Заборавените бели народи на Авганистан; Паштуни, Нуристанци, Хазарејци

Во јуни 1885 година, американското списание Национална Географија (National Geographic) објавило насловна страна со фотографија на авганистанска девојка, кога ги изненадила читателите со нејзиниот продорен поглед на очите со неверојатните бои на морските бранови и евопејските црти на лицето. Во 1984 година, фотографот Стиф Макари (Steve McCurry) собирал материјал за авганистанско-советската војна и ги посетил избегличките кампови на авганистанско-пакистанската граница. Во логорот Насир Баг (Nasir Bagh) тој фотографирал повеќе деца во основната школа, вклучително и оваа девојка.
15825964_1589784414381317_703350039529146566_n.jpg
Подоцна, надгледувајќи ја сликата, Стив видел колку била посебена и значајна снимката. Меѓутоа, не знаел ниту за нејзиното име, ниту за местото каде таа живеела, тој не ја прашал, позната му била само нејзината приближна старост – 12 години. Така фотографијата на насловната страна и ја нарекле – “авганистанска девојка”. Стив бил во потрага по нејзе и после 17 години, 2002 година ја пронашол во некое забутано село во Авганистан. Таа веќе имала околу 30 години. Зошто “окото”? Таа самата не ја знаела годината на своето раѓање. Нејзиното име било Шарбат Гула (Sharbat Gula).
27xp-afghan-master675.jpg
Таа била омажена и имала три ќерки. Потекнува од Паштуните кој се сметале за потомци на древните камбоџи од царското племе на источните Скити – Саките, за кој говорев дека од нив потекнува и принцот Сидарта (Буда), кој стигнале во Бактрија (територијата на денешен Узбекистан, Таџикистан и Авганистан помеѓу планинскиот венец на Хинду Куш на југот и Фереганската долина на север), Согдијана и северо-источна Индија во 2 век п.н.е. Најпосле да кажаме дека тие стигнале и до Камбоџа – земјата, која подоцна во совјетско време, ни била на нам позната како Кампучија. Ете од каде помеѓу современите Паштуни на Авганистан и Пакистан, во срцето на исламскиот свет, среќаваме бели луѓе, светлооки со расенски (европски) изглед.
foto-336.jpg
foto-337.jpg
foto-338.jpg
foto-339.jpg
foto-340.jpg

         Паштуни

Женски слики нема многу, бидејќи сите возрасни жени носат превез. И Гул, која Стив ја фотографирал откако ја пронашол, барал дозвола од мажот да го открие лицето. Во видеото Pashtun Beauty може да се видат неколку слики од Паштуните. Потомци на древните камбоџи, односно Скити (Саки) истотака сесметаат и некои племиња во авганистанската покраина Нуристан. И навистина, таму, на североистокот од Авганистан живеат бели луѓе – Нуристанци, каде судбината тесно ги поврзала со Калашите.
Нуристан се преведива како Земја на Светлината, а порано местото каде живееле тие луѓе се нарекувало Кафирстан (од каафир – неверни). Обете имиња, судејќи по се, ги добиле од муслиманите, а како се нарекувале самите жители засега непознато е. Нуристанците, кој ги има сега околу 120-140 илјади, населени се во одалечените долини на јужните падини на Хинду Куш. Нуристанците се противеле на исламизацијата се до тогаш, кога Газнијскиот владетел (Газни – град во Авганистан) Махмуд Газневи почнал агресивно да освојува под знамето на џихадот, вклучитело и 17-те походи во Северна Индија од 1001 до 1026 година, па се до крајот на 19 век. Муслиманите постепено ги истискувале од планините, дел од нив отишол во Читрал во 15 век и ја формирал Калашката народност, мешајќи се со Дардите кој биле слични на нив а за кој веќе имав говорено. Преостанатите кафири се качиле на планините.
foto-342.jpg
foto-341.jpg
foto-343.jpg
foto-344.jpg
foto-345.jpg

Нуристанци

Конечно Нуристанците се потчинети во 1896 година. Авганистанскиот Емир Абдур-Рахман го превзел зимскиот поход на Кафирстан, кој до тогаш се сметал за недостапен поради зимата. Походот бил успешен за муслиманите, нуристанците ја загубиле своја политичка независност, која ја користеле до тоа време, така и верската – преминале на ислам, а нивната земја од Кафирстан – земјата на неверниците, постанала од тогаш Нуристан – земјата на светлината, имајќи го во видот правиот ислам. Лесно е да се претпостави со какви крвави методи преобраќањето било спроведено.
На почетокот во Нуристан верата на претците тајно се чувала со надеж дека стариот живот повторно ќе се врати, но генерациите кои израснале во родната вера заминале, а луѓето, кој го прифатиле исламот, биле се повеќе и повеќе, и изворната вера на Кафирите заминала во заборав. На крајот од 20-ти век Нуристанците биле подвргнати на геноцид уште еднашка – сега од страна на Талибанците, кој извршиле инвазија на Авганистан. Меѓутоа, етнографите сепак успеале да запишат некој митови, ги опишале дури и ги скицирале некои обреди и верски објекти со сончевите знаци, како и кај Калашите. На сликите се прикажани влезовите во долината Башгул, гробот на кафирстанскиот поглавица на племето во долината Вајгул, шалукатрите на кафирските куќи, танцот на кафирските жени посветен на боговите, додека мажите биле во поход. Важно е да се напомене дека жените носеле при овој обред  шешири со рогови, направени од човекова коса. Кај Нуристанците се сметало дека раѓањето на четирирога коза носело среќа. Робертсон напишал дека штом мажите ќе заминеле во поход, жените ги оставале своите домашни работи, собирајќи се во селото почнувале со танц кој се продолжувал во поголемиот дел од денот и целата ноќ. Познат ни е нам уште еден рогат шешир, кој исто така служи како талисман – тоа е словенската кика.
foto-346.jpg

Влез во долината Бажгул

foto-348.jpg

Гробот на кафирстанскиот поглавица на племето во долината Вајгул

foto-347.jpg

Шалукатрите на кафирските куќи

foto-349.jpg

Танцот на кафирските жени посветен на боговите

foto-350.jpg

Рогатот шешир на Кафирстанската жена 

Покрај веќе наведениот Џорџ С. Робертсон, кој ја напишал книгата “Кафирите на Хинду Куш“, допринос за зачувувањето на обредите на кафирите за историјата дал и норвешкиот етнограф Георг Моргенстерн. Во 1929 година, тој снимил фотографски филм за култот кон оганот на Нуристанците, кој бил опишан слично како во најдревната Рг-Веда. И космологијата на Нуристанците е слична како на Аријците од славните времиња. Универзумот тие го делат на три света: Урдеш – Светот на Боговите , Мичдеш – Светот на луѓето, Јурдеш – Светот на Покојните. Го признавале и култот на коњите, кој на фармите не бил користен. Во Нуристанскиот пантеон, имало многу богови. Меѓутоа не сум во потполност сигурен колку тие успеале да го задржат изворниот пантеон и дали низ текот на долгата историја култот бил искривен. Така на пример Богот Имра-Јамра-Мара било врховено божество на сите Кафири – Нуристанци, создател, кој ги оживеал со здивот сите богови, господар на животот и смртта.  Тој исто така ги создал небото и облаците. Тој го создал на небото Сонцето и Месечината. Тој им ги дал на кафирите говедата и кучињата, пченицата и алатите за обработување на земјата и ги научил на нивните активности.
Потоа Мунџем Малик – кралот на Средниот свет. Тој бил периодично убиван, но повторно се враќал во својот син, чие име му било исто. На овој бог му била посветена зимата. Богот Мон (Манди)- демоноборец. Тој испраќал на земјата дожд и бил посредник меѓу боговите и луѓето. Богот Индр (Индер) – покровител на виното, каде кај кафирите ја заменил сомата. Богот Гиш (Гивш) – богот на војната. Богот Вушум – богот на правдата и богатството. Божицата Дизани – најважното женско божество. Истотака Нуристанците имале и мноштво на помали богови: Божицата Санџа одговорна за складирање на пченица и залихи на топло млеко, боицата Нирмали, која ја претставувала “нечистата” страна на женственоста, задолжена за пород и менструација, богот Багишт – покровител на водите, Богот Нонг – господарот на ладната зима, Божицата Кшумаи – господарката на алпските ливади и дивите кози и заштитница на на посевети со житарки и овошје. Меѓутоа, сето тоа одамна заминало, и сега Нуристанците ги “немаат повеќе своите богови освен Алах….”
Стилот на животот на Нуристанците се променил малку. Мажите се бават со она што го работеле со текот на вековите – пасат ситна стока, а жените се грижат за житарици, јачмен и просо и дрва за огрев. Истотака, распространета е хортикултура (јаболки, кајсии), виногради, пчеларство, собирање на шумски плодови, јагоди и овошки и занаетчиство. Тие продолжуваат да живеат на родови и племиња. Помеѓу Нуристанците постојат најмалку две врсти на друштвена градација. Постои ранг листа на старешени: врвот на друштвената хиерархија ја чинат џасти (старешини, можат да бидат и мажи и жени) и канеаши (врсти на кандидати на старешини). Посветувањето во џашти било пропратено со посебни ритуали. Јавната градација на мажите-херои: кафирот, убивајќи бар еден непријател, добива има шурмоч. Кога ќе се врати во селото, комшиите го поздравуваат со добрите зборови:  “Ух шуро-шуреј-шуро”! Роднините и комшиите му укажуваат почест, го попрскуваат со житни зрна од пченица, преку гради му врзуваат трака со четири школки, главата му ја крунисуваат со фазански перја.
Она што не е типично за овие народи и што ги прави различни од Дардите е постоењето на два слоја на робови – бари и лани (лавин), елементите на првите се сочувани до денеска. Барите се наследни робови – занаетчии, нивниот статус е непроменлив. Слободните Нуристанци не стапуваат во брачен однос со нив. Барите обично живееле на периферијата на селата, биле ангажирани со ковачки работи, произведувале оружје, метални и камени посади. Тие не посетуваат џамии и не ги обавуваат муслиманските обреди, постојат претпоставки дека тие се потомци на древниот докафирски народ на Нуристан. Робовите – лани постоеле само кај племињата Кантос, тоа биле слободни луѓе, заробени во ропство поради долгови. Плаќањето на откупот, можеле да го вратат стариот статус. Робовите бари и лани од страна на слободните Нуристанци можеле да бидат продадени и да се дадат како мираз. Човекот кој убил седумина непријатели, добивал титула лејмоч. Врховната титула е пиримоч – човек, совршен во се, храбар, богат, госољубив. Жените се породувале надвор од селата, на посебни места. Името на децата им го давале кога ќе наполнат 12 години (име по татко или дедо), тогаш им облакале пантолани (до специјалниот обред тие неможеле да носат панталони во оквирот на Нуристан). Бракот се склучувал со договор помеѓу младоженецот или родителите на младоженецот со таткото на невестата. За млада девојка се плаќало откуп на нејзиниот татко. Пред да влезе невестата во куќата на младоженецот, таа истотака добивала парична сума. На венчавањето се организрало такмичење во трчање, тегнење на јаже, фрлање на камен и борба. Жените и мажите биле одвоени во текот на тој празник. Мажот бил главата на семејството.
 Она што ги прави различни од Дардите истотака е начинот на обавувањето на посмртната церемонија. Тука немаме браманска ватра. Ако умрел некој лејмоч или пиримач, од дрво или слама се правела грубо извајана статуа на покојникот и еден од неговите робови (или – еден од соседите, слободен човек) го ставал на грб и некое време го носел (танцувал?) по улиците на селото. Потоа мртвото тело се ставало на некое високо место, достапно да го видат сите. После седум дена и ноќи, го закопувале во гроб заедно со оружјето (ако е машко) или со украси (ако е жена). Внатрешните органи на покојникот ги ваделе и ги сместувале во глинени посади, одвоено ги закопувале. Древната статуа на покојникот се ставала на гробот. Сахраната е пратена со ритуален оброк, кој вклучувал симри – јачменов леб, издробен во топено масло. Во гробот на жените ставан е лонец со симри……“Л.М. Минц – Раси и народи”.
 foto-353.jpg
foto-356.jpg
foto-354.jpg
foto-355.jpg

Везот на Белостанците

Деловите на аријското наследство може да се најде и во Белочистан – област која се наоѓа на раскрсницата на регионите помеѓу Блискиот Исток и Индостан. Таа ги вклучува и покраините, кој влегуваат во составот на соседните држави: Авганистан, Иран и Пакистан. Белучистан е познат по своите везови и ткаењето на теписите, украсите кој лесно се препознааат елементи  кој се присутни на везовите кај Словените, особено кај Русите, Украинците и Белорусите.
Меѓутоа, луѓето со признаци на белата раса живеат не само на северот во Авганистан. Постои во оваа земја и покраина Херат, една од најмоќните и најголемите покраини во земјата, кој се наоѓаат на запад и граничат со Иран.

foto-357

foto-358.jpg

foto-359.jpg

foto-360.jpg

foto-361.jpgБелите луѓе од провинцијата Херат, Авганистан

Најверојатно, тоа се представници од узбек заедницата на Херат, кој се многу бројни и долго таму живеат. Од кога? На пример, многу почитуваниот узбечки поет, филозоф и државник Алишер Навои живеал таму во 15-ти век (1444-1501), каде целиот свој живот го проживеал таму, иако тогаш таму бил Тимурдскиот Хорасан. Последната фотографија – децата од Џелалабда, на западниот Авганистан. Во Авганистан постои уште еден народ, помеѓу кој постојат луѓе со европиден изглед. Тоа се Хазарејци каде според името постеќаат на мистеризниоте Хазари што живееле некогаш во денешна Украина.
article-2547323-1b04d2da00000578-641_634x612
40366.story_x_large.jpg
cd7f86c66b3d677c8d4e7274b210a553.jpg
haz2.jpg

 Авганистанските Хазарејци

 Дали се тоа потомците на оние Хазари, со кој сакал Кнезот и Пророк Олег да се порази? Се сеќавате ли на Пушкин:  “Како сега мисли Пророкот Олег да се освети на неразумните Хазари”? Или тие се потомци на оние, кој ги поразил Кнез Светослав? Не е познато, но научниците инсистираат дека Хазарите се народ од турско-монголско потекло што примиле јудеизам и тие самите се сметаат за потомци на Џингискан. Ова последново всушност го објаснува европидниот изглед на денешните јудео-хазари (ашкенезите) . На крајот од краиштата, веќе е познато дека крунисањето на Џингискан во “Книгата за разноликоста на светот” на италијанскиот трговец Марко Поло (1254-1324) но исто така го нацртале и во ” Збиркара на графици, представувајќи ги титулите и називите врз основа на облеката на сите постоечки народи”  на францускиот графичар Пјер Дуфло. Имено на импресивната временска разлика на трудовите, во двата случаи, изгледот на Џингискан е без монголоидни црти на лицето. Рускиот академик Николај Левашов не известува дека постоеле и бели Хазари. Можеби навистина, вистинските Хазара племиња имале Аријско потекло и живееле во областа Белочистан. Откако не успеале во целост да се зачуваат, тие паднале под влијанието на турко-монголските народи како и под влијанијата на исламот и јудеизмот а нивната древна култура и генетика била речиси целосно асимилирана од новодојденците. Ова веројатно ја открива една од загатките зошто денешните Јудео-Хазари од Европа и Америка имаат европска генетика и изглед за која генетичарите и научниците немаат чист став, но и од каде го присвоеле ова име самите Турко-Монголски народи…..Можеби Хазаријците и Хазарите се еден древен Аријски огранок кој паднал под страните семетски и монголски влијанија…
61878_948x1598.jpg
Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s