Аријскиот поход во Дравидија (Индија) – Дел V

Уште една трага која ја оставиле на територијата на Индија и Пакистан, цивилизацијата на белите луѓе, е т.н. Индијска или Харапска цивилизација, која се простирала на прилично голем простор. Таа се простирала од север кон југ  со 1.100 km и од западот кон истокот со 1,600 km, нејзината површина била поголема од нејзините современи древни цивилизации на Египет и Месопотамија заедно. Се развила трговијата со Месопотамија, централна и југоисточна Азија. Жителите знаеле за плугот, знаеле да топат бакар и бронза, било развиено сточарството како и земјоделството. Етничките Харапи биле европеиди и негро-аустралоиди.

foto-171Територијата на Индијската (Харапска) цивилизација

Како и во сите други случаеви, научниците не знаат која е таа цивилизација и како се викаат градовите кој тие ги откриле – таблици со натписи се најдени многу, околу 1000, симболи на тие таблици се околу 400, но не можат да прочитаат ништо или тоа не го сакаат, како што кажуваат “етрурскиот не е читлив”. Тие постапиле во складот со моменталните “историски трендови” – им давале на најдените имиња географски локации или имиња на современите населби. Раскопаните градови на северозападот од Индија се наоѓаат во долината Инд, а еден од најголемите се наоѓа на 6км од градот Харапа.  Името на другиот голем град е Моханџо-Даро – и во превод од хинду јазикот значи “брдото на мртвите”. Можеби мештаните му го дале името на ова место, затоа што се пронајдени траги на силна експлозија – истопени камења и костури на луѓе кои погинале на лице место во еден момент. Научниците тука откриле висок процент на радиоактивност. Научниците предпоставуваат дека Харапската цивилизација се развила во периодот помеѓу 3300-1300.г.п.н.е. Врвот на развојот бил помеѓу 2800-1900. г.п.н.е. Во тоа време, имала популација од околу 5 милиона луѓе. Самите населби до крајот на 20 век и се најдени околу 800, највеќе прочуени до сега се Моханџо Даро, Харапа и Лорал. Кога научниците говорат за индијската цивилизација, не грешат кон вистината. А тоа се огледува во високата култура на просторното планирање и урбанизација, на која се заснова современата култура на хиндусите која и “потаму расте и расте”, со посебен осврт на небесното ниво на санитариите во нивните градови. Но, оваа цивилизација научниците ја препишуваат на индусите. Нејзините најголеми градови – Харапа, Моханџо Даро и Лорал – научниците ги нарекуваат мега-градови на антиката. Според нивните пресметки, во периодот на врвот во нив живееле најмалце 35 илјади луѓе. Колосална цифра за тоа време, кога ќе се земе во предвид дека според нивните проценти целото население на земјата изнесувало околу 7 милиони. Но највпечатливото во овие градови е нивната инфраструктура, промисленост и комплексност која изгледа како чудо. Со нив може да се такмичи само инфраструктурата на градовите на злогласното Римско Царство, чии жители исто така паднале до нивото на диви и нехигиенски услови после пропаста на царството.

foto-172Реконструкција на Харапа

Распоредот на Харапа и Моханџо Даро е геометриски прецизен и прецизно пресметан – улиците се простираат една покрај друга од север кон југ, додека другите ги сечат под прав агол од запад кон исток. Главните улици се повеќе од 10 метри широки и долги 800 метри. Долж улиците се ределе двоспратни и триспратни куќи, што значи дека растојанието помеѓу тркалата на колите било стандардно за целата територија, што укажува на високо ниво на стандардизација. На територијата на овие градови има паркови, градини, палати и јавни бунари, обложени со цигли. Но највпечатливото е што во овие  градови-цивилизации, фокусираноста е на водо-снабдувањето и канализација. Во секоја куќа има канализациски одвод, туш и тоалет. На секоја улица постоеле посебни септички јами каде што канализацијата протекувала, влегувајќи во затворените канали, изградени од цигли, кој се чистеле редовно. Веројатно не треба да се каже што тоа значи, работниот систем на водоснабдувањето и канализацијата во топлата и влажна клима и при големата концентрација на население, здравјето и хигиената на луѓето се многу важни. Да се подсетиме дека просветената Западна Европа ја добила централната канализациона мрежа тек во 20-ти век.

foto-173Базенот во Мхенџо Даро

Судејќи по се, за градењето на толку внимателно планирани градови,  планерите морале да владеат со опширно знаење, не само за архитектурата, туку и за физиката, математиката, геологијата и др….Археолозите откриле и големи библиотеки и чувалишта на стари таблици со натписи на непознат јазик. Во Моханџо Даро имало голем базен од 7м ширина и должина од 12 метри и длабочина од околу 2,5 метри. Дадена му е цел, поради некоја причина дека служел за ритуално капење, а зошто тој не би можел да биде само јавен базен, со тоа што некои единствени објекти, археолозите не успеале да ги идентификуваат. Во овој базен константно пристигнувала свежа вода, за што се користел посебен систем. Постоел систем кој ја одведувал водата на вториот спрат на куќата. Во непосредната близина на базенот биле лифтови и пазарни тезги, направени од столбови, каде се пронајдени голем број на тегови во различни облици и тежини. Всушност, во сите градови биле лифтови на површините од 1000 квадратни метри, и во јаваните и административните згради, а во пристаништата биле и пловни канали со должина од неколку километри. Потоа, кој бил основачот на овие развиени цивилизации? Ортодоксната истрографија инсистира на локалното, дравидско, односно негро-аустралоидно потекло на културата на Харапската цивилизација. Освен тоа, се наведува дека исчезнала под налетот на “варварските” племиња на Аријците помеѓу 1500 и 1200 г.п.н.е. , иако постојат докази дека главната причина за исчезнувањето била голема климатска промена. И таа промена била многу нагла и глобална, што погелемиот број на древни цивилизации на јужна Европа се до Индија исчезнале во текот на овој период. Што се однесува до Харапа, нејзиното исчезнување било предизвикано од потполното исчезнување на реката Сарасвати и Гагор, околу 1900 г.п.н.е.
Приметено е дека подрачјето, каде што се развила Харапската ведска цивилизација, се нарекува Седморечје – “Sapta Sindhava” на санскрит, бидејќи тука течеле 7-те реки – Раби, Џелам, Чинаб, Биас, Сатлеџ, Сарасвати и Гагор. Секоја се нарекува Петоречје – urdu “Pendžab” (sanskrit – Pančanada.). Подоцна Арјците го напуштиле ова место и се преселиле во долината на Ганг. Еве како тоа се опишува во книгата на И.Д. Петрухов и Н. Васиљев “Евроазијската историја на Скитите”: “Можно е што градовите во басенот на Индија се создадени под влијанието на древните аријски цивилизации од Централна Азија. Археолошките податоци укажуваат дека исчезнувањето на Харапа не било изненадно: градот паднал во постепено распаѓање, наместо планираните објекти, почнало да се гради случајно без план, а потоа потполно постанал опустошен…неговите жители, судејќи по основата на сочуваните остатоци, пателе од сериозни инфекции, настанати од нарушениот систем за наводнување.  Исчезнувањето на Харапа е предизвикано од пореметениот систем на управување….Кога древно-индијското елитно друштво престанало да прима “храна” од северот, урбаната култура едноставно се “удавила” во локалната животна средина….”
Анализата на растителната култура која се одгледувала во Харапа и домашните животни говорат за донесениот карактер на таа цивилизација. Со други зборови, луѓето од белата раса ја донеле цивилизацијата, живеејќи во таа област ги научиле останатите да ја гаат културата од северот – грашакот, пченицата и јачменот. Сега во Индија постојат – 142 врсти на житарици, но во Харапа се култивирале само овие три. Им го донеле и знаењето за одгледување на овци и свињи, каде таму тие не се изворни животни.  За донесената природа на Харапската цивилизација сведочат и фактите што научниците не можат да најдат никаков посредник помеѓу камената доба и бронзената. Исто така не се најдени знаци од каде можело да се развие писмото кое што го користеле харапците.  Се се појавило во долината на Инд  во готов облик и тоа веднаш – писменост, уметност, градови со преубави куполи, единствено планирање, канализации и снабдување со вода. Потоа, Аријците (некој говорат за Аријците од медитеранот и за Аријската гранка на европската раса) биле твроците на индијската цивилизација, но нажалост не и за ортодоксната наука. Тоа го потврдуваат и свастика-печатите, најдени при ископувањата на градовите на индијската цивилизација, чија колекција се чува во Британскиот музеј…
foto-174
foto-175
foto-176
foto-177
foto-178
На еден од печатите кој е пронајден во Моханџо-Даро, се прикажува, и се верува дека е Бог, кој се смета за прототип на Шива во типичната јога позиција со рогови на главата, опкружен со животни – слон, тигар, носорог, бизон и елен. Несомнено, интересен е фактот дека келтскиот бог Кернун (Cernunnos) три илјади години подоцна е прикажан на ист начин, на пример на сребрениот котел од Гундерструп од Данска. Тој исто така седи во јога позиција опкружен со животни – елен и бик, држејќи во едната рака змија, и со рогови на главата. Покрај тоа, се проценува дека рогатиот бог од Харапа се јавува со три и со четири лица. Но ние знаеме дека Богот кај западните Словени Световид, бил со четири лица, како и Збручкиот идол, а во “Живописот на Отон Бамбергшки”, се кажувам дека во градот Штетин, и тука се повторно западните Словени, “сликата на божеството, кое имал едно тело со три глави и тој се нарекува Триглав”. Додека кај Ведските Аријци ова тројно божество се нарекувало Тримурти. Интересно е што харапскиот “свештеник”, фигурата што ја направиле како симбол на таа цивилизација, носи облека, украсена со трилисник, каде старите Келти/Гали ја препишувала единствената магијска моќ.  Дравидите, виделе во трилосникот симбол на плодност и повторно раѓање, сееле детелина низ обработливото земјиште во текот на пролетниот фестивал. Тој е денеска е симбол на Ирска и нејзин заштитник. Исто така, треба да се напомене и густата брада на “свештеникот”, како и рамната коса и тенок нос – карактеристики, кој не се својствени за Дравидите, населението во долината на Инд. Ферштајн Георг (Georg Feuerstein 1947-2012), германски индологист, автор на 30 книги за јога, се однесува кон индијската цивилизација како ведска цивилизација, која ја основале Аријците. “Ведските Аријци припаѓале на индо-европската јазична фамилија, чии бројни представници, без сомнение имаат многу општи заеднички карактеристики. Ведските Аријци се поврзани со Келтите, Персијците, Готите и некој други јазични и културни заедници кој повеќе на постојат. Тие се наши одалечени роднини, нас чии мајчин јазик денеска – англиски, француски, германски, шпански,  руски и многу други јазици на Евро-Азија…… “
Исто така, во градовите на Харапската цивилизација се најдени ведски олтари, чија изградба е опишана во математичките ведски текстови, познати како “Шулба Сутри”, кој се дел од ведската верска литература, позната како “Калпа Сутра” и содржи детални инструкции за нивната изградба. Тоа е докажан факт, силна врска помеѓу ведската литература и Харапската цивилизација. Освен тоа, познатиот американски математичар и историчар на науките А. Зајденберг (A. Seidenberg), во текот од 20 години истражување, докажал дека  “Шулба Сутра”, исто така е извор на древната египетска и вавилонска математика.
Тој напишал дека  “…елементите на античката геометрија, најдени во Египет и Вавилон, настануваат од ритуалниот систем, кој се наоѓа во “Шулба Сутра”. Содржината на тоа древно знаење се однесува на геометриските мотиви и проблеми кој се однесуваат на праволининските фигури, нивните комбинации и трансформации, квадратен круг, како и алгебарските и аритметичките решенија на зададените проблеми. Се смета дека преку нив било можно да се планира и изградбата на напредните градови и пристаништа на древната Харапска цивилизација – … “Печатите од долината на Инд и потаму се читливи. Нив ги прочитале со помош на словенските руни на Г.С. Гриневич и В.А. Чудинов. Релативно од неодамна археолошкие откритија покажале дека Харапската цивилизација, ја создале белите луѓе, а можеби дури и многу порано. Во периодот помеѓу 1999-2000, Националниот институт за Океанографија во Индија, организирал експедиција која на локаторите се истражувало морското крајбрежје. Во Камбејскиот залив на длабочина од 20-40 метри и на одалеченост од околу 20 км од обалата се пронајдени необични форми со квадратни и правоаголни облици кој формираат геометриска фигура чие потекло е јасно вештачко, и многу големо, речиси киклопско. Дното на теренот потсетува на градска градба. Научниците виделе огромни зданија со 16×15 метри, ѕидови, базени со систем за довод на свежа вода, систем за канализација, структура со јасно дефинирани контури со големина на 200×45 метри, која се наоѓа на висок терен, житница со скаменети зрна, некои структури со 74×48 m со подруми од 3-4 метри итн…После тоа, со дното на Камбејскиот залив е собрана голема количина на керамика, алати и микроинструменти, украси и човечки остатоци. Ова и уште многу повеќе им дозволило на научниците да заклучат дека поплавениот град на Камбејскиот залив бил претеча и модел на Харапската цивилизација. Се верува дека цивилизацијата во Камбејскиот залив, во однос на Харапска, постоел пред околу 11.000 – 1000 г.п.н.е., која е најстарата и најголемата градска цивилизација, како што се чини, не само во Азија туку и ширум светот. Нема сомнеж, дека е создадена од белите луѓе. Прво, тие ги имале сите алати за организирање на животот на оваа планета, бидејќи ја одбрале за живот и биле како во свој дом. Тие на земјата ги донесле сите останати раси – евакуираните избеглици пред 40 000 години. Им помогнале да преживеат после нуклеарната војна пред 13 000 години, предизвикана од комсичката паразитска цивилизација, чии представници тогаш дошле на Земјата и ги создале сите услови како не би им допуштиле на луѓето да го досегнат нивото на разумни суштества, терајќи ги да се убиваат едни со други за голтка чиста вода и за парче чиста храна.
5. (85). И по советот на Туѓинците,
тајно пристигнатите на Мидгард (Земјата)
луѓето ќе почнат еден со друг да си ги лишуваат животите…
поради голтка свежа вода, поради чистата храна…
и ќе почнат тие да ја забораваат Древната Мудрост
и Законите на Богот Творец – Едниот…..
Перунова Веда, Круг Прв, Сањтија 6.
Освен тоа, тие им помогнале да ги организираат по целиот свет црните култови, како што е примерот со култот кон Црната Мајка – Кали, на индијскиот потконтинент, кој исто така ги држи луѓето на ниво на животни, па дури ја зима и нивната животна сила. Единствена сила која можела да се бори, и се борела против нив, е цивилизацијата, создадена на Земјата од нашите претци Словено-Аријците. Белите Богови и луѓе одела кај сите раси и народи и им помагале да преживеат: Хуанг Ди кај жолтата раса, Виракоча и Кетцекоатл – црвената раса, седумте Риши од северот кај – црната раса на полуостровот Хиндустан. Многу веројатно, цивилизацијатам најдена во Камбијскиот залив , а постојат докази, дека е део на белите богови – цивилизатори.
Уште еден дел од Индија што одговара на упатените обредни и народни српски песни – поречјето на моќниот Ганг. Баш тука, под гората Бебир, извира реката Дунав – име кое многу често се споменува во песните и како град и како река но и како српска земја.
”У Инђију нашу земљу…”
”У нас добро у Инђији
У Инђији у Србији
Светој земљи од старине…”
‘Да би се разделио море,
Разделио ни бели Дунаве!
Во далека земља Инђија.
Во дунавска страна та србска…” (пј. 188)
Сарџо од Битолска нахија, доселеник во Смедерево
”Земље србске оставили
И Инђију и Дунава.
Хиндуш за њим насрнуо…” (пј. 104)
Чичко Скендер од Босна 
”Веља снага своја земља,
Та Инђија и Дунаво…” (пј. 202)
Велико Очје, Приѕренска нахија, учител Михаил Џорџевиќ
Во книгата на Александар Ломе ”Пракосово – словенски и индоевропски корени српске епике” воочивме уште една малку позната песна за Индија. Песната е забележена во Повље на Брач и делимично е наведна во изданието Матице Хрватске од 1896 година. Тука наместо Сива Жива птицата се спомнува ластовица која што им одговара на ”Мостарските девојки’ дека летa од….
 
……….Индије равне,
Гдино људи врло Бога моле,
Гдино слуша млађи старијега,
А старији Бога великога,
Гдино овце свилна рунца носе,
А дивојке ракам до колина
 ‘
   ‘Птица ластавица” Повља (Брач) Објављена у издању MХ 1896.

Слава за Боговите и нашите Премудри Претци!

Advertisements

2 thoughts on “Аријскиот поход во Дравидија (Индија) – Дел V

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s