Скити – Антички Словени

За да го разбереме не само нашето минатото туку и иднината за нас Словените и нашите земји и народи, од голема полезносот е да ја познаваме историјата на мистериозните Скити. Зошто мистериозни?

12079507_10206292876174362_3936155342294262056_n

Бидејќи научниците навистина не говорат ништо: кој се тие, од каде се и кога исчезнала оваа “група на народи”, која, како што се утврдува, живееле 3000 години наназад на територијата на современата Источна Европа, Средна Азија, Казакстан и Сибир, која се нарекувала – Велика Скитија.

Широко е распространето мнението во официјалната наука, дека се однесува на гранка од античките ирански народи, кои пристигнале од “некаде”, северно од Иран, околу првиот милениум п.н.е, и нивниот сктитски јазик е класифициран како еден од источните ирански јазици. Главниот извор за историјата на Скитите се делата на античките писатели, од кој главниот е “Историјата” на хеленот Херодот од Халикарнас, кој живеел во петиот век п.н.е. каде воглавном ги опишува Скитите од Северното Црноморје. Етимологијата на иметото на овој славен народ, исто така не е јасно. Се верува дека Скит – е грчко нарекување, а додека тие самите се нарекувале Сколоти каде историчарите се обидуваат да го извлечат иранскиот збор «skula-ta», што во превод би значело – стрелци.

Сепак, сеуште постојат доволно неуништени докази дека Скитите војувале со древниот Египет, дека ја основале моќната држава во Месопотамија, Централна Азија, Палестина, Индија и Кина и речиси цел Евроазиски континент, па се до Артикот, 5000 години наназад кој бил зафатен од страна на огромната Империја – Велика Скитија. Доволно е да се потсетиме дека од неодамна, луѓето во минатото Северно-Ледениот Океан или Арктичкиот Океан го нарекувале Скитски.

На пример, на картата на Скитија од Серик Кристофер Селариус (Christopherus Cellarius) издадена во 1703 во Германија, каде може да го видите и древното име на реката Волга, која се нарекувала Ра во тоа време од лево и Хиперборејскиот или Скитскиот океан погоре.

foto-113

Покрај тоа, сега се широко достапни резултатите од археолошките ископувања, и сега јасно можеме да го утврдиме изгледот на Скитите и да воочиме од прва рака дека тие немаат ништо од современиот Ирански изглед. Пред да ги видиме одликите на белата раса, многу повеќе тие имаат изглед на современите Источни Словени, кои живеат на територијата на современата Украина, Русија и Белорусија.

Untitled-1

2

На горните фотографии можете да ја видите реконструкцијата на изгледот на Скитите направени врз база на ископувањата од скитските могили (кургани).

За хипотетичката реконструкција на Скитите можете да бидете оптужени поради пристраснот или шовинизам, но само од главите на прозападните либерали. Нивниот изглед јасно дефинира за кој народ станува збор. Во могилите се пронајдени стотина златни скитски артефакти. Одоздола можете да ги видите златните украси од курганот – “Толстајската Могила” (Днепропетровски регион – Украјна).

foto-118

foto-119

foto-120

foto-121

foto-122

Следните слики: скитски коњаник прикажан на крајот на златната гривна – цервикален орнамент; сцена на војно збратимување на скитите која се наоѓа во долниот дел на погребаниот; скит на вазната од курганот “Кули-Оба(Крим 4 век п.н.е.); садот-браќа од курганот “Гајманова могила” во селото Балки (Запорожска област 4 век п.н.е.). Обрнете внимание, дека истата коса, брада и облека ја носело и руското благородништво се до 17-ти век. Згора на тоа, на овие чаши, косите и брадите изработени од злато, кристално чисто ни говорат дека Скитите биле светлокосен европејски народ, односно Расен (Рус, Рас, Раш), а нив упорно ги представуваат како турко-лики со црни коси и очи.

foto-123foto-124

foto-125

foto-126

foto-127

Така што рускиот класичен поет Александар Александрович Блок, бил во право, кога во својата песна “Скитите” рекол: “Да, ние сме Скити!”. Но тоа е единственото нешто за кое тој бил во право. Во врска со закосените очи, азијатските лица и свирепото варварство на Скитите, тој очигледно се возбудил. Иако не е првиот што ги опишал Скитите како брутални дивјаци. Повеќе Херодот ни прикажува како Скитите ги лупеле скалпот и кожата на непријателите, особено за рачно изработените кожни футроли за стрели, чаши за пиење направени од черепи, заблудени со конопов чад и опијанети ги прославувале кралските празници. Како што можете да видите, тоа е таа прогресивна информациска војна на “прогресивниот” Запад против “варварските” народи од Истокот.

Meѓутоа “дивите” Скити биле прекрасни златари, според наодите во могилите, иако нам ни е кажано дека сите овие предмети се направени од страна на искусните грчки мајсотри. Впоречем се обидуваат да ни всадат во главите дека Русија во скитското време била пустина, во која живееле полу-дивјаци варвари залутани во примитивни шатори. Па, секој кој додатно ги штител законите и традицијата на Словените, и не се сложува со усвојувањето на западните вредности, е прогласуван за варварин. Причината е што, Скитите го казниле својот цар Скил кој живеел во петиот век п.н.е. , за тоа што тој “..во се живеел по-хеленски начин и принесувал жртви на боговите по хеленските обичаи”, и главно живеел во хеленскиот град Олбија, кој ги представил како врвни варвари и крвопијци.

Причината е дека Велика Скитија – огромната Евроазијска Империја е всушност империјата на Словените и Аријците, која постанала наследник Велика Тартарија (види за Велика Тартарија – Словено Аријската Империја), а покасно и Руската Империја и огромниот СССР, за тоа пишува во одличната книга на И.Д. Петухов и Л.Н. Василева – “Евроазиската историја на Скитите”. Со воодушевување сме дознале, дека помеѓу останатото тие поседувале:

  • вештина за обработка на железо;
  • алфабетско писмо;
  • Хомеровите епски приказни биле донесени од Скитите уште во 9-тиот век п.н.е. ;
  • Спартак бил со Скитско потекло – босфорската царска династија на Спартакидите, што го објаснува неверојатниот успех на неговиот бунт, како и фактот дека неговата војска ја контролирала целата територија на Италија, со исклучок на Рим;
  • во 8-миот век п.н.е. на територијата на Палестина процветал “грчкиот” град Скитополе / Скитополис;
  • руските летописи раскажуваат за претците, браќата Скит и Зардан, кои тргнеле на воен поход во “земјата Еѓуптска” (Египет);
  • доказ од споразумот со Александар сочуван и во руските летописи. Таму се кажува за Сан, Великосан, Авелгасан – кнезот “на храбриот словенски народ, најславен од најблагородното руско потекло” и Александар Велики што ја разграничил сферата на влијание, ветувајќи им дека нема да се впушти во туѓата земја. Територијата на Словените (тоест Скитите), била признаена од сите земји кои лежат од Балтикот до Каспиското море;
  • Партија била создадена од Скитите. Ископувањата во градот Ниса (во близина на Ашхабад), главниот град на првиот од Аршакидите, покажува дека градските тврдини биле изработени со најмодерната тогашна техника и уметност, дворците преполни со инзворедни уметнички дела: мермер и глинени скулптури, рељефи, слики, изработки во скитски стил;
  • Лажната “Tатаро-Монголска” инвазија всушност била инвазијата на Скито-Сибирските Русо-Пагани, кои биле вовлечени во “деветиот бран” на паганските Татари, Паганските Половци, Русо-Аланите, вторите Русо-Пагани од Средна Азија, односно инвазијата на Русо-Паганите од Азија врз Русо-Христијанните кои биле “феудално смачкани” односно териториите на Великиот Владимир-Суздалски и Киевска Русија.
  • Автентичните руски летописи, не биле предмет на ревизија, тоа го говореле современите странски извори. Во Јоакимскиот летопис, сочувано е од преносот на фамозниот историчар Василиј Татишчев (1686 – 1750), каде експлицитно се наведува, дека, русите потекнуваат од двајца браќа, Словен и Скит.Словен отишол кон полноќта и град голем создал, а Скит останал да живее на истото место, во Понт и Меотис“;
  • За предците на Рускиот народ, Татишчев директно се повикал на Скитите.

Наназад во 17-ти век, во Европа се знаело, дека во Велика Тартарија говореле на скитски. Во делот за ова пишувал Николас Сансон во “Aтласот на Азија“, издаден во 1653 година. Како што сега знаеме, и кралот Артур (изворно Артурус) имал скито-сарматско име (читај Словено-Аријски корени). Скитите истотака биле и основачи и носители на културата на Кавказ – од горните токови на реката Кубан до соверемениот Дагестан 12-4 век п.н.е. , која што истражувачите ја нарекуваат кубанска култура, пронајдените материјални предмети во потполност биле покриени со свастични мотиви. Секако, Скитската култура оставила свои траги и во културата на Русија, Украина, Белорусија, како нејзини наследници. На пример скитската капа се носела и во Русија, како и во античката и средновековната Европа.

Ниту Скитите, ниту Сарматите не исчезнале, иако историчарите постојано го повторуваат тоа тврдење. Во древноста родот на Словено-Аријците се нарекувал и по својот водач односно Кнез: “И от того времени по имяном князей своих и градов их начахуся звати людие сии словяне и руси” (Сказната за Словен и Рус и градот Словенск од Хронографот 1679г.) Така луѓето на Кнезот Рус, Словен, Скит, Сармат итн., се нарекувале соодветно како руси, словени, скити, сармати…Последните така и продолжиле да живат на истата територија, каде во тоа време живееле – на територијата на некогашната своја огромна империја, на местото каде се наоѓа современата Русија, Украина и Белорусија.

Уште во 1854 година Егор Класен во своето дело “Нови материјали за античката историја на Словените, воопшто на Славјано-Русите до Руруковото време, со особено мала скица за историјата на Русија пред Христа” докажува дека Скитите и Сарматите, кои се пишани во различни периоди од страна на разните западни историчари,  дека се еден ист народ кои зборуваат ист јазик:

“Aна Комнена, Кинам и Константин Порфирогенит, уште ги нарекувале нив Скити, кога сите други преданија ги именуваат како Руси…

  1. Скитите говореле руски јазик – Ана Комнена, Лав Диакон и Кинам.
  2. Тавроскитите говореле руски јазик – Константин Порфирогенит.
  3. Великите Скити на грчките писатели, по Нестор, говореле на руски јазик.
  4. Сарматите говореле руски јазик –  ромејскиот историчар Лаоник Халкокондил.
  5. Аланите (Русите) во грузиската историја – разбирале руски.
  6. Сарматите говореле вендски јазик, а вендскиот јазик е словенско наречје – Папата Силвестре II
  7. Сарматите (Јацигите и Панонците) говореле на словенски јазик – Амиана Марцелина и блажениот Џером.
  8. Сарматите (Антите) признати од сите Словени, говореле, разбирале словенски јазик.
  9. Сарматите (Србите) говорат и сега словенски јазик – Плиниј и Антон.
  10. Сарматите (Вендите) говореле словенски јазик – Прокопиј и Птоломеј.
  11. Сарматите (Славјани) од разни историчарите – говореле словенски.
  12. Се општо Сарматите Апендини – говореле словенски јазик.
  13. Аланите (Антите) – говореле словенски јазик.
  14. Аланите во северна Франција – говореле словенски јазик….

Тој, исто така пишува дека Скито-Русите биле најнапредните народи на Земјата:

“….Знаејќи дека Русите се нарекувале Скити, Тројани (читај Тројнци) и Словени, за да дојдеме до првите, т.е. до Русите до сите нивни карактеристични одлики, кој сведочат за сите три нивни имиња каде историчарите ги нарекуваат фригијски, грчки, римски или германски, и поради групирањето на својствата и развојот на еден ист народ, произлегува дека образоваието и просветата на древните Руси е постара од грчкота…..

Всушност целата култура и цивилизација на античка Хелада (Грција) и Рим е донесенa и развиена од страна на Белазгите (Пелазгите) потомците на Хипербоеите, каде според многу древни автори се поистоветуваат и поврзуваат со Скитите. Види за: Коj биле Хипербореите, нивните потомци и писмо?

Индустријата кај Скитите истотака била добро напредна како и кај другите народи; истотака е познато дека Скитите го измислиле челикот, кременот, перливните бои, им било познато балсамирањето на телата, што го извршувале над телата на нивните кралеви, поседувале рударство како и разни други откритија и пронајдоци. Астрономијата на Скитите (Халдејците), како што ни е многу добро познато е најдревната. Скитската писменост, зачувана во некои скандинавски и сите поморски руни, но истотака и по левиот брег на Енисеј, служиле како образец за древната грчка писменост, еднакво и за Келтската и Готската азбука...”

Meѓутоа во текот на последните 100 години намерно и внимателно се заборавени, и Скитите повторно постанале мистериозен и исчезнат народ. Еве што пишува во книгата “Скитите: градителите на пирамидите во степите” од Тамара Талбот Рајс (1904-1993), родена во Абелсон, емигрант од Русија во 1917:

“Скитите изчезнаа од страниците на историјата одеднаш исто како и кога се појавиле, како да паднале во длабок бунар. И покрај тоа што ги нема, тие ја подигнаа водата на историјата. Брановите се кршеа речиси низ цела Европа, и тоа е изненадувачки што најголемото влијание го имаат врз Русија, каде што нивните течни и придвижувачки линии се забележливи дури и во нашите времиња”.

Сепак, оваа книга е интересна во тоа што авотрката анализирала 94 скитски погреби, кој се наоѓале на огромната територија – во Русија (вклучувајќи го Кубан, Астрахан, Самара, Урал и Алтај), Украина, Германија, на Балканот, Романија, Унгарија (Венгрија) и Монголија, со што го потврдила, иако не ја поставила таа цел, постоењето на Велика Скитија која некогаш го опфаќала целиот континент на Евроазија па дури и во 1771 година – западниот дел од Северна Америка, што е потврдено во картите на првото издание на Британската енциклопедија, каде картографите од тоа време ја представиле како Велика Тартарија, за која имавме говорено, (види на картата на францускиот картограф Николас Саснсон 1691 година) која е наследник на Велика Скитија, која била цврста бела точка, Terra Incognita, како што била некогаш и за Херодот, земјата на северот и истокот на Евроазија. Нажалост, авторот немал археолошки докази да покаже дека територијата на Скитската држава била и потаму на истокот, и на Американскиот континент. Се надеваме дека другите научници ќе го направат тоа, да ги откријат бесценетите споменици на нашата дрвена култура и големината на нашите народи да не бидат уништени поради моменталните состојби контролирани од социјалните паразити, кои упорно се трудат да ја унуштитат меморијата на нашите славни предции.

foto-128

foto-129

foto-130

foto-131

foto-132

Заслугата на авторот е во анализата на некои историски споменици во раниот среден век во Европа, кои се изработени во скитскиот “анимален” стил, што не може да се помеша со било кои животни, често митски прикажани во будни пози, со округли очи и мускулни линии. И без разлика на тоа што современите научнци, кулурата на овие споменеци ја препишуваат на латенската, галштатската (халштатска), келтската, пиктската или викиншката култура, едно е јасно дека изворот бил еден – Скитски! На горната слика со златниот елен во скитски стил, најдена е на територијата на Унгарија (Венгрија) во близина на селото (Tápiószentmárton,  5-ти век п.н.е.). Скитскиот привезок, со грифон, бил пронајден во српската населба Рипотек недалеку од Белград (5-4-ти век п.н.е.) ; сликатата со благородниот артефакт стилизираната риба во скитски стил е пронајдена во околината на Берлин во градот Фетерсфелде (Vettersfelde, 5-ти век п.н.е.).

foto-133

foto-134

foto-135

foto-136

foto-137

Зооморфните слики во скитски стил на викиншкиот дракар т.н. Осебергски брод (Норвешка, 9-ти век н.е.), пиктските морски коњчиња на Аберлемскиот камен од градот Брихин (Brechin) во областа Агнус (Angus), Шкотска (7-8-ми век н.е.), богатството од Сатон-Ху (Sutton Hoo), Сафолк (Suffolk), Анлија (7-ми век н.е.)

foto-138

foto-139

foto-140

foto-141

foto-142

Скитскиот стил е присутен и во Стафордшката ризница – богатство, препишано на Англо-Саксонското благородништво, пронајдено е во округот на Стафордшир, Англија (7-ми век н.е.); скитското влијание е присутно и во украсниот котел од Гундеструп, Данска (2-1 век п.н.е.); келтскиот стил со анимален приказ; папилинскиот крст (8 век н.е.) на островато Бура, (Burra), Шетландските осртови; животно со абботсфорскиот крст, Видреј (Woodrae), Шкотска.

Од интерес е фактот, што самите шкотски научници се свесни, дека шкотланѓаните или скотите (Scotti или Scots), не биле автохтоно население, но биле скито-гали, кој во 5-ти век п.н.е. се населиле на северот од Ирска преку Шпанија од територијата на современа Украина. Тој факт се споменува во Шкотската декларација Арброта (the Scottish Declaration of Arbroath), која е напишана од Римскиот Папа во 1320 година. Скитското потекло на Шкотите е објавено во таквите средновековни домументи, како што е Lebor Gabala Erenn  (Book of the Conquest of Ireland – Книгата на Освојувањето на Ираска), во која се опишува потеклото на Галите од Скитите и нивниот пат низ цела Европа до Ирска,  Chronica de Origine Antiquorum Pictorum (The Pictish Chronicle Пиктската Хроника) и енциклопедијата Etymologiae (Етимологија) на Исидор од Севиља (7-ми век н.е.), кој напишал, дека шкотланѓаните (Scotti) потекнуваат од скитските земји и пристигнале во Ирска или Скотија во четвртата епоха, која се однесувала на времето помеѓу владеењето на царот Давид и вавилонското ропство (во нашата хронологија тоа е помеѓу 10-ти и 6-ти век п.н.е.). За овие, но и за други текстови на темата за потеклото на Шкотите и Ирците од Скитите можете да ги најдете тука).

Не е воопшто ни чудно, што ткаенината “шкотската” клетка, која се појавува на англиски како тартан, била пронајдена во Тохарските гробници кај реката Тарим во Западна Кина (присетете се нашата претходнa објавa за: Словено Аријците – цивилизатори на Древна Кина). Затоа што и “Тохарите” и “Шкотите” биле еден народ и имале една изворна култура – Скитската!

Слава на Боговите и Многумудрите Предци наши!

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s