спијат….Од ужасните рани на Магдалена и потаму прскаат млазеви на крв. Крв имало неверојатно многу….Таа го заливала подот, собирајќи го во ограмна црвена локва.

Ужасот и гневот ми го одсекоа нозете…Сакав да урлам на глас, не сакајќи да го прифатам она што се случило!…Неможев да верувам дека тоа се случило така едноставно и тивко. Толку лесно. Некој морал да го види тоа! Некој морал да ги предупреди!….Но никој ништо не приметил. И не ги предупредил. Никој наоколу во тоа време едноставно не бил таму….и убијенаа со нечии прљави раце одземал да светли и чисти животи.

Златната Марија , повеќе не е нашиот злобен и неблагодарен свет….Заминала кај Радомир….Одлетала кај него. Јас бев болно тажна поради нив, за себе и за сите оние кои се бореле, и потаму верувајќи дека нешто може да се промени….Но, дали можеле? Ако се сите оние кој се бореле, погинале, има ли смисла таквата војна?…

 

Крај на 4/17 дел.

ТЕКСТОТ ПРОДОЛЖУВА……..

 

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s