Заборавените бели народи во Иран – Аријан

Помеѓу жителите кои го населуваат современиот Иран, во огромно мнозинство се луѓе со сосема европски изглед, многу впечатливи светли кожи, со расни црти на лицето, со светло кафени, сини или пак зелени очи.
foto-371.jpg
foto-372.jpg
foto-376
foto-370.jpg
foto-374.jpg
Многу често помеѓу обичните Иранци се среќаваат луѓе, кој се чист словенски тип, па дури и со кафени коси.
foto-375.jpg
foto-377.jpg
foto-373
foto-378.jpg
foto-382.jpg
foto-383.jpg
foto-384
foto-385.jpg
foto-386.jpg
Многу светлооки и русокоси има и помеѓу иранските глумици, глумци, модели, музичари и медиумски личности. На пример, Клаудија Линкс (Claudia Lynx), која ја нарекуваат “Божицата на Персија” – пејачка, глумица, модел и заедно со сето тоа и дипломиран преведувач. Мухамед Реза Голзар (Mohammad Reza Golzar) глумец и музичар. Парса Пирузфар (Parsa Pirouzfar) – глумец. Лелја Милани (Leyla Milani Khoshbin) – модел, глумица и тв водителка. Мухамед Реза Гафари (Mohammad Reza Ghaffari) – глумец. Исто така белците чинат значаен удел во највисоката политичка елита на Иран: Претседателот на Иранскиот парламент Ардашир Ларидани (Ardashir Larijani), градоначалникот на Техеран Бахер Мохамед Галибаф (Mohammad Bagher Ghalibaf), главниот советник на претседателот Мохамед Рамин (Mohammad Ramin), заменикот на претседателот на Советот на Уставот, Мухамед Јадзи (Mohammad Yazdi), внукот на лидерот на Исламската револуција на Ајатолах Хомеини, Хасан Хомеини (Hassan Khomeini).
Меѓутоа, мора да се признае дека за последниот Шах на Иран, Мухамед Реза Пахлави, кој го тргнале во 1979 година, тоа не може да се каже. Меѓутоа, со оглед на неговото потекло, тоа и не може да биде. Работата е во тоа што персиската династија Пахлави се состоела само од двајца, татко и син, и владеела се на се само 54 години (1925-1979 година), додека претходната Каджаров владеела повеќе од еден век (1796-1925 година), но симната е од таткото на последниот шах, Резе Пахлави. Тој дошол од скромна воена фамилија – дедото и таткото служеле во персијската војска. После смртта на таткото во семесјтвото почнала кавга поради наследството. Мајката на Резе била најмлада сопруга, и затоа била обесправена. Морала да го земе синот, да ја напушти куќата на мажот и да оди во Техеран. Тука детето на возраст од 14 години се запишало на приватната Персијско козачка бригада, која е основана по примерот на руските козачки полкови, наоружена и обучена под раководство на руски официри, и стигнал до чинот генерал. Случајно, Заповедникот на Персиската козачка бригада, рускиот официр, се подчинувал директно на Шахот. И во 1916 година Реза постанал командант на Кузвинскиот одред на Козачката бригада. Во целиот свој преостанат живот тој носел руска козачка униформа.
foto-387.jpg
Интересна е историјата на создавање на Персискиот полк. Од крајот на 19 век Русија и Англија биле ривали за влијанието на Персија, што довело до раководствто на земјата да ја донесе одлуката за модернизација на војската. Ја модернизирале персијската војска во почетокот англичаните, но тие премногу не се брзале да ја подигнат борбената сила на персиците, бидејќи не сакале да создадат свој проблем, сакајќи да ја превземат земјата под свој “протекторат”. Многу ги привлекувала персиската нафта. Гледајќи дека од англичаните има малку помош, Шахот Насер-ед-дин во 1879 година ја замолил Русија да помогне во создавањето на војни единици, способни навистина да ја исполнат поставената задача. Што и навистина им наредил потполковникот на рускиот генералштаб – Домантович. Меѓутоа, Велика Британија не одстапила од своите обиди да ја превземат контролата над Персија. На пример, 1919 година, дипломатите на британската круна и предале на владата на Персија повеќе од илјада пати вредно мито, за да склопат споразум. Како резултат на тоа, Персија речиси во потполност е претворена во англиски протекторат. Скандалот избил, и пробританската влада поднела оставка. Следната влада, истотака паднала. Повод било категоричното одбивање на Персиската козачка бигада да премине под командата на англиските официри. Во принцип, останал само еден излез. Во фебруари 1921 година Реза Пахлави го предводел походот од 2000 козаци на Техеран, организирал воен пуч, ја симнал од власт династијата Каджаров, ја ослободил Персија од политичката зависност на Англија и ги натерал англиските трупи да ја напуштат територијата на земјата. Во иднина, тој прави низа радикални реформи, насочуваји се на тоа да земјата биде силна и независна,. Со Совјетска Русија не формирал никаков однос. Тој не ги сакал болшевиците исто како и неговите колеги – Козаците. Иако кон Русија и русите секогаш се однесувал со големи симпатии. Меѓутоа, Шахот добро знаел руски, и неговите воени и државни ставови значајно влијаеле на руската воена школа, која тој ја поминал. Во 1935 година тој барел странските држави официјално да почнат да го користат името на државата – Иран, наместо употребуваното до тогаш име – Персија. Ете, таков бил таткото на последниот Ирански Шах.
foto-388.jpg
Мухамед Реза Пахлави – Последниот Шахнишах на Иран
foto-389.jpg
Фавзија, египетска принцеза, ќерка на кралот на Египет – Фуад Први.
foto-390.jpg
Сораја Асфандијари Бахтријари – вдовицата
foto-391.jpg
Фарах Пахлави
foto-392.jpg
Принцезата Шахназ, ќерка од првиот брак на Иранскиот Шах
Како што може јасно да се види, последниот Шах тешко е да се нарече дека поседува европиден изглед, не добил ништо на физилошки план од претците ниту светли очи ниту светла коса. Меѓутоа, жените за себе се обидел да ги одбира по европски изглед. Се женел три пати. Првата жена на Шахот, Фавзија, која била египетска принцеза, ќерка на кралот на Египет – Фуад Први. Тоа била жена со неверојатна убавина, преубава синоока бринета. Тие се венчале во 1939 година, но животот се нејзе не функционирал. Во бракот е родена ќерка, а на Шахот му бил потребен наследник, и после 6 години тие се развеле. Приказната дека во 1949 година Шахот изнел предлог за познатата глумица Грејс Кели, но таа одбила, од страв дека Шахот ќе и забрани да снима и дека ќе ја префрли на муслиманство. Другата жена на Мухамед Резе во 1951 година постанала Сораја Асфандијари Бахтријари (пола од германско потекло). Таа била ќерка на представникот од племенито потекло од благородниците Бахтријари од јужен Иран, кој во 1950-те бил амбасадор на Иран во Германија и неговата сопруга-германка Ева Карл. Шахот Мохамед лудо ја сакал зеленооката лепотица Сораја, но нажалост, деца немале, а на Шахот му бил потребен наследник. Мислел за тоа да земе друга жена, која ќе му роди син, а истотака барал да се промени уставот на Иран, да после неговата смрт престолот го наследи неговиот брат. Против првиот предлог била Сораја, а против другиот – меджлис. Во 1958 година тие се развеле. Третата сопруга на Шахот постанала Фарах Диба, азербеџанка од  благородна и богата фамилија Тебриза. Нејзиниот дедо од таткова страна кон крајот на 19-ти век бил амбасадор на Иран во дворот на Романови. Таа родила четири деца. Но не само тоа, таа влегла во историјата на Иран. Вдовицата императорка на Иран, Фарах Пахлави била многу високо-образована жена, покрај персискиот говерала одлично азереџански, англиски и француски јазик. Секогаш се облекувала модерно и елегантно. Заедно со својот маж активно учествувала во модернизација на земајта, се борела за правата на жените, што потикнувало незадоволство кај шиитското свештенство. Благодарејќи на нејзината активност, во Иран се отворени многу музеи.
Покрај тоа, Шахот се обидел производството во Иран да го подигне на современо ниво, не ограничувајќи се само на продажбата на нафта, покренал во Иран огромно градителство – градел фабрики, патишта, мостови, се обидел да спроведе реформи во земјоделството, поклонувајќи им земја на селаните практично на сметка на државата, тој се обидел да го уреди Иран што е можно повеќе како секуларна држава. Покрај тоа, тој дури ја вовел и хронологијата, не од хиџра (годината на преселбата на пророкот Мухамед, туку од почетокот на династијата на Ахменидите 1976 година од Раѓањто Христово била прогласена наместо како 1355 година на хиџрата, 2595 година на шахиншаската власт). Меѓутоа бил приморан да се откаже од таа непопуларна иновација. Тие и другите реформи предизвикале незадоволство кај свештенството исламско и во 1979 година, Шахот е симнат од бранот на Исламската Револуција. На власт дошле исламските фундаменталисти, на чело со Хомеини, а Шахот е приморан да ја напушти земјата и умрел во егзил во Каиро следната година. Важно е да се напомене дека англичаните, кој заедно со американците, навистина, имале 50% од профитот на нафтата во бизнисот на Иран, приватно го замолиле шахот да не бара кај нив политички азил, бидејќи тоа можело да има негативно влијание на британскиот однос со новата исламска република. Шахот горко бил разочаран во однесувањето на западните “партнери”, но азил не барал….Тој морал да лута по светот во потрага по азил: Мароко, Бахами, Мексико, Сад, Панама. Не помалку одвратно постапиле со симнатиот шах и другите негови “партнери”од САД.
foto-393.jpg
Шахот на Иран Мохамед Реза и претседателот Џими Картер, Техеран 21.12.1977
На Шахот му била потребна операција од прогресивен лимфом, откриен во 1977 година. После третманот на шахот брзо го спровеле од земјата. САД не сакале напетост со новата влада во Иран. Поради нафтените приходи, се разбира. Нажалост, на шахот му била потребна повторна операција. Двајца американски научници одлетале во Панама, каде тој бил, и барале за операцијата да се одрече од престолот. Шахот одбил и по итен повик на предсетателот на Египет, Анвар Садат одлетал во Каиро. Тој умрел во болница и погребан е со воени и државни почести. Неговото тело почива во џамијата Ал-Рефај во Каиро. Вдовицата на шахот Мухамед Пахлави, царицата Фарах, постанала регент на постариот син, а кога тој наполнил 20 години, тој постал Реза-Шах Втори. Меѓутоа, како времето одминувало, мајката го советувала синот да го заборави престолот на Иран и да води живот на приватно лице. Така завршила историјата на последната персијска династија, која за 2500 година постоење биле најмалце 20 династии. Во целата приказна  дефинитивно се интересни напорите на последниот шах да ги врати древните корени на Иранците.
foto-396.jpg
Првиот Шах на династијата Пахлави го променил името на земајта. Во 1935 година, тој се обратил на Лигата на Нации со барањето да ја нарече земјата Иран (Ариан), а не Персија. Поткрепил со тоа што самите жители на својата земја “ирани” (земјата на аријците), а дека персијците се само една етничка група. Областа од која потекнува – Парс (Фарс), бил центар на политичката моќ во периодот на царството на Ахменидите и Сасанидите. Наречена е земјата на аријците, Персија, по името на еден хелен од областа откако ја освоил Александар Велики во 330 г.п.н.е.
foto-394.jpgАнтичката мапа на Ератостен
Навистина, државата на династијата на Ахеменидите (550-330 п.н.е.) се нарекувала  Aryanam Xsahram (древноперс. државата на аријците), а во времето на зороастериската династија на Сасанидите (224-651 п.н.е.) до арапското освојување на Персија официјално се нарекувала Ераншахр – царството на аријците. Некои истражувачи (Веста Саркош Куртис и Сара Стевартам на пример во својата книга – Birth of the Persian empire) веруваат дека освојувачите на Иран се обиделе да го извадат званичното третирање на името на земјата односно како царството или земјата на Аријците. На пример, хеленските владетели настојувале да се повлече од употребата –  Aryanam Xsahram, а муслиманските осојувачи се обиделе да го повлечат – Eransahr.
MithraONE.png
artaxerxes_mithra_anahit_lion_and_sun_motif
ff36831b1227af931616c430658bf403.jpg
Меѓутоа, потполното уништување на името “AРИЈА” сепак успеало, иако имињата на аријските царства биле предадени на заборав. Наместо нив на хеленските мапи се појавило името на територијата – Аријана, Арија. На пример, хеленскиот математичар, астроном, географ, филолог и поет, шеф на Александриската библиотека Ератостен Киренски (276-194. г.п.н.е.) на местото на Персија ја нацртал територијата под името Аријана-Ариана. Навистина треба да се каже дека оваа мапа ја реконструирал во 19-ти век сер Едвар Банбери (Edward Herbert Bunbury (1811-1895). Тој напишал двотомна историја под друго име “A History of Ancient Geography among the Greeks and Romans from the Earliest Ages till the Fall of the Roman Empire” – Историјата на древните географи на Грците и Римјаните од најрана доба до падот на Римското Царство,  и ја издал во 1879 година. И хеленскиот астроном, астролог, математичар, механичар, оптичар, теоретичар на музика и географ Клаудиј Птоломеј (околу 100-170), кој, исто како и Ератостен едно време работел во Александрија, истотака укажал на својата мапа област Арија во Персија. Неговите карти ги објавил Себастијан Мунстер во 1540 година во “Птоломеовата Географија”.
foto-395.jpg
Страбон (64/63 п.н.е. – околу 23/24 н.е.), хеленски историчар и географ, истотака пишал за Аријана: “Името Аријана се однесува на дел од Персија и Мидија, како и на бактријците и согдијанците на север; бидејќи тие говорат скоро ист јазик, но со мали разлики….жителите ја нарекувале Ариана”.  Интересен е и фактот дека “Ариарамна” (Ariyaramna) стариот персијски назив и потекнува од Arya (Аријци) и Raman (радост, мир) и значи оној кој го носи светот на Аријците. Името Ariaramna го носеле според различните историјски извори: Прадедото на Дариј (Дарио, Даријан) Велики, командантот на Дариј Велики, благородник на дворот на Ксекс, три кападокијски (денешна турција) цареви, свештеникот на соларниот култ на Митра, чии гроб е пронајден на територијата на денешна Турција. На Крим, во Керч, пронајден е надгробен споменик на кој е угравиран натписот “Дајкос син на Ариарамна” а на другиот “Ариарамн син на Ариарата“. Ни останува на нам само да погодуваме, од која причина последната династија сакала да постане наследник на произградената Персиска империја на Аријците. Можна причина може да биде фактот, дека сакале да изградат од провинцијална држава од  блискиот Исток, заглавена во средниот век, прогресивна и силна земја, која би можела да постане предмет на светска политика, а не во политички и економски игри во рацете на главните играчи, туку рамноправен субјект, за што бил потребен одговарачки пример. А подобар пример од Персијската империја од две и пол илјади години за време на владеењето на аријската династија на Ахемендите (705 – 330 г.п.н.е според општо прифатената историја, по мое мислење многу порано) било тешко да се пронајде. Објавувањето на земјата наследник на државата, која стотина години ја носи величината на Иран во светската историја, утврдувајќи при тоа дека земјата има повеќе од 2500 искуство во државноста, била многу силна потпора во планот на обнова на земјата. Ако е така, тогаш треба да се одаде признание на човекот кој е роден во село и ја почнал својата кариера како обичен Персијски коза, а злобните јазици тврдат дека уште од почетокот бил посилен руски офицер.
На сликата – идниот шах на Иран и основач на династија Пахлави, Реза-хан со своите колеги од Персијската козачка бригада, 1910 та година. Истражувачите тврдат дека на вратата на идниот владетел на Иран – риска награда, е всушност орден на Свети Станислав 2 степен, иако во биографијата на шахот нема образложени факти дека му е доделна било каква руска награда. И темпото на обнова била импресивна Посебено искачување Иран доживеал од 1963 година 1978 година. Почнал економскиот бум. Нардоот добил прилика да дише слободно, жените ја симнале чадрата.
6-1
iranhasbeenpredominantlyislamicsince16thcentury_1ac8926ad9dec01e3787e975a9e50cd4
97da99abbdc8b938009c6b1d32bb246c

Iranian Fashion of the 1970s (8).jpgИРАН ВО ВРЕМЕТО НА ШАХОТ МОХАМЕД РЕЗА ПАХЛАВИ, СТУДЕНТИ ОД ТЕХЕРАНСКИОТ УНИВЕРЗИТЕТ, 1971 ГОДИНА, ИРАН ВО 70-ТИТЕ И ИРАН ДЕНЕСКА.

foto-397.jpg

foto-398.jpg

foto-399.jpg
foto-400.jpg
Кога на власт дошле исламските фундамендалисти, секуларните права и слобода завршиле, во земјата е воспоставен сосема друг обичај. Ајатолах Хомеини, кој дошол на власт на бранот на Исламската револуција, го откажал курсот на технолошката модернизација на земјата и планирал да се врати на економските и социјалните норми на исламското друштво. Во Иран, по негово мислење, требало да се воспостави ниту Запад, ниту Исток, туку Ислам. Таквата политика довела до тоа, да во рок од  10 години (од 1979 до 1989) Иран загуби се она што шахот толку упорно го воспоставувал. Потоа, навистина дошла војна со Ирак и го вразумла, и направил фокус на изворно-ориентираната економија. А народот на светската држава морал да заборави.  Не е ни чудно што последниот шах се трудел да ја дистанцира земјата од исламската “традиција”, што дури вовел и друг календар, кој, речиси 1300 години ја продолжува (според мене со право) историјата на земајта, но за верските фанатици таквите детали не им значеле ништо. Нормално Исламот исто како Христијанството се само тројански коњи на Јудеизмот кој има за цел да ги порази древните традиции и култури на народите и да го воспостави новиот светски поредок кој е само во интерес на Јудео-Хазарските паразити. Исламот се вкоренил во Иран во 15-ти век, меѓутоа фактите дека земјата се обиделе да ја освојат арапите, почнува во 7-ми век, но персијците упорно воделе своја реконкиста. Потоа, 30-тите години, реформите на шахот, секако, неможело да ги надмине 400-те години владеење во земјата на мислиманската идеологија, и стариот календар се вратил. Да, со календарот на владеењето на Ахеменидите последниот шах не успеал. Наместо тоа, тој се се свртел кон државните симболи Уште шахот Реза-хан 1925 година наредил да се направи нова круна, наместо т.н.”Круна на Киани”, која во текот на долгото време ја користеле шаховите на претходните династии.
foto-402.jpg
foto-403.jpg
foto-404.jpg
foto-405.jpg
foto-406Круната на Иранската династија на Пахлави, Круната на Сасанидските владетели, Круната на Сасандиските владетели, Круната на Сасанидските владетели, Круната на Сасанидските владетели
За основа земале една од круните на Сасанидската династија, која вледеела во Иран повеќе од 400 години (224 до 651 н.е.) Зошто една од круните? Бидејќи иранските археолози пресметале кај 32 сасанадски владетели повеќе од 100 типа на круни од тој период, судејќи по сликите на кованиците, рељефите, сребрените производи итн…Круната, како тие веруваат, не само да ја покажува културната, економската, социјалната и историјската реалност на времето на секое владеење, туку и карактеристиките на монархот. Главиот мотив на круната е – Сонцето, кое го почитувале аријците. Сасаниди биле зороастеријанци. Како што е познато, зороастеризмот е култ кон Агни, божството на Оганот. Дури и стар-иранскиот јазик има големи сличности со нашете денешно слово. Околу 1 век од н.е. во зороастеризмот постепено во прв план изглегол култот на Митра, еден од најблиски соработници на Ахура (Асура) Мазда. А Митра, помеѓу останатите, бил бог на Сонцето и Светлината, и често е прикажува како бог-сонце, кој управува со кочиите. Потоаму, во круната на новата иранска династија Пахлави, Сонцето во облик на огромно 60-каратен жолт брилјант а зраците му се од бели дијаманти сместени во центарот. Генерално, украсите од ризницата на претходниот шах на новата круна со тежина од 2 кила биле многу: 3 380 дијаманти (1144 карати), 5 смарагди (200 карати) и 368 бисери. Оваа круна се користела само два пати – во времето на крунисувањето на Реза Пахлави 25 април 1926 година и Мохамед Реза Пахлави 26 октовмри  1967 година. Аријските симболи се присутни и на грбот на Иран, личниот грб на Шахот и неговата сопруга, шахбан (така се нарекувала царицата на Иран), како и принцот. Покрај тоа, полното име на шахот е шахинашах (царот на царевите), и таа древно иранска титула на врховен владетел, која ја користеле уште Ахемендите (705-330 п.н.е.) било оваква: Неговото Царско Величанство Шахиншах Ариамехр (последниот збор значи “Сонцето на Аријците”). Потаму, создавајќи нов царски грб на Иран на крајот од 1940-тите години, младата династија Пахлави поставила за себе цел да се заклучи во него 2500 годишниот континуитет на државноста на Иран.
foto-407.jpgГрбот на династија Пахлави  1925-1979 година.
Во центарот на грбот е округол штит поделен на четири дела. Во првата четвртина се наоѓа подвижен Лав кој го носи името на златното Сонце и држи во десната канџа сребрен меч. Лавот и Сонцето биле еден од главните симболи на Иран во периодот од 1846 – 1980 година, но генерално е познат симбол во Иран уште од 12-ти век. Во другата четвртина се наоѓа т.н. Фаравахар – крилат диск, главен симбол на зороастеризмот, кој првобитно представувало “крилато сонце” (симбол на власт и боженствено потекло), а човечкиот лик е додаден покасно. Фарахвахр е усвоен од персијската династија на Ахеменидите (648 – 330 г.п.н.е.) и донесен е во Вавилон како симбол на Врховниот Бог – Ахура Мазда. Потаму, на грбот на Пахлави Фаравхвар ја симболизира добата на Ахеменидите. Потаму, во десниот агол на оваа четвртина е Сонцето. Во третата четвртина се наоѓа Зулфикат – меч со раздвоено сечиво на крајот. Него го одбрал пророкот Мухамед, кој стигнал при поделбата на трофејот, после тоа, како муслиманите ја добиле битката против војската на Мека. Според легендата мечот Зулфикат има магични моќи и магични особини. Мечот Зулфикат го симболизира арапско-муслиманското освојување на Иран и исламската (шитска) историја на државноста на Иран (година 651- до денеска). На врвот на мечот се наоѓа златна петокрака твезда. Во четвртата четвртина се наоѓа Симург – митската птица на првата и среќата која што во словенската митологија се нарекува Семргал.

Симаргл (Семаргл) познат и како Огнебог (Бог на огнот) е старословенски бог на огнот и на месечината, заштитник на семињата и посевите, истерувач на зимата и најавувач на пролетта. Најчесто е претставен во облик на крилест пес, но постојат многу разновидни стилизирани прикази со неговиот лик. Огнот, старите Словени го поврзуваат со настанокот на луѓето. Според некои верувања, боговите прво ги создале мажот и жената од две борини меѓу кои се разгорел оган, првиот пламен на љубовта. Симаргл е во постојана борба против злото. Симаргл е помалку познат, но постојат податоци дека бил почитуван и меѓу Македонците. Карактеристичен пример е рељефната плоча поставена над влезната врата на Св. Никола во Нир, во Шишевскиот манастир над езерото Матка кај Скопје на која покрај другите симболи е претставен и Симаргл. Симаргл најчесто се поврзува со персиското божество Симург кој, исто така, се претставува во облик на крилест пес, со глава од грифон.

foto-408.jpg

Ја симболизира ерата на две династии – партијските кралеви Аршакида (250 г.п.н.е. – 250 г.п.н.е.) и персијските кралеви на Сасанидите (224 – 651 година). Важно е да се напомене, дека кај Скитите, Саките и Сарматите било божество со слично име – Семаргл – небеска мачка. Во центарот на големиот штит на Царскиот грб – има мала планина Демавенд (највисоката точка на Иран) од каде што излегува Сонцето. Младата династија на Пахлави недвосмислено се разбирам дека таа е на страната на Сонцето, а не исламската месечина. Големиот штит го држат два златни лава. Во хералдиката лавот е симбол на сила, храброст и великодушност, соларен и огнен симбол. Меѓутоа, не само династијата Пахлави го ставила на својот грб.

Лавот е истотака симбол на аријците и предсавува нивен заштитник, извор на сила, мудрост и власт. Важно е да се напомене дека украсувањата на палатите на Ахемендитие во Персеполис истотака користат различни и повеќеформни слики на лавови. На пример, на влезните врати е прикажан лав, држејќи бик, што некои истражувачи ја препишуваат симболичната сцена на пролетната рамноденица и дека самиот град бил изграден исклучително за обавување на зороастеријскиот празник – Навруза – Нова Година.
Личниот грб на царицата на Иран Фарах, Нараквицата со грифони од Амударинското благо, Амблем на празникот во чест на 2500 годишното постоење на Персија, Нараквица од Амударинското благо на ѕидовите на Персепол, Хералдичкиот грб на принцот на Иран.
foto-409.jpg
foto-410.jpg
foto-412.jpg
foto-411.jpg
foto-413
Шахбан (царицата) имала свој личен грб, кој со своите симболи истотака се третирал во добата на Ахеменидите. Главниот елемент е сликата на познатата златна нараквица од Амударинското благо (инаку благото од Окса – 5век п.н.е.) Како и цилиндарот на Кир Велики, кој сега се чува во Британскиот музеј, оваа нараквица е позната во целиот свет и предстаува културно обележје на Ахеменидите. Меѓутоа, да кажеме, англичаните постанале великодушни и го испратиле цилиндарот на Кир на прослава на 2500 годишната Персиска држава, која шахот ја организирал ВО 1971 г. Цилиндарот е навистина неверојатен артефакт. Тој е глинен и на него со клинесто писмо е врежан декрет, кој може да се разгледува како прва во светот позната декларација за човекови прави. Овој декрет ја воспоставувал верската и етничката слобода, забрана за ропство и малретирање, земање со своја сила или без надокнада. А освојените земји сами одлучувале, дали ќе се потчинат на Кировата власт. Таквиот документ е користен како главен елемент во официјалниот симбол на празникот. Грбот на Царицата и нејзината круна, со која таа била крунисана во 1967 година, А нараквицата во скитски животински стил е направена во облик на два грифона, но не е сосема обична. Наместо вкрстување на лав и орел, на нараквицата се вкрстува планински јарец, лав и птица. Постои една интересна работа. На рељефите на Персеполис може да се најде слика од луѓе кој му носат на царот понуда во облик на слична наракица од Амдаринското благо. На грбот на престолоналседникот на Иран видлива е двоглава птица – орел или сокол – со соларен симбол на градите. Моментално грбот на Иран представува стилизиран натпис “Алах” со арапско-персиското писмо и се состои од четири полумесечини и меч, кој ја симболизираат исламската вера – “Нема Бог освен Алах” и 5 столбови на исламот – основните прописи на шеријатот, обавезни за сите муслимани.
foto-414
Петте столбови на исламот се (декларација на вера: “Сведочам дека нема бог освен Алах” и сведочам дека Мухамед е роб пратеник на Алах”, намас (пет древни молитви), ураз (Бајрам, пост во текот на месецот Рамазан), закјат (верски порез во корист на сиромашните) и хадџ (аџилак во Мека). Како што гледаме, наместо лавови и сонце и други аријски соларни симболни знаци, иранците вовеле некој невпечатливи стапчиња од Лунарниот култ од сектата на другото ниво на Јудеизмот, и покрај тоа, муслиманските ортодокси одлучно ја затемниле и самата меморија за постоењето на големите царства на Аријците на територијата на денешен Иран…
Advertisements

2 thoughts on “Заборавените бели народи во Иран – Аријан

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s