Србите ја изградиле Вавилонската Кула?

Пред да почнете да фрлате со камења по мене, морам да нагласам дека ова не е моја идеја – туку пристигнува од познатиот средновековен чешки текст -“Далмиловата Хроника” – (чеш. Dalimilova kronika; Kronika tak řečeného Dalimila).! Големи се шансите дека за прв пат го слушате овој наслов, и во тој прилог се надевам дека текстот ќе ви биде доста интересен за проучување и размислување.

Најнапред , пред да навлеземе во јадрото на нашата тема, би сакал да се потсетиме на општите информации и преданија кој ги имаме за Вавилонската кула.

Имено:

Вавилонската кула – опфаќа две преданија за Вавилон, според Библијата:

  • градење на градот Вавилон и подигање на Вавилонската кула;
  • мешањето на јазиците и раселување на човештвото.

Според Библијата после Потопот, човечкото општество го претставувало еден народ, народ  кој говорел на еден јазик. Од истокот, народот се насочил кон земјата Сенар (на долниот тек на Тигар и Еуфрат), и го изградиле градот (Вавилон) и една висока кула до небото «за да си создадаат свое име». Градбата на кулата била прекратена од страна на Бог, кој го “помешал” јазикот на народот, поради што тие престанале да се разбираат еден помеѓу друг. Народот на Вавилон не можел да продолжи со изградбата на кулата бидејќи се распрснале по целата земја што дотогаш ја познавале. Така историјата за вавилонската кула ја објаснува појавата на различните јазици по Потопот. Овие податоци датираат околу 2 000 години п.н.е.. Самата градба има многубројни митологични паралели.

Многу следбеници на легендата за градбата на вавилонската кула ја поврзуваат со изградбата на храмови-кули во овој регион. Кулите исто така нарекувани и зигурати. Врвовите на самите кули служеле за религиозни обреди како и за астрономски истражувања. Вавилонската кула претставува највисокиот зигурат (91 метри), кој се наоѓал во Вавилон. Кулата се нарекувала Етеменанки односно «дом помеѓу небото и земјата». Асирскиот цар Синахериб во 689 година п.н.е. го преземал Вавилон и Етеменанки започнал да се руши. Зигуратот бил повторно обновен во времето на Навуходоносор II. По уништувањето на Јудеа, евреите се преселиле во Вавилон. И покрај тоа што до ден денеска не е докажано, се смета дека самите евреите учествувале во градбата на вавилонската кула. Самата градба на вавилонската кула е поврзана со негативниот однос на евреите кон Вавилон како и тогашното гледиште на населението на Вавилон за што е можно повеќе доближување до Бог. Градот во текот на столетијата бил политички и воен противник на евреите. Во Библијата Вавилон станал симбол на гревот.

Меѓутоа како што знаеме од нашето историско и сегашно искуство, кога станува збор за евреите како и за Библијата која е всушност само омекната верзија на Тората, а пак и самото христијанство чии татко е јудеизмот, треба да бидеме многу внимателни и претпазливи во односот на нашите заклучици и доверливост кон истите тие книги и информации. Не би рекол дека сите информации се лажни, но многу е јасно дека евреите се служеле со лаги и манипулација низ текот на историјата како и денеска. Така што кредитот на другите виско развиени цивилизации го зимале за нивен и заслугата ја препишувале како нивна. Постојат разни видови на лаги и манипулација во денешницата. На пример, тие се применуваат во разните научни и социјални сфери – економијата, медиумите, медицината, индустријата, храната, религијата, науката итн….

Една од најголемите манипулативни алатки на паразитскиот јудејски систем е пласирањето на лажни информации преку “светите” книги. И тоа не е ништо ново. Гледаме што се направиле овие абрхамски религи. Крв, војни, геноцид, грев, уништување на стариот поредок итн… Немам намера да кажам дека се што пишува во абрахамските книги (Талмудот, Тората, Библијата, Куранот и сл) е потполно лага. Не, таман работа. Работата е уште полоша. Станува збор за искривена полу-вистина, која има уште поголема и похипнотична сила него потполната лага. Меѓутоа доколку има и малку лага во една “вистина” таа сепак станува контаминирана и заводлива.

Ви сите овие книги очигледно е дека се пласира идеата за да се воздигне еден народ како над-народ, и дека тој народ има право да владее со останатите други народи, каде евреинот во однос на него ги нарекува под-човечки раси. Патем во овие книги има огромно количество на еврејски шовинизам, национализам и расизам. Затоа од мое лично искусто, можам со сигурност да кажам дека овие книги и религии се навистина многу опасни и заводливи. И штом евреите имале одбивност кон древната вавилонска култура и цивилизација, веднаш треба да откриеме и зошто. Зошто овој народ бил бркан и гонет каде и да се населел. И зошто да не размислиме што овој еврејски бог – Јехова сакал да го измеша коренскиот јазик и да направи збрка. Патем слично на ова, имав прилика да слушам како ваквите колонијални паразити го чинеле истото и во древна Африка, со цел да го раздвојат афричкиот народ и племиња. Се одело до таа мера, што еден ист збор за еден племе имал позитивна конотација, а за следното комшијско племе имало негативна. Според мене оваа јазична збркотница, има единствена цел да го збуни и да го скара братското население.

Да се вратиме сега на Вавилонската кула!

Вавилонскиот крал Навукодоносор во 570 година п.н.е. напишал краток текст за својот проект за обновата на легендарната вавилонска кула. Притоа ја опишал и катастрофалната состојба во која се наоѓала градбата во неговото време.

 

 „Еден од кралевите ја изградил кулата, но не го довршил нејзиниот врв. Луѓето  без зборови ја напуштиле и занемариле … Потреси и молњи ја оштетиле градбата ; глината се исушила, циглите се раздвоиле а земјата се насобрала во внатрешноста на градбата. Угледниот Миродах  ме потикна да ја обновам кулата. Темелните камења ги оставив но и изгледот не го сменив туку остана истиот како оној во старите времиња. Потаму, ја пронајдов и обновив кулата. Ја воздигнав до небесата. Навукодоносор

 

Хеленскиот историчар Херодот (484. – 425. п. н. е.), во своите списи наведува дека во средината на  5. век п. н. е. го посетил Навукодоносоровиот Вавилон и го опишал како многу величенствен така што неговите современици не му верувале. Помеѓу останатото, Херодот ја опишал и монументалната вавилонска кула.

hanginggardens800.jpg

 „Во  Асирија постојат многи други велики градови, а најмонументалниот  и најмоќниот помеѓу нив бил Вавилон, каде се наоѓала после пропаста на Нино Белов, кралската палата, а тој град изгледал вака. Лежи на големата рамнина, а подигнат е во облик на четираголник каде што секоја страна е долга 120 стадии, се на се, обемот на градот опфаќа 480 стадии. Најнапред го опкружува ров, длабок, широк и наполнет со вода, а позади него се наоѓа ѕид со ширина од 50 кралски лакти, а висок 200 лакти…На врвот на ѕидот изградиле околу обете негови рабови кула на спрат, во пар, така што гледаат една кон друга, помеѓу кулите оставиле простор. Околу ѕидовите поставени се стотина врати, и сите се од месинг….

Во средиштето на секој од деловите на градот била изѕидана структурна градба, во првиот кралската палата со голема и силна ограда која го опкружувала, а во другата светилиште на Зевс (така го нарекол Херодот нивниот еквивалентен бог) со врати од месинг, непроменет до денешни денови, во облик на четириаголник со страници од 2 стадии. Во средината на светилиштето е изградена цврста кула од 1 стадијум во должина и ширина, а на таа кула подигната е друга кула, а на нејзе трета и така натака – се на се 8 кули, а покрај нив се издигнуваат скалишта околу сите кули. На средината на успонот се наоѓа одмаралиште со седишта за одмор за оние кои можат да седнат и да се одморат додека се качуваат. На последната кула се воздигнува голем храм, во храмот е поставена голема лежалка со прекрасен покрив, а покрај нејзе златен стол. Но тука не е подигнат никаков кип на божество: ниту еден човек тука не ја минува ноќта, освен една домашна жена која помеѓу сите, како што кажуваат Халдејците кои пак се свештеници на овој бог, ја одбрал самиот бог.  Херодот”

Нино Белов (стгрч. Νίνος του Βηλον = Нино син Белов) според  Херодот и Диодор од Сицилија е митскиот основач на  Асирското царство, градителот на Ниниве, и син на богот Бела.

Истражувањата на германскиот археолог Колдевеј, на подрачјето на некогашниот Вавилон (денеска во околина на градот Ал Хилах, јужно од Багдад), 1913 година, откриле можни остатоци од вавилонската кула. Утврдено е дека најверојатно станува збор за зигуратот Етеменанки кој го спомнувале домашните извори (од времето на Асархадон, Набополассар и Навукодоносор).

Зигуратот бил со ширина од 90 метри и вкупната висина исто така 90 метри. (Херодот во своите списи спиоомнува висина на кула од вкупно 200 метри!) Имало 7 терасести спратови, а на врвот се наоѓал храмот за светата свадба на богот Бел (Мардук), богот заштитник на градот, и врховните свештеници.

За овој Бел Бог ќе наведам тука еден интересен извадок од Википедија:

Бел/Bel (/ˈbl/; од Акадијското bēlu), означувајќи “господар” или “мастер”, е повеќе титула него изворно име, упатено кон разни богови во Месопотамскиот регион на Акад, Асирија и Вавилон. Женското име е Белит (Belit) што значи Госпоѓа, Mistress. Бел  е представен во Грчкиот/Хеленскиот свет како Belos а на Латински како Belus. Раните преведувачи на Акадјскиот веруваат дека идеограмот за богот наречни од Сумерите е Енлил и дека требало да се чита како Бел на Акадијски. Ова се знае сега дека е неточно, но во постарите преводи може да се најде како Бел.

Бел особено постанал употреблив термин за Вавилонскиот бог Мардук, и во овој случај во Асирските и Нео-Вавилоонските лични имиња строго се користи за Мардук и за никој друг. Белит без некое појаснување воглавном се користи и однесува на Бел Мардуковата жена Сарпанит.

Секако другите богови се наречни “Господари” понекогаш се идентификувани тотално или делумно со Бел Мардук. Богот Малак Бел од Палмир е таквиот пример, каде во подоцнежниот период од каде што ни доаѓаат нам повеќето информации постанал како Сончево Божество, многу слично на келтскиот Белен, или пак словенскиот Белбог.

Ќе ве молам, проследетете ја следнава паралела Бел Мардук – Бел Мавр и текстот од подолу, исто така превземен од Википедија:

Беленус (исто така Belenos, Belinus, Bel, Beli Mawr) е Соларно Божество од Келтската Митологија, и во третиот век постанал заштитен патрон во Италијанскиот град на Аквуелиа. Бел бил наречен како “Светло Зрачниот” (The Shining God) и е тој еден од најдревните и најшироко обожуваните Келтски божества и е поврзан со древниот огнен фестивал.

Дефинитивно, без некакво посебно логично размислување, можеме слободно да ги поврземе овие бели, светли и соларни култови. Што дури и на словенските јазици денеска, придавката Бел е сосема јасна и разбирлива.

Но дали се во прашање исти народи или што би рекле научниците индо-европски народи, додека јас би рекол аријски народи, кој биле дел од тие најдревни месопотамски култури?

Според мое скромно размислување, сметам дека елитата на овие цивилизации била од аријско потекло, додека локалното населние било сосема темнокожо, особено во раниот период, додека во потоцнежните периоди дошло до многу војни, мешања, и тотално се смениле многу работи на тој култоролошки и генетски план.

 

Relief_Bel_Baalshamin_Yarhibol_Aglibol_MBA_Lyon_1992-13.jpgБел од Палмир, Сирија, представен најлево покрај Балшамин, Јарибол (Јарило?) и Агнибол на рељефот од Палмир.

Temple_of_Bel,_Palmyra_02.jpgХрамот на Бел во Палмир, кој беше намерно уништен од ИСИС милитантите во 2015. 

Како што можам со сигурност да потврдам дека американските војници кога го нападнаа Ирак, имаа директна команда од нивните штабови да извршат кражби на артефакти и предмети од музејот во Багдат. За ова има и живи снимки. Постанувам сега едно прашање. Дали Јудео-Хазарите кој ја водат Америка и кој вршат културолошки и крвен геноцид со години, им дале наредба на своите програмирани амарикански војничиња, да вршат и криминал од ваков тип? Кражба на древното богаство од Ирак, односно Вавилонско и Месопотамско богатство. Зарем сеуште евреите го мрзат Вавилон/Ирак и нивната култура ? Очигледно да!

 

16142429_10209760206815461_6840676130453375748_n.jpgОва е статуа од Кралот на Асирија, Ашурна-Сирбал 883-859 г.п.н.е.

Според физиономијата и антрополошките карактерни црти, можам лесно да проценам дека овој лик апсолутно ме потесетува на Пра-Словените односни луѓето што ја сочинувале Скитската Империја, па дури и жителите на Кијевска Русија. Дури и оваа карактерисчнa трака за глава кај Словените била носена речиси дури до пред еден век.

211.jpg

Ancient Slavonic prince and women Kyivshchyna five centuries.

 

 

Би сакал накратко уште неколку интересни нешта да споменам во овој прилог. Да го погледнеме сега изгледот на овие Месопотамски народи од изворните артефакти и најдени предмети.

413hc2v6aplss500

ngbbs505561e4b8de2Статуи најдени во Абу Храмот во Тел Асмир од прилика  2700 П.Н.Е.

sumerian

sumer-samarra_bowl-swastika-cranes-fishСумерската Самара Чинија со приказ на Савастика

1017075_10200593776180424_1684437829_nФигурите се претставени со сини очи и бело расен изглед , Месопотамската – Аристократската класа.

Второ, ајде да ја погледнеме сега и коренската етимологија на денешниот главен град на Ирак, имено Багдад. Еве како нас не известуваат научници, повторно превзимам текст од Википедија:

Името Бад-Дад е од пред-Исламскиот период. Името е од Индо-Европско потекло и Средно Персиското  Bagh (Baghpahlavi.png) “Бог” и dād (Dadpahlavi.png) ” дадено од, преведено како “Даден од Бога”, “Утврден од Бога”. Во Старо Персискиот првиот елемент може да се следи од boghu поврзано со Славјанската форма – бог, додека втората може да се следи од dadāti, односно да дадеш.  БАГ-ДАД = ДАДЕНО ОД БОГ.

*Англско превземање:

The name is of Indo-European origin and a Middle Persiancompound of Bagh (Baghpahlavi.png) “god” and dād (Dadpahlavi.png) “given by”,[18] translating to “Bestowed by God” or “God’s gift”. In Old Persian the first element can be traced to boghu and is related to Slavic bog “god”,[10] while the second can be traced to dadāti.[19] A similar term in Middle Persian is the name Mithradāt (Mihrdād in New Persian), known in English by its Hellenistic form Mithridates, meaning “gift of Mithra” (dāt is the more archaic form of dād, related to Latin dat and English donor[10]). There are a number of other locations in the wider region whose names are compounds of the word bagh, including Baghlan and Bagram in Afghanistan or a village called Bagh-šan in Iran.[20]The name of the town Baghdati in Georgia shares the same etymological origins.

Сега веќе можам слободно да навлзем во централната идеја на овој наш неверојатен наслов поврзан со древните српски народи.

Ќе се прашете што е толку битна оваа “Далмилова Хроника”? Па, тој е навистина важен документ за Чешкиот народ, бидејќи е првиот познат пишан текст на чешкиот јазик, некаде во првата половина на XIV век. Текстот исто така бил преведен i на германски и има многу ре-изданија во овој дел од светот, благодарение на огромната популарност.

 

1280px-Dalimilova_kronika_parizsky_fragment“Далмилова Хронка”

 

Во кратки црти, овој текст не обезбедува со хронолошката историја на Словените, започнувајќи уште од најдревните времиња и завршувајќи со важните настани на XIV век. Авторот нажалост не ни обезбедува информации околу неговите извори за кој тврди, што било нормална практика во тоа време, но се прептпоставува дека некои од неговите идеи се базирани на постари хроники напишани на Латински, не зачувани денеска, како и од некоја орална традиција на Словенските народи.

Значи, да ја пресечам долгата сторија, она што е впечатливо во овој текст е дека на самиот негов почеток, одма после воведот, авторот го поврзува потеклото на Словените со конструкцијата на Вавилонската Кула! Но, она што е уште пошокантно, зборот  “Славјани/Словени” не го употребува воопшто, но го користи зборот “Срби. Дали етнонимот “Словен” постоел во XIV век? Да, во 6-ти век н.е. Прокопиј ги спомнал Славјаните во Грчката Ромеја / Византија, и се однесува на терминот Σκλάβοι Sklaboi. Првото споменување во Црковно-Словенскиот е формата од 9-ти век и се чита како: Slověne. Па зошто “Срби” а не “Словени”? Тоа е мистерија, но овој текст тврди дека после “Господовата казна” оние Срби кој живееле во Вавилон се префрлиле во Медитеранскиот регион.

Читаме од оригиналот:

kapitola 1 

Ot Babylonske veze a o sedmidcat jazycich

     Kdyz vescek lid pro svu vinu
     krome osmi vodu zhynu,
     tehdy ti, jiz biechu ostali,
     ot vzchodu slunecneho vstali,
 (5) k poledni se vezdy brachu;
     nebo biechu plni strachu.
     Po tom se vesdy bojiece,
     sami sobe v tom neveriece,
     kdyz na jednom poli biechu,
(10) jemuzto Samar diechu,
     tu nemudru radu vzechu
     a prave podobnu k smiechu
     rkuc: "Postavimy vezi sobe,
     ta bude vysoka do nebe."
(15) A kdyz tu vezi delachu,
     tvrdymi cihlami ji stlachu.
     Kli miesto vapna jmejiechu
     a vsickni jednu rec mluviechu.
     Bohu se jich rec nesmili,
(20) jich jazyky tako zmyli,
     ze bratr bratru neurozume,
     ale kazdy svu rec ume.
     Tu sveho diela prestachu,
     druh ot druha pryc se brachu.
(25) Kazdy sobe tech vlast ustavi
     a ot tech vznechu se rozlicni nravi.
     Ti sobe osobichu zeme,
     jakz dnes ma kazda jme.
     Mezi jinymi Srbove
(30) tu, kdezto biechu Hrekove,
     podle more se ustavichu,
     az do Rima se vzplodichu.

 

“Mezi jinými Srbové,                  (Помеѓу  останатите Срби,)
тu kdežto bydlí Rekové,             (каде Грците живееле ,)
podle more se usadili,               (покрај морето се населиле,)
až do Ríma se rozminožili.”       (и се рашириле до Рим.)

Chronicle of Dalimil (Chapter 1, lines 29-32)

Веднаш после овие линии потеклото на Словенските племиња е објаснето преку следново:

V srbském jazyku jest země,      (Во Српскиот јазик постои земја)
jiež Charvátci jest jmě.                (наречена Хрватска,)
V tej zemi bieše lech,                  (и во таа земја беше Лехот/Пољакот,)
jemuž jmě bieše Čech.                (чие име му беше Чех.)

Chronicle of Dalimil (Chapter 2, lines 1-4)

Како што гледаме станува се повеќе и повеќе енигматско. Дали авторот се обидува тука да ни даде хронологија на Словенските племиња? Тој започнува дека Чех бил Пољак, кој дошол од Хрватска, која била Српска земја? Ние не знаеме што сака да каже со тоа. Навистина, постоела уште една Бела-Хрватска и уште Бела-Србија во главната област во Бохемија, каде што денеска е Полска, па дали авторот зборува за Балканските земји или пак за овие?

White_serbia_white_croatia02.png

 

Мислењата за ова се разликуваат. Моето мислење е дека зборува за Балканските земји и го кажувам ова од две причини:

  1. Овој текст доаѓа веднаш после пасусот каде тој ги поврзува Србите од Месопотамија со Медитеранот.
  2.  Во продолжение на текстот тој тврди дека Чех морал да ја напушти Хрватска откако убил човек, и тој се населил во новата земја (некои други хроники исто така го спомнуваат овој настан). Доколку навистина сакал да избега, нема да има многу смисла само да се префрли во некое друго село, претпоставувам.

Па, дали има и некои други извори што ги поврзуваат Словените со Балканот? Да! Веројатно најпознатиот од сите средновековни Словенски текстови, “Несторовата Хроника” напишана во првата половина на XII, некој 200 години пред Далмиловата Хроника. Нестор тврди дека потеклото на сите Словени е од Балканот, каде што тие биле истерани од Римските армии. Моето лично мислење на ова прашање е доста комплексно, како и самата историја. Се согласувам со фактот дека Славјаните се населиле на Балканов илјадници години пред официјално прифатената верзија, меѓутоа раширувањето и раселувањето одело и паралелно и непралелно во повеќе правци. Не значи тоа дека ги немало и на другите територии. Црното Море е една од таквите големи раскрсници. Да продолжиме.

Во 10-тиов век, Ромејскиот Император Константин VII Порфирогенит (912–959), спомнал во неговата книга De Ceremoniis две племиња по име Krevatades (Krevatas) и Sarban (Sarbani), каде што некои истражувачи ги идентификуваат како Хрвати и Срби. Но, овие племиња се лоцирани на Кавказието во близина на рекета Терек (Terek), помеѓу Аланија и Цанарија. Сарбанското племе на Кавказот во 10 век исто така е забележано и од Арапски картограф.

Map_of_Colchis,_Iberia,_Albania,_and_the_neighbouring_countries_ca_1770.jpg“Serbi” located near the mouth of the Volga, based on Greek literary sources, in a map printed by an unknown publisher in London, ca 1770

Tabula_Asiae_II_-_Sarmatia_Asiatica.jpgPeople with name Sirbi near the estuary of the river Volga, on a Ptolemaic map revised and printed by Sebastian Münster in 1552

1280px-European_and_Asiatic_Sarmatia_1794.JPGPeople with the name Сербьи (Серби, Serbi) near the estuary of the river Volga, according to the map from the book of Jovan Rajić, printed in Vienna in 1794.

 

Серби (лат. Serbi) или Сербои (грч. Σέρβοι [Sérvoi]; лат. Serboi, Sirboi) e етноним забележан во греко-римската етнографија. Означен е како иранско племе, кое живеело во Азијатската Сарматија (Северен Кавказ), веројатно во долниот тек на реката Волга. Она што е интересно во овој контекст и што вреди да се спомене е древната префиксна форма на Сир/Сар што е типична и за месопотамското поднебје. Сметам дека овој збор доаѓа од Сира, Сончев Воин, Благородник, Аристократ, Аријец итн…Така што и во денешниот англиски јазик аристократската титула Сер (Sir) претпоставувам води потекло од ова аријско, елитно ондосно благородно племе за тоа далечно време.

Многу и од градовите на Балканот го содржат овој типичен префикс во коренот на имињата уште пред-Римската доба. Старите градови, чии имиња настанале од овој префикс се: Сардика или Сердика (денешна Софија), Сарда, Сорда (денешен Скадар), Сардона или Скардона (денешниот Скардин, Сарит), Сеалиум или Серањио (денешно Сарајево), римското Сербино, Сербинум и кај современите антички писатели на Западот, Сервитиум, а кај Птоломеј Сербинон, односно Сербиново (денешен Загреб), каде било главното пристаниште на римската флота на Сава. Потоа, Сербија на реката Бистрица во Грција и две Србици во Македонија, римската Сарабантија во Панонија и градот Сербион, Сермион грчки, и Сирмиум римски (денешна Сремска Митровица). Планинскиот венес, од Стар Влах па до Дурмитор и Шара – планините на југот, кој се нарекуваат и како Српски планини : „Sardonici montes, Scordus sive Scordisque montes“. Ди Канж го нарекува овој планински венец едноставно – “Планините на Србија“ и кажува дека требињското кнежество се простирало до планината Србија, односно до Дурмитор, каде се простирала старата Херцеговина, Seruiae montes (201. стр. 31). И на крај историчарот Е. Прико Де Сент-Мари исто така кажуа дека познатиот Илирски крал Аргон бил српски крал и дека Римјаните се бореле со Србите во долината на реката Неретва (200. стр. 23,114).

61WFm+GKiQL._SX329_BO1,204,203,200_.jpg

*Види заАРИЈСКОТО И СКИТСКОТО ПОТЕКЛО НА СРБИТЕ И ХРВАТИТЕ

Плиниј Помладиот во своето дело Plinii Caecilii Secundi Historia naturalis од први век н.е. спомнува народ Серби, кој живееле во близината на Кимеријците, веројатно во близина на Црното и Азовското море. Со оглед на тоа дека според описите биле Сарматско племе, најверојатно е дека старите Серби говореле скитски (пра-словенски јазик) т.е. со посебна верзија со која се служле Сарматите. Скитскиот јазик спаѓал во групата на источно-иранските јазици, со оглед на тоа дека не ни е позната денеска неговата книжевна и пишана форма и со оглед на тоа дека Скитските племиња се населувале на големи територии, се разликувале повеќе говори односно дијалекти. Тој јазик во оригинален облик изумрел и останало многу малку пишани извори кој во некоја мера можат да ни посведочат за јазикот на нашите претци, единствени говорници на една од верзиите на скито-сарматскиот говор се  Осетите/Асети (Осети).

Клаудиј Птоломеј, во 2 век. н.е., во својата „Географија” спомнува народ  Сербои или Сирбои, кој по својата прилика живееле позади Кавказ, позади Каспиското езеро во близина на денешниот Астрахан.

Племето Сарбин во регионот на Кавказ како што кажав го забележал и арапскиот географ ал-Масудиво 10-тиот век:

,,…племето наречно Сарбин, тоа е грозно и страшно племе на своите противнци од прични за кој би говорел би било долго, по особините, чие излагање би било опширно, и по одсуство на закони кај нив, со кој би се покорувале или по нивното непочитување на никаков народ”

,,Племето кое го спомнуваме под името Сарбин, спалува се на оган, кога ќе им умре владетелот или старешината, тие го спалуваат и нивниот јавачки коњ (Рг-Ведски ритуал). Тие имаат обичаи слични на Индусите, тоа делимично го спомнавме напред во овој дел при описот на планината Кабха и Хазарските земји, кога говоровме дека во Хазарската земја се наоѓаат Словени и Руси, и дека тие се спалувани на клада”.

Како што гледаме арапскиот автор, тука прави разлика помеѓу сродните племиња на Словените и Руси. Бидејќи според моногу податоци може да се устануви дека станува збор за различни имиња на различни племиња од исто потекло. Тек одпосле овој супер-етнонимски поим Словен превзел главна улога за денешното наше поистоветување.

За крај, од сите овие извадоци, факти и размислувања, можноста дека Словенските односно Српските благородни династии и војска навистина ги населелие своевремено овие Месопотамски области е доста голема, после се,  да ја изградиле дури и Вавилонската кула.

 

СЛАВА НА БОГОВИТЕ И ПРЕМУДРИТЕ ПРЕТЦИ НАШИ!

 

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s