Вистината за Богомилот Радомир (Исус Христ) – Петти Дел

Марија и Радомир (Марија Магдалена и Исус Христ)

ФРАГМЕНТИ ОД НЕДОВРШЕНАТА КНИГА НА УБИЕНАТА СВЕТЛАНА ЛЕВАШОВА – “ОТКРОВЕНИЕ“:

Otkrov-03.jpg

Svetlana.jpg

 

  • Визијата на Исидора (Венецијанската Ведуња -Свештеница):

 

Одеднаш пред мене изникна поинаква слиака….

Во истата мала камена “келија”, каде на подот сеуште лежело крвавото тело на Марија Магдалена, околу нејзе, клечејќи, биле Витезите на Храмот….Биле необично облечено во бела – снежно бела халина. Тие стоеле околу Магдалена, со спуштено горди глави, а на скаменетите лица им течеле солзи….прво се подигнал Волхвот, кој некјпат бил Јован. Тој нежно, како да се плаши да не ја повреди, ставил рака на раната, и со крвавата рака нацртал на своите гради, крвав крст…..Другот го направил истото. Еден по еден станале, и со почитување ја положиле раката во светата крв, цртајќи црвени крстови на своите снежнобели халини….Тоа било некој обред, но не можев да разберам…

-Зошто тие го направиле тоа, Север….тивко, како да се плашам дека ќе ме слушнат, го прашав со шепот?

-Тоа е заклетва, Исидора. Заклетва за освета….тие се заколнале во крвата на Магдалена – најсветата крв за нив – да ја осветат нејзината смрт. Имено, од тогаш Витезите на Храмот носеле бели одори со црвени крстови. Речиси никој од страна не го знаел вистинското значење….и некако многу брзо “заборавиле” дека Витезите на Храмот до пред смртта на Магдалена биле облечени во темно кафени едноставни, и не ” украсени” со крст.  Витезите на Храмот, како и Катарите, го мрзеле крстот во таа смисла, во која го “прикажувала” христијанската црква (нивниот крст бил Гностички, имал длабоко езотериско значење за разлика од христијанскиот крст каде е прикажана смртта на Радомир-Исус, што прилично потсетува на некаква вуду магија и славање на неговата мака, болка и смрт).

untitled.jpg

Тие го сметале крстот на црквата за подло и злобно одружје за убивање, инструмент за смрт. Но причините дека го насликале на градите со крвта на Магдалена, има сосема друго значење. Единствено, црквата го “прекроила” вистинското значење на Витезите на Храмот да одговара на нејзините потреби, како и се друго во врска со Радомир и Магдалена.

bogomilski-krast.jpg

Веднаш после нејзината смрт, оваа мртва жена, Магдалена, ја прогласиле за курва….

-Истотака ги негирале Христовите деца и неговиот брак со Марија Магдалена

-Единствено ги избришале во “иметото на верата во Христа”, против кој двајцата жестоко се бореле цел свој живот….

-Истотака ги уништиле Катарите (Богомилите), користејќи го името Христово….имено тој човек….

-Истотака ги уништиле и Темпларите (Витезите на Храмот), најавувајќи ги нејзините членови за ѓаволи, оклеветувајќи ги и фрлајќи блато на нивните постапки и го понижииле самиот Мајстор, чии се директни потомци на Радомир и Марија….

Ослободувајќи се од сите оние кои на некој начин можеле да укажуваат на нискост и злоба од светиот ѓавол Рим, христијанската црква создала легенда, која потврдила со убедливи докази, кој никој никогаш не ги проверил, и на никој не му паднало на памет да размисли за тоа што се случува.

– Зошто никаде не се говори за тоа, Север? Зошто?!

Не ми одговори, очигледно верувајќи дека се било така јасно. Во мене растеше огорченост поради оние, кој толку неправедно бркале….За оние кој заминале. И за него, за Север, кој живеел и не разбрал дека луѓето мораат да знаат се! Да знаат, за тоа да го променат. Да не ги убиваат оние кои им помагаат. Да разберат, на крајот, колку е убав и прекрасен нашиот живот. И знаев, дека нема да престанам да се борам!….Дури и таквите како што е Север…


 

– Дали ќе најдете малку време за мене, Север? Би сакала да знам што не сте имале време да ми кажете во приликата на нашиот последен состанок. Нема вам да ве замарам со моите прашања? Ако е – Да, кажете ми и ќе се обидам да не ви сметам вам. Но, ако се сложувате да разговарате со мене – ќе ми направите прекрасен поклон, бидејќи она што го знаете, нема да го кажам никому, јас сум сеуште тука, на Земјата…

Тој тажно ме погледна и рече тивко:

-Што сакаш да знаеш, пријателке? Прашај – Јас ќе се обидам да ти одговатам на се што те мачи. – Светодар, Север…..што се случило со него? Како го проживеал свјот живот на земјата синот на Радомир и Магдалена?…

Север се замисли…на крјаот, длабоко, како да собира сјај од минатото, ја започна својата следна возбудлива приказна…

42.jpgРадомировиот син Светодар, Црква Св. Јован, Картагена 

-После распетието и смртта на Радомир, Светодар го одвеле во Шпанија, Витезите да го спасат од смртоносните канџи на “светата” Црква, која, без оглед на тоа колку чинело, се обидувала да го најде и убие детето кој е најстрашниот жив сведок, како и директен наследник на Радомировото Дрво на Живот, кој требал да го промени светот. Светодар живеел во познатото окружување во семејството на шпанските велможи односно благородници, кој биле верни следбеници на учењето на Радомир и Магдалена. Свои деца, на нивна голема жалост, тие немале, така да “новото семејство” го дало своето срце на детето, обидувајќи се да воспостават што е можно повеќе удобно и топло куќно опружување. Го нарекувале Амори (што значи – драг, сакан) бидејќи неговото вистинско име Светодар било опасно. Звучело премногу необично за ушите на другите, а да се ризикува животот на Светодар било повеќе него глупо. Така да Светодар за останатите деца постанал Амори, а по неговото вистинско име, го нарекувале пријателите и неговото семејство. И тек тогаш, само кога немало непознати луѓе….Се сеќавал многу добро на смртта на својот сакан татко, и потаму поради тоа сериозно пател, Светодар се заколнал во своето детско срце дека ќе го “врати” овој суров и неблагодарен свет. Тој ветувал дека ќе го посвети својот иден живот на другите, да покаже како огнено и несебично го сака животот, и како жестото се бори за доброто и светлото, поради што неговиот татко умрел…Со Светодар во Шпанија останал неговиот чичко – Радан, не оставајќи го детето, ноќе или дење бескрајно загрижен за неговиот кревок, сеуште неоформен живот. И него бескрајно го плашело деке еден ден некој ќе го најде и ќе го прекине драгоцениот живот на малиот Светодар, кој, дури тогаш, од првите години на своето постоење, острата судбина му посветила да го носи факелот на светлина и знаење за нашиот немилосрден, но толку драг и познат, земски свет. Изминале осум години. Светодар се претворил во прекрасен млад човек, кој сега многу повеќе личел на својот храбар отец – Исус – Радомир. Тој созреал и зајакнал,  во неговите јасни сини очи започнала да се појавува се повеќе позната челична нијанса, толку силно треперејќи како во очите на неговиот татко. Светодар живеел и учел многу ревносно, со цело срце со надеж дека еден ден ќе постане како Радомир. Мудроста и знаењето му го предавал, дојдениот во тој крај, Волхвот Истен.

Да, Исидора! – го воочи моето изненадување, и тој се насмевнал – исиот оној Истен, кој сте го сретнале на Меторите. Истен, со Радан, се обидувале на секој начин да го развијат размислувањето за животот кај Светодар, обидувајќи се што повеќе можно да се открие мистериозниот свет на знаење, за детето (во случај на неволја) да не биде беспомошно и да не знае како да се бори за себе, лице во лице со непријателот. Опростувајќи се пред долго време со својата чудесна мала сестра, и Магдалена, Светодар никогаш не ги видел живи….Иако речиси секој месец некој носел најнови вести од нив, тој длабоко осамен во своето срце копнеел за мајката и сестрата – неговата единствена вистинска фамилија, не сметајќи го чичко му Радан. Но, и покрај младоста, Светодар веќе научил да не ги покажува своите чувства, кој ги сметал како фатална слабост на вистинскиот човек. Се обидел да израсне во воин, како и неговиот татко, а не сакал да им ја покажува на другите својата ранливост. Така го научил неговиот чичко Радан….и така барала во своите писма неговата мајка….далечната и саканата Златна Марија. После бесмислената и страшна смрт Магдалена целиот внатрешен свет на Светодар се претворил во непрекидна болка…неговата ранета душа не сакала да го поднесе својот неправеден губиток. Иако чичко му Радан долго се припремал за таквата можност, несреќета го погодила детото со ураганот на неподнослива болка, од која не можел да побегне….
Неговата душа патела, превиена во беспомшниот бес, бидејќи ништо не можел да промени…било невозможно да го врати времето. Неговата прекрасна, нежна мајка заминала во далечниот и непознат свет, одведувајќи ја со себе неговата слатка мала сестра….Останал сам, во суровата, ладна реалност, дури и пред да може да постане вистински пораснат маж, и не можел да разбере, како со оваа омраза ќе  може да остане жив….Но крвта на Радомир и Магдалена, не течела без причина преку вените на нивниот единствен син – ја надминал болката стоечки, Светодар го зачудил дури и Радан кој (како никој друг!) знаел колку длабоко ранета душата може да биде и колку е тешко да се вратиш назад, каде ги нема оние кој сте ги љубеле…

Светодар не сакал да се предаде на милост и немолост на тагата и болката….Што повеќе “бил” суров неговиот живот, уште посилно се обидувал да се бори, знаејќи го патот до светлината, до добрината и спасението на изгубените во темнина човечки души….Луѓето доаѓале до него во потоците, молејќи за помош. Некој копнеел да се ослободи од болеста, некој да го излечи своето срце, додека другите едноставно ја сакале светлоста на толку великодушниот Светодар. На Радан му било драго да го гледа додека расте. Славата на “чудата” кој ги чинел неговиот внук, се чуле преку Пиринеите….Се повеќе и повеќе страданици сакале да се пожалат на “чудотворецот”.

Macrorregio.jpg

Mapoc2.gif

occitania-pirineus

И не чуствувајќи ги предстоечките опасности, а тој никојпат никој не го одбил, уверен дека оди по стапките на покојниот Радомир….Одминале уште неколку години. Светодар созреал, постанал посилен и поспокоен. Со Радан одамна се пресилиле во Окситанија, каде се чинело дека дури и воздухот го дише учењето на неговата мајка – прерано умрената Магдалена. Преживеаните Витези на Храмот со раширени раце го прифатиле синот, ветувајќи дека ќе го чуваат и ќе му помогнат колку имаат сила за тоа. И тогаш дошол денот кога Радан ја осетил вистинската, отворената опасност што прети….Тоа било за време на осумгошнината од смртта на Златната Марија и Веста – саканата маја и сестра на Светодар

foto-031.jpgДолината на Маговите

– Гледаш, Исидора….-Север рекол тивко. – Јас ќе ти покажам, ако сакаш. Пред мене била бистра, но уморна, жива слика….тмурни темни планини кој великодушно лијат нервирачки дожд, оставајќи во душата чувство на несигурност и тага…..

Долината на Маговите изгледала сега уморно, присетувајќи се на светите, среќни денови, осветлени со зраците на врелото летно Сонце….Се неоколу постанало тажно и повеќе од тажно. Висок и добро граден младич стој замрзнат како статуа на влезот во познатата пештера, неподвижен и без одавање на било каков знак на живот, како камен од непознат мајстор вклесан директно во ладната камена карпа.

foto-054.jpgДолината на Маговите

Разбрав – тоа сигурно е пораснатиот Светодар. Изгледал маженствено и силно. Арогантен, но во исто време – многу добар…горд, со дигната глава говорел за храброста и честа. Многу долга плава коса, врзана со црвена лента преку челото, висела во тешки бранови преку рамена, што го чинела да изгледа како древен крал….горд потомок на Меровинзите. Подпрен на мокриот камен Светодар стоел, не чувстувајќи ни студ, ниту влага – односно, не чувстувајќ ништо….Еве пред точно осум години, неговата мајка умрела – Златната Марија, и неговата млада сестра – храбрата, верна Веста….

foto-055.jpgВлезот од пештерата каде е убиена Марија Магдалена 

foto-056.jpgПештерата каде се убиени Марија Магдалена и нејзините ќерка Веста

Нив брутално и кукавички ги убил луд и злобен човек…испратен од “отците на Светата Црква”. Магдалена не доживеала да го прегрне својот зрел син, колку храбро и верно таа оди по познатиот пат на Светлоста и Знаењето….по жестоката земјена патека на горчината и загубувањата….- Светодат никогаш не можел себе да си опрости што не бил тука кога им била потребна неговата заштита – потвторно тивко продолжил Север. – Горчината го гризела чистото, топло срце, поради што уште пожестоко се борел против злобниците, кој себе се нарекуваат како “слугите Божји”, “спасителите” на човечките души…..Тој ја стиснал тупаницата и се заколнал на себе по илјадите пат да го обнови неправилниот земски свет! Тој уништува се, во него е се лажно, црно и злобно…

На широките гради на Светодар се појавил крвавиот крст на Витезите на Храмот…Крстот кој ја памети Марија Магдалена. И ниедна сила на земјата не може да направи да се заборави витешката заклетва за освета. Колку е љубезно и нежно кон светлите и поштени луѓе неговото младо срце, така е немилосрдно кон издајниците и слуѓите на црквата и нејзиниот ладен мозок. Светодар е премногу цврст и строг во врска со самиот себе, но неверојатно трпелив и љубезен кон другите. И само луѓе без совест и чест од него правеле непријател. Тој не опростувал на предавсвото и лагите во било кој нивен појавен облик, и се борел со срамот на човекот со сите можно средства, понекогаш дури знаејќи дека можел да загуби…

Наеднаш, низ измаглицата на сивиот дожд, од највишите карпи над него од земјата, без преседан, потекло од ѕидовите на мрачната пештера, ужасни смеѓи капки…Внесувајќи се длабоко во себе Светодар во почетокот не обраќал внимание на тоа, но тогаш, откако видел подобро, видов – водата била црвена таму! Таа течела од планините со потоци на темна “човечка крв”, како и самата земја, да неможела да ја носи злобата и суроваста на човекот, отворила рани од сите нивни гревови….После првиот поток тргнал и другиот….третиот….четвртиот….Додека од целата планина не потекле потоци со црвена вода…Не биле многу….Изгледало како крвта на светата Магдалена да плачела за освета, подсетувајќи ги живите на нејзината тага!…Во долината преку црвените потоци се споиле во една, широка река Од (Ауде), која, без обраќање имала внимание на тоа, величенствено течела, замивајќи ги по патот ѕидините на старата Каркансона, одминувајќи со својот тек и потаму, кон топлото сино море…..

foto-057.jpgЦрвената глина во Окситанија 

(Посетувајќи ја оваа светиња, дознав дека водата во планините на Окситанија е црвена поради црвената глина. Но обликот по кој патува “крвавата” вода навистина дава силен впечаток)….

 

Крај на 5/17 дел.

ТЕКСТОТ ПРОДОЛЖУВА……..

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s