Митологијата на нашите Балтички браќа – Дел I

Најпрвин, уште пред да ја започнам деталната анализа и пред се да навлегувам во самата срж на ова наше излагање, би сакал најкратко да го објаснам и разјаснам самиот наслов на овој текст, поставувајќи се себеси од перспективата на неупатениот читател, особено од аголот на неупатените и не доволно ферментираните македонски историчари и “експерти” кои за доброто на своето лажно его потонуваат во дупките на илузијата и замајеноста, оставајќи им на своите жедни читатели лага и (или) искривена полу-вистина премачкана со премазот наречен – национализам. Овие усвитени глави, со својата заблуда, непотполно разбирање и дожување на суштината го откраднуваат културолошкото богаство од трезорите на Ведската база и го прикажуваат исклучително како сопствен ексклузивиет, бесрамно причнувајќи притоа огромна штета врз крвната слика на Расата. Меѓутоа истото го чинат и слични историчари од други нации, каде дури и самиот поим нација од гледиште на нашиот светоглед е само лага која недозволува да ја видиме ѕвездената вистината, односно истата работи единствено во службата на римското мото – Divide et imperaРаздели па владеј.

800px-Baltic_Tribes_c_1200.svg.png

На прашањето како би можеле Балтичките народи (Литванците, Латвијците, Латгалите, Прусите, Галиндијаните, Семигалианите и другите древни и модерни племиња) заедно со нивната древна и духовна традиција да бидат наши браќа и сродници, и каква поврзаност имаме ние со нив, како некој Аријско-Словенски супер-етнос, би напоменал само дека е многу матно и тешко да се поврзат овие крвни приближувања, особено од гледиштото на денешната генетска позиција. Би сакал да потсетам дека од денешна перспектива, особено од антрополошка и психолошка, таквото нешто би било сулудо, бидејќи Балканските народи, особено Македонските Словени имаат доживеано големо крвно мешање и силно влијание од освојувачите, како што е: Западното и Источното Римско Царство – Ромеја (Византија), Турците Османлии, Арнаутите и сите останати медитеранско-арапски примеси од колонијалстите. Сите историчари се согласуваат дека аристократијата и елитата на античките Македонци како и на Хелените ја сочинувало белокожо, русокосо и светлооко население. Истото правило важи и за Илирите, Трибалите, Дарданците, Пеонците, Тракијците, Расените (Етрурците), Тројанците, Бригите итн… кои самите припаѓале на Антската Империја која пак истата е само гранка и продолжение на Хиперборејската односно Арктичката традиција на Словено-Аријските народи, за која што и самиот учител и социјален реформатор во Индија, имено Бал Гандахар Тилак, недвосмилено во својата книга ни говори за Артичката прататковина на Ведите. Таа Северна Прататковина од денешно разбирање на светот се граничи со легенда или поточно кажано фантазија, меѓутоа вистината има понекогаш и пофантастични размери него било кој филм со С/Ф жанр. Имено сите древни списи говорат за некаква Златна Доба, во која свеста, технологијата и секако климата имале сосема поинаква димензија. Имено зимата и ледот како климатски феномен не постоеле од секојпат на планетава. Во оваа прилика би ги споменал секако и Прото-Балканските Пелазги (Белазгите), кои според името, описот и јазикот припаѓале токму на белата Раса. Имено и самото име на овој регион и секако народите на Балтикот – директно се поврзани со поимот кој токму се обидувам да го представам, односно неговиот најчист превод кој означува ништо друго освен – Бели народи – Балкани. Па затоа веднаш во овој контекст се повикувам а воедно и одбранувам со штитот наречен факт дека дури и на модерениот литвански јазик овој збор “Балто”има директна компаративност со нашето слово.

untitled

Untitled.png

SF-promo-3.jpg

mjr2013_auseklis.jpgСимболот на Латвите –  Крстот Аусеклис

Аусеклис (произлезено од коренот aus– “зора”) било Латвијско божество, и представува персонификација на небесното тело на Венера. Тоа е трето по ред значајно и познато божество во Латвијската митологија после Сауле (Сонцето) и Менес (Месечината),  но речиси го има истиот ексклузивитет споменат во фолклорните песни.

Крстот на Литвите: Магијските симболи – Аусеклис (погоре) и Пентаграмот  (подолу) требало да бидат нацртани со еден потег. 
Аусеклис е тесно поврзан со Менес (Месечината). Обете се Диева Дели (“Синови на Бога”), и на тој начин се мешаат едни со други но и со други машки божества. Аусеклис е младоженецот на Саулес Меите (“Ќерката на Сонцето”). И покрај ова Аусеклис е често споменуван како многу млад.  Аусеклис како симбол е истотака името на осум-краката ѕвезда (регуларениот октаграм). Познат е истотака како еден од крстовите на Литвите. Другиот симбол на Литвите е пентаграмот, кој што ја симболизира Венера кај другите култури, што се претпоставува дека обете симболи можеби првично биле симболи на Аусеклис.  Иако во модерното време на пентаграмот понекогаш се гледа како симбол на злото, сепак првично обете знаци се употребувани како заштита од злото и негативните сили и се именува после Литвите, бидејќи тие ги употребувале за нивно вардење (англиски: ward). Обете знаци треба да бидат исцртани без да се помрдне раката да се обезбеди сигурна заштита и ефикасност во нивната јогинска пракса, поточно магијска.

 

Во овој контекст би појаснил а воедно и свесно би ги задушил секаквите призвуци и наговестување на некаков си расизам, барем во оној општо прифатен контекст и поимање на овој специфичен термин. Имено, поимот “Раса” се однесува најдиректно на припадниците на белата раса, каде и самиот латински поим “tabula rasa директно ни говори за истото, односно “Бела Табла” или во превод: празен бел лист, чистина, непорочност. Тоа значи дека главните фактори за чистината и напредната свест не се должат само на антропологијата и крвната чистина, туку секако и на надворешните фактори како што е средновековниот пример со наметнувањето на милитарното христијанството и другите абрахамски религии кои во голема мера го заобиколуваат ведскиот духовен правец на развој кој со себе повлекува и многу други социјални елементи и секако начини и правила на живот, каде потоа во голема мера се одразува на самото развивање и функционирање во општеството, односно ја регулираат псишолошката и духовната конституција на еден поединец. Да не говорам за денешните и модерните облици и методи за бегање од изворната примордијална природа и состјба на духот. Со други зборови, излгедот и формата не се толку фундаментални како што е состојбата на свеста и чистината на духот, бидејќи во крјана мера ведизмот е наменет за целиот човечки вид, односно битието да биде облагородено со нектарот на ведите и да биде поросено со златната прашина на Девите (Боговите). Ако ме прашувате мене ја сум расист, но како што објаснив во сосема поинаков контекст, бидејќи мојата мисија и борба е токму таа, да ја оживеам и чувам колку што е можно оваа мудрост и традиција на предците – Расите, но притоа без да имам омраза кон другите народи и “раси”.

7d57d699d7337c4e667dab48fbb7cf7e.jpg

1391991591800768.jpgСредновековен Лат-Галски костим и накит 

377d208b99cb5b273c69314dab1d5af0.jpg

Image13.jpgКостими од Видземе (Livonian: Vidumō), Латвија 

Во овој текст ќе се обидам да ја презентирам Балтичата предхристијанска традиција како и поврзувањето на истата со Старословенската Родна Вера како дел од Ведската традиција на Скитската Империја која исто како и Антската Империја своевремено произлегла од Артичката Хиперборејска Прататковина, која директно учествувала во пренесувањето на ведската мудрост во Дравидија, која потаму од нивна страна ќе биде наречена Индија.

skyforger

SventojiAlkas.JPG

maxresdefault.jpg

Балтите или Балтските народи (Литвански – baltai, Латвијски – balti) се Индо-Европска, етно-лингвистичка група која ги зборува Балтичките јазици, гранка на Индо-Европската говорна фамилија, кој што оригинално се говорени од племињата кој живееле во областа источно од Јутландскиот полуостров на запад и Москва со речните басени на Ока и Волга на истокот. Помеѓу Балтичките народи се модерните Литванци, Латвијци (вклучително и Латгалите) – се Источни Балти – како и Старите Пруси, Јотвингианите и Галиндианите – Западни Балти – чии јазици и култура се сега измурени. Една од карактеристиките на балтичките јазици е бројот на конзервативни или архаични карактеристики што ги задржле.

*види за: ЛЕКСИЧКА КОМПАРАЦИЈА НА САНСКРИТ И ЛАТВИЈСКИ

11951901_10206043413057940_2815983755845884762_nГалскиот појас на Словено-Аријските народи 

mzf_2011_27__by_tair_11a_by_pagan_live_style-d3j981b.jpg

vainikai.jpg

Балтичката митологијата е телото на Балтичките народи каде нивниот скелет представува паганизмот (родната вера) кој продолжува во некаков облик после насилната Христијанизација во самиот Балтички фолклор. Балтичката митологија во крајна линија произлегува од Прото-Индо-Европската митологија. Со почист израз овој збир од зборови: “Прото-Индо-Европската митологија” не представува ништо друго освен Словено-Аријска традиција. Тоа би било најсоодветниот превод, кој конвенционалните историски глави намерно или ненамерно го заобиколуваат. Да напоменам дека Балтичкиот регион бил еден од последните региони во Европа што биле Христијанизирани, процес што се започнал дури во 15ти век и најмалку еден век потоа. Иако не преживеале текстови кој би ја детализирале митологијата на Балтичките народи за време на паганскиот период, знаењето за митологијата е веројатно собиран од Руските и Германсите хроники, подоцнежниот фолклор, по пат на етимологија, и компаративна митологија. Додека најраните хроники (14ти и 15ти век) воглавном се преоизвод на мисионарите кој барале да се искорени родоверниот паганизам на Балтичките народи, богат материјал кој преживеал за среќа во Балтичкиот фолклор.

Индо-Европските Божествени Браќа се практично добро репрезентирани тука како Dieva déli (Латвијските деца на Бога) и Dievo súneliai (Литванските деца на Бога). Според фолклорот, тие се деца на Dievas (Латвијскиот и Литванскиот Диј едно од најзначајните божества на Балтите , односно – *Dyeus). Поврзани со нивните браќа, тактковци и мајки, персонифицирани со Сонцето (SauleЛатвијскиот поим за Сонцето) и  Saules meita (Латвијската ќерка на Сонцето).

Еве еден мал компаративен митолошко-историски пример за Боженствените Браќа во традицијата на Аријските народи:

  • Хеленските Диоскури –  Dioscuri
  • Индо-Ведските Ашвини –  Ashvins
  • Хинуските Нара-Нарајан –  Nara-Narayana
  • Литванските – Ашвеинаи –  Ašvieniai
  • Латвијските Дева Дели – Dieva dēli
  • Германските божества Алцис –  Alcis
  • Италските Ромул и Рем –  Romulus and Remus
  • Анго – Саксонските – Хенгест и Хорса  – Hengest and Horsa

Од Хеленските и Римските Диосури нивните имиња се познати како Кастор и Полукс (Полидев) кој биле синови на Деус (Зевс) додека нивната мајка е божицата Леда, која во Словенската митологија е позната како божицата Лада.

Hengist_and_Horsa.jpg

Од последниот пример не би смеел да го изоставам познатото Словенско божество Хорс кое е аналогно на Египетскиот бог – Хорус, каде според функцијата и споменувањето е тесно поврзан со Сонцето, потоа со самиот соларен танц, имено орото каде кај другите Словенски народи е познато како-  хоровод како и поимот хоризонт.  Хорс е источнословенско божество за чија функција се смета дека најверојатно бил бог на Сонцето. Неговиот древен идол се наоѓал на рид во Киев, покрај идолите на Перун, Дажбог, Стрибог, Симаргл и Мокош. Се претпоставува дека ликот на тоа божество бил формиран под влијаниа од југот. Понекогаш се појавува и под името Сурија (постои и хинуистичко боежство со истото име) односно Зорја. Древните Словени верувале дека Свароговиот син кова ново Сонце и дека Суриевите коњи го пренесуваат преку небото. Колку прекрасно поклопување, а сепак само сме загребале на површината.

 

  • Листа на Литванските Богови и митските битија

Листата на Литванските Богови е реконструктурирана од ретките писмени извори и доцниот фолклор. Литванија е конвертирана во Христијанската религија во 1387, но елементите од Литванската митологија преживеале дури до 19-тиот век. Најраните извори, оторизирани од странците и Рисјаните, само накратко ги споменале Литванските Богови. Почетокот на 16-ти век, родната вера (паганизмот) испраќа повеќе внимание од авторите, но често нивните сметки се збунувачки, контрадикторни, и со многу големо влијание од многу религијски агенди. Собирањето и забележувањето на фолклорот започнало во 19-ти век. Но веќе во тоа време паганската митологија постанала фрагментирана и исмешана со лажната и наметната Христијанска традиција, која пак од  друга страна има во себе и пагански односно родоверен темел. Култот на старите божества бил трансформиран во фолклорот (посебни приказни, митови, песни, итн.) без поврзани ритуали. Поради ваквите тешкотии за добивање на податоците, не постои прифатена листа на Литвански богови. Различни автори презентираат широко контрадикторна реконструкција на Литванскиот пантеон. Но пак за среќа компаративната анализа со останатите Словено-Аријски народи ќе ни даде покристална слика, и секако тука се остава простор за индивидуално размислување, препознавање или пак отфрлање на списоците што ќе следат. Но, за да се разбереме себеси и нашето славно минато, мораме да трагаме и копаме од рудниците на нашите браќа и да го откриеме  на тој начин и своето односно заедничкото богатство.

  1. Имиња од фолклорните митови и легенди

Оваа секција ги вклучува имињата на боговите, девичните или демонските битија, и други личности од Литванските митови, легенди, фолклор, и бајки.

Богови 

bine_dievs_mara_laima.jpg

  • Диевас – врховниот или лидерот на боговите.Литванскиот Dievas, Латвијскиот Dievs, Латгалскиот Dīvs, Прискиот Deywis, Јотвингијанскиот Deivas бил  врховниот бог во Балтичката митологија и еден од најважните божества заедно со Перкунас. Диевас е директено поврзан со Прото-Индо-Европскиот врховен бог *Dyēus  од коренот*deiwo. Неговата Прото-Балтичка форма била *DeivasВо Англискиот, Диевас можеби се употребувал како збор да го опише Бог (или врховниот Бог) во пред-христијанската религија на Балтите, каде Диевас е разбиран како врховно битие во светот. На Литвански и Латвијски, истотака е употребуван да се опише Бог како што е разбирано во главните религии во светот денеска. Порано Диевас едноставно означувал сјајот сончевата купола на небото, како во другите Индо-Европски односно Словено-Аријски митологии. Небесниот аспект сеуште е очигледен во фразите како Saule noiet dievā, од Латвијските фолклорни песни. Во Хиндуизмот и уште подревнвтиот Ведизам секое божество е познато како Дева, како резултат на Прото-Индо-Европските корени, или најдиректно кажано без цензурата на општо прифатените историјски теории, односно како резултат на миграцијата на Словено-Аријците во Дравидија, која подоцна го добива името Индија. И тоа е недвносмислено бидејќи ќе се повикам на мапата од Птоломеј каде директно се гледа дека постоеле три Индии. Главна, Средна и Гангтска, па дури и Индокина односно Индокинескиот полустров.

11200581_10206426158906347_5533195718213290911_n12191833_10206430698579836_3160879311800812966_n

  • Диевас Сенелис – (“Стариот Добар Човек”) тој е учител на луѓето и судија на нивната смртност. Тој изгледа како стар талкачки просјак. Диевас Сенелис  е вмешан во магијата и медицината. Епитет на Диевас.

ClashOfTheGods_06.jpg

  • Прамжиус (Pramšans, Pramžimas, Praamžimas) – е епитет на Диевас (шефот на Боговите).

Untitled22.jpg

  • Аушрине – Утринската Ѕвезда, божица, ќерка на Диевас позната како “dievaitė“. Таа е божица на утрото. Позната е и под името Аушра (“Зора”), која пак во Словенската и Индо-Ведската митологија, поточно во Рг-Веда е позната како Ушас, но и како божицата Зорја или Зарја.
  • Далија – божица на верата и ткаење, но сепак таа често се меша со божицата Лаима која се јавува како уште една божица на вербата. Можеби се работи за исто божество кое во различни региони има различно или слично именување.

Dagnija1.jpg

  • Габија – чуварка на Светиот Оган, божица и ќерка на Диевас “dievaitė“.
  • Лаима – божица на Верата и трудните жени, бракот и светот на мртвите, слични атрибути како Словенската божица Мокош, христијанската Св. Петка. Таа истотака е синоним за добра среќа, благосостојба и можеме слободно да ја поврземе како што тоа многу научници го прават со Индо-Ведската божица Лакшми.
  • Менуо – Месечината, син на Диевас “dievaitė“.

0bfe74a68fc5c9a3e0bd2bb582f044aa.jpg

  • Перкунас – Громовникот, (Литвански: Perkūnas, Латвијски: Pērkons или Pērkon, Старо Пруски : Perkūns, Фински: Perkele, Јотвингански: Parkuns син на Диевас “dievaitė” во Ведската традиција во Индија е познат како Парџанаја (Sanskrit: Parjánya), додека пак кај Албанците  (Пелазгите) и нивната митологија во Илирија е познат како Perëndi
    Кај сите Стари Словени (Венди) многу добро познат како Перун.

18_donnergott_perkunas_

  • Сауле – Божица на Сонцето (Сурија во Ведската религија во Индија). Сауле и Менуо/Менес (Месечината) се маж и жена. Менуо се заљубил во Аушрине (Утринската Ѕвезда – Венера). За ова предавство, Перунас (Громовникот) го казнил Менуо. Познати се три различни извори за ова казнување. Едниот говори како Менуо бил пресечен на два дела, но бидеји тој не ја научил лекцијата, казнувањето било повторувано секој месец. Друга верзија вели дека Менуо и Сауле се развеле, но двајцата сакале да ја видат нивната ќерка Жемуна (Земјата). И поради ова Сонцето свети за време на денот, додека Месечината не посетува за време на ноќта. Третата верзија тврди дека лицето на Менуо било изобличено или Деивас (Врховниот Бог) или Сауле.
  • Ашвиениаи – девичанските близнаци кој ја повлекле кочијата на Сонцето (во Ведската книжевност кај Индијците познати се како Ашвинс (Ashwins), оснобено се опишани во Рг Ведските химни, кај Хелените се познати под името Диоскури).
  • Вакарине – божица на Вечерната Ѕвезда – Вечерница.
  • Жемуна – (Žemyna) божица на земјата и облагородената почва, Замин (Zamin) на Персијски и Хинду јазикот означува “земја”, додека пак кај Словените оваа божица е Мати Сире Земле однонсо Мајката Земја.
  • Диевас Валдитојос – во превод Божица Владителка (Валд = Влад), божица која прави облека од човечките животи. Тие биле седум сестри, што можеби и можат да се поврзат со Плеадите: Верпианчиоји (која ги откачува нитките од животот), Метанчиој (која ги фрла венчињата на животот), Аудеја (Ткајачката), Гадинтоја (која ја раскинува нитката), Сергетоја (која ја критикувала Гадинтоја, и ја повела војната помеѓу луѓето), Нукирпеја (која ја пресекува облеката на животот), и Ишскалбеја (Перачката, Чистачката). Тие имаат сличности со Хеленските Фати или познати како Моираите или пак Нордијските НорниДиевас Валдитојос е поврзана со Далиа и Лаима.

Die_Nornen_(1889)_by_Johannes_Gehrts.jpg

  • Жваигждес (žvaigždė), во превод Ѕвезди. Сауле (Сонцето) е нивната мајка и понегогаш со Месечината како нивен татко. Една од најважните ѕвезди е Аушрине. Другите сестри, се помалку значајни, но тие понекогаш се појавуваат во митовите истотака. Особено се забележани Вакарине или Вакаре (Утринската Венера, кој го прави креветот за Сауле), Индраја (Indraja, Јупитер), Селија (Sėlija , Сатурн), Жиездре (Žiezdrė ,Марс) и Ваивора (Vaivora, Меркур).

Херои и Хероини

  • Пајауте, легендарната принцеза од Кернаве (Kernavė)
  • Јурате и Каститис , се херои од Литванската легенда, кој подоцна постанале славни, најмногу поради модерната поетска инерперетација на Маиронис. Кралицата на килибарната палата Јурате може да се смета за манифестација на Божицата на Морето во оваа легенда.

Локални Духови на Природата

  • Ежеринис – духот на Езерата, истиот збор како во нашето слово, (Ежери-Езеро).
  • Упинис – духот на реките.
  • Ауштарас (Ауштра), бог на северо-источниот ветар, кој стои на портите во рајот и го осветлува патот на оние што одат во рајот. Неговата функција на светилник го прави сличен со Аушрине, каде некои го сметаат за негов роднина.
  • Бангпутус – божество на морињата – тој е со две лица како Римскиот Бог – Јанус. Представен е со брада, крила, и две лица. Ритус, Петус, Шиарус и Вакарис се неговите синови. (источниот, јужниот северниот и западниот ветар).
  • Јавине – Бог на домаќинството кој го штити житото во амбарите.
  • Живарас – дух на домаќинството кој го чуца житото. Жртвите кон Жиеварас се правени после ржната жетва. Додека се жнееле и сечело житото, жените истотака оставале неколку житни китки неисечени, кој што подоцна ќе се вплетат во плетенки. Тие истотака оставале лебче и солца под растението, и ќе речеле: Davei manei, Žemele, duodame ir tau во превод: Давај ни нам, Мајко Земјо, ние исто така ви даваме вам, барање од земјата за да продолжи со плодородната жетва.
  • Куполе, духот на пролетната вегетација и цветовите. Фестивалот на Куполе (Kupolinės) е поврзана истотака и Славата на Св. Јован Крстител (Joninės) од Христијанството. Во овој фестивал, жените собираат свети билки, данцуваат и пеат песни Куполините исто така се познати и како Расос (Rasos), односно Раси што е многу поврзано со Раса Лила Танцот од Индијскиот Ведизам, додека кај Старите Словени се познати како Русалки. Овој дух судејќи по името и функцијата недвосмислено е поврзан со празникот Иван Купала или едноставно Купала, каде е проследен овој култ со купање (бањање) во светите езера. Еве еден прилог (извадок на англиски) за Раса-Лила: The Rasa lila ( rāsa-līlā) (Hindi: रास लीला) (also known as Raas Leela) or Rasa dance is part of the traditional story of Krishna described in Hindu scriptures such as the Bhagavata Purana and literature such as the Gita Govinda, where he dances with Radha and her sakhis.
  • Лауку Двасиос (дух на полињата), дух што живее во полињата и посевите. Кога пченкарните полињата вејат од ветровите, луѓето ги гледаат нив како духови во акција. Лауку двасиос ги вклучуваат Нуогалис, Кишкис (зајак), Мешка (мечка), Лапе (лисица), Катинас (Мачор), Бубис, Бубе, Баубас, Babaužis, Bobas, Maumas (Баук, Страшило, Бугимен), Раудонгалвис (црвено-главиот), Раудонгерклис (црвено-грлиот), Жалиакис (зелено-окиот) Паплештакис, Гуда, Дизикас, Смауглис (боа), Ругинис (житен дух), Папиоке, Пипалас, Жебрис, Арлчис (коњ), Вилкас (волк).

Разни нижи битија

  • Каукас – духови слични со леприконите.
  • Лауме (Laumė) – женски битија слични на вили. Опишани се како бели и сини слично на небото. Добар сух, многу пријателски со Земјата и Природните божества. Но доколку нејој сака да ги искористи, може да следува казна. 
  • Нукштукас  – гноми (gnomes).
  • Велес (Vėlės) – дух на мртвите човечки битија. Еквивалент на добро познатото Старословенското божество Велес непријателот на Перун, сличен на Ведскиот демон Вала опишан во Рг-Веда и Атарава-Веда, братот на Вритра што ќе биде убиен од Индра.

 

* За крај на овој дел, за да го оживееме духот ви го испраќам Латвијскиот бенд – Skyforger со песната: Migla migla rasa rasa  (во превод: Магла Магла Роса Роса).

 

ТЕКСТОТ ПРОДОЛЖУВА……..

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s