Кирил и Методиј “светите” фантоми на Византија

Пред се, разбираме дека темата која ќе ја засегнеме тука, нема да им се допадне на поголемиот дел од читателите на Македонија, Бугарија или пошироко. Но, за среќа има и будни луѓе, кои по секоја цена сакаат да ја дознаат вистината, макар што таа на прв план би била непријатна за нивните уши. Уште од деца сме се сретнале со извршените светски неправдини, и големите лаги, инсталирани во општествениот поредок и нивното ладнокрвно прифаќање од страна масата како глатка вистина. Знаеме многу добро, како оние елити што ја кројат светска политика, а воедно ја поседуваат и моќта (воена, економска, религијска), што ја користат за трансформирање на вистината во своја полза, односно турбо-инџекшн лажење. Професионално драконско лажење. Па како што знаме многу добро од нашето време, дека кулите близнички си ги урнаа самите контролори на С.А.Д. , односно Јудео-Масонеријата, со добро однапред смислен план а притоа оптужувајќи некакви терористи, а веројатно од нив самите и нема поголеми крвопијци, како што ни е познато дека ниту Колумбо не залутал и наводно по случајност ја открил Америка, патувајќи накај Индија и притоа утнал агол од само 90 степени, како што ни е познато дека и вечниот “татко” на Југословенските народи, Јосип Броз – Тито, не бил Кумровски бравар, како што знаеме дека и Хитлер не бил исфрустиран уметник со национални претензии, напротив дека бил директно спонзориран проект од самата смртожедна елита на С.А.Д. и Европа, имено, Форд, Круп, Родшилдови, Варбург, Рокфелери итн…сосема слично и поврзано на некој начин солунските “свети” браќа не биле просветителите на наводно неписмените варварски дивјаци – Словените.

Треба да се каже, дека вистината не може да се разгледува како пријатна или непријатна, вистината е една, независно дали ни се допаѓа или не. Понекогаш е потребна смелост, за да се погледне во очите на вистината…

Ние, Македонците, и воопшто сите Словени, нема од што да се срамиме за дејанијата на ромејските (византијските, грчките) браќа, кои ја преведувале и популаризирале Библијата на словенскиот јазик. Пред илјада години “популаризирањето” значело следново:

“…Да се присетиме, дека за време на “покрстувањето” во Кијевска Русија за 12. години на насилна христијанизација било уништено, со мал исклучок, скоро целото возрасно население. Тоа е потврдено од постоечките факти. Ако пред “покрстувањето” на територијата на Кијевска Русија имало 300 града и живееле 12 милиони души, после “покрстувањето” останале само 30 града и 3 милиони души! Каков геноцид! 270 градови биле разрушени! 9 милиони биле убиени! (Дий, Владимир, “Православна Русија пред примањето на христијанството и отпосле”, види  http://www.levashov.info/articles-2.html#24)”.

За да разбереме поедноставно, црквата претставувала во тоа време мас-медиум, како што е сега CNN,  или нашиот Sitel или слични инквизоторски и пропагандни канали.

Фактите покажуваат, дека кај Словените и конкретно во Русија првобитно имало повеќе видови на писменост. А Кирил и Методиј не само што не создале ништо, туку напротив, успешно извршиле спец-операција со која го осиромашиле и упростиле јазикот на веќе постоечката писменост, како што ја излишиле древнословенската азбука (Буквицата) од деветте најважни нејзини образи и ги предале на византијците односно грците. Целта на таа диверзија (на друг начин е тешко да се изразиш) била следната: да се преведе Библијата за Словените, во името на нивните ромејски (визатијски) и римски газди, за да се уништат секаквите можни пројави на вистинската родна словенска култура, односно нивното Родно Православие кое верно ја гаело ведската (научна) култура.

За да го доловиме појасно овој поим “Родно Православие” и како тоа чува во себе некаков си ведски (научен) образец, мораме најнапред да се подсетиме на претходните наши објави:

Доколку читателот барем во основа ја прочувал и запознал старата вера на Словените, ќе го разбере светогледот на нашите предци. Кај старите Словени сепостанокот на постоењето се делел на четири света: Права, Слава, Јава и Нава.

Права – Светот (Мирот) на Боговите. / Законите и правилата на Вселената, Возвишената Мудрост.

Слава – прифаќање и славање на животните принципи на Предците.

Православие – Тоа е прославување на Права, разбирање на законите, правилата, на ПриРОДата, живеење по Совеста и Свеста, согласно со запо-Ведите на Прататковците. 

Православие тоа е ведскиот поглед на светот. Она што сега се нарекува ”паганизам”, тое е ПравоСлавие – хармонија на постоењето човечко со надворешниот свет, изучување на Древната Мудрост, желбата да се знае целата убавина и разновидност на животот. Притоа човекот е должен да се научи на создателен труд, да постане творец-создател во споредба со Предците и Боговите.

  • Православното христијанство – тоа е лага

Види за:  РАЗЛИКАТА ПОМЕЃУ ПРАВОСЛАВИЕТО И ХРИСТИЈАНСКИОТ ОРТОДОКС 

Денеска, се претпоставува дека православието е еден од правците на христијанската религија, но православието и христијанството – имаат потполно различен светоглед. Православието е основано на знаење, а христијанството на поклонение и догма. Христијаните биле верни во смешната фраза ”православни христијани” која се појавила дури во XVII век, по цена од 2 милиони жртви, кога ”Руската Црква” одлучила, да постанат ортодоксието и православито – синоними.

Ортодоксија (грч. orthos — право , doxa – мнение/мислење) – правоверие, насоченото мнение, правилното учење. Ортодоксија – тврдокорно, официјално признато следење на било кое учење. Има ортодоксен јудеизам, ортодоксен ислам. Ќе им верувате ли на поповите, дека јудеизмот и исламот, можат да бидат, истотака православни? Секако дека не. Христијанството и исламот, тоа се две гранки на иста абрахамска религија – јудеизмот. Најпрвин се појавило во христијанството, па потоа во 610 година во исламот. Првичното христијанството како и исламот били правоверни (ортодоксни) – строго придржуваање кон каква било религија.

10152575_10202426015905272_1593709206_nХаријска Каруна

Ведизам значи знаење односно научен пристап и тука многу добро го објаснува, третата буква од Древнословенската буквица, образот на буквата В -Веди:

10407737_10204494637299514_1612577100319850497_n

Со оваа буква и образ, тесно е поврзан поимот Вера, наместо латинскиот термин религија:

Одењето во другата Вера е невозможно, тоа е како да изберете за себе нова мајка или татко. Самото слово “ВЕРА” произлегува од две коренски форми – Веда (Мудрост, Знаење) и Ра (Сјаење, Чиста Светлина), Вера – тоа е Сајајната Мудрост на Боговите. Универзалното знаење што во суштина значи Небесно-Вселенско Знаење – Прамудрост. Секое дрво, чии корени се одсечени, порано или покасно венее и умира, така и човекот, одрекувајќи се од својата Вера на Првопредците, Роднините и Татковината не само што се уништува себеси, но и својот Род.

Словото религија произлегува од латинскиот збор (religare): «ре» повторно, враќање (реверс, реанимација) и «лига»  – обединување (лига на шампиони, лига на нации). Т.е. религија, е повторно обид да се воспостави изгубенaта Духовна врска помеѓу луѓето и Бога, преку имитација на било пророк или мeсија. Нам не ни требало воспоставување на Духовна врска, затоа што никогаш не престанала, освен во моментот кога се наметнувала насилната христијанизација и по секоја цена морала да биде искорената верата на предците.

Руската Царица Eкатерина Велика II, на пример, за разлика од академик С.Лихачева, била без сомневање дека, «тие (Словени) на древниот Нестор имале писменост, но тие се изгубени или не може да се најдат и затоа не стигнале до нас. Словените долго пред раѓањето на Христос имале писмо» – “Белешки за руската историја”.

Важно е да се напомене дека Архиеписокот Новогордскиот Генадиј кон крајот на XV век, се борел за образованието на Руското свештенство, жалејќи се..”ние не можеме да ги добиеме оние кои многу читаат и пишуваат…..кој би го избрал попството….да не се знае како, само лутајќи по книгите, а за црковниот ништо незнаат…”.

Во исто време од наведениот коментар на Архиеписокот ни станува јасно кога збори за образованиот руски народ, за представувањето на Генадиј и испитот за подобноста кон црковното богослужење, но не знаејќи го притоа црковнословенскиот јазик!

Со други зборови, со граѓанската руска писменост владееле повеќе луѓе за разлика од црковнословенскиот. Мнозинството на рускиот народ до почетокот на XVII век и доаѓањето на Романови биле писмени – посебно, сите Козаци. А потоа “најтивкиот” Цар Алексеј Михајлович Романов ја уништил во потполност писменоста на староверците. Со Романови започнала една нова етапа од инквизицијата. Како него и неговиот син Федор кој уништил неколку капацитетни книги и речеси сите оригинални документи, порвзани со историјата на до-романовска Русија. Имено Алексеј со тоа конечно обезбедил за мнозинството на населението, да стигне до самиот врв на неписменост кон крајот на XVIII в, за да на крајот Петар I Романов повика странски учители. После смртта на Петар “Велики” во времето на бироните, германците Милер-Баерн-Шлецер ја напишале историјата на “древноруската” историја, но со западноевропски вкус. За оваа ноторност на Романови може подетално да видите тука (Петар “Велики” Романов – Непожелна Вистина).

Потоа големиот М.В.Ломоносов, кој дал непроценлив допринос за руската наука и култура, прв меѓу научниците спровел критична анализа за црковнословенската азбука и означил темелна граница помеѓу нејзе и руското граѓанско писмо, како директен наследник на прасловенската азбука.

Од општата историја, многу добро ни е позната бунтовноста на Словените против нивните окупатори и наметнувачи на туѓата вера (религија), а воедно јазик и имиња, и цврство му пружале отпор на грчкиот, латинскиот и еврејскиот јазик, кои биле сметани како единствените божји јазици.

_03

1013802Древнословенската Буквица

Slide1

6D6kuur3wAI

Еве еден мал пример за Историјата на македонскиот јазик како е поделен неговиот развојот на следните периоди:

  1. канонски период: IX – XI в.
  2. македонски редакција на црсл. јазик: XII и XIII в.
  3. црковнословенски писмен јазик од македонски редакција и од српска редакција и од мешан тип: XIV. и XVIII в.
  4. почеток на македонски книжевен јазик (појавата на т.н. дамаскини): XVI в.
  5. навлегување на рускоцрсл. редакција и нејзино мешање со дотогашната домашна писмена традиција во јазикот и стилот: XVIII в.
  6. употреба на два стила, два писмени јазика, низок (народен јазик) и висок (црковнословенски јазик): првата половина на XIX в.
  7. дискусија за изгледот и основата на современиот писмен јазик за Македонците: втора половина на XIX в.
  8. прва стандардизација на современ македонски јазик: книгата ,,За македонцките работи” од Крсте Мисирков од 1903 г.
  9. конечна стандардизација на СМСЈ од 1944 и 1945 г.

Еве каква била изворната Буквица, за разлика од тоа што денеска останало во Руското писмо.

Древнословенската Буквица имала 49 Букви. За превод на Библијата на рускиот јазик Кирил и Методиј ја измениле нашата древнословенска буквица и дале на буквите грчки називи, а оние букви кои не ги разбирале ги извадиле (т.е. тие што не биле во грчкиот). Јарослав Мудри со својата мудрост извадил една буква. Реформаторот Петар I Романов – Велики извадил 5 букви. Николај II извадил три. После револуцијата 1917 евреинот Луничарски собрал уште три букви и додал една ”ё”. Луничарски го извадил образот од Буквицата и ја оставил само фонемична, т.е. јазикот останал без образ = безобразен. Таа кастрација на јазикот веде не само кон деградација на јазикот, но и на умот на луѓето, кои се служат со него.

1524990_10201995264216749_588300278_n

1517665_10201996895017518_165214850_nДревната потполна Азбука (Буквица) и Асномската модифицирана и безобразна верзија на Блаже Конески (може да се види што се е одземено и што се е додадено безпотребно).

1526287_10201996330643409_811584737_n

Кодифицираниот јазик е нормиран јазик. Кодификацијата на Македонскиот јазик е поврзана со следниве историски настани:со Решението на Првото заседание на АСНОМ (2 август 1944) за воведување на македонскиот како службен јазик во македонската држава;со Решението на Президиумот на АСНОМ од мај 5 мај 1945 година за македонската азбука;со официјалното усвојување на македонскиот правопис – 7 јуни 1945.Македонската државност се зацврстува со историските решенија на Првото заседание на АСНОМ. Меѓу тие решенија од особено значење е Решението за воведување на македонскиот литературен јазик како службен во македонската држава. Исто така Президиумот на АСНОМ како највисоко тело на македонската држава, во ноември 1944 година назначил комисија која требало да поднесе предлог за азбука и правопис на македонскиот јазик.

Бидејќи вистинското познавање на Буквицата е многу комплексно, но истовремено и поврзано со Вселенскиот поредок, во буквална смисла Слово Божјо, кое во себе содржи огромна количина на енерго-информација, нумерологија и смисла на нашето постоење. Ќе наведеме еден мал пример за тоа: – Древнословенско писмо – Рунската Матрица на Буквицата.

Од она, што ни е нам познато, можеме да напомене дека Белата Раса, имено и самиот поим Раса, важи првично само за белите луѓе (види: Tabula Rasa – бела, празна табла, празен лист, чисто, непорочно и сл.) која се дели на четири рода. Два Аријски (архаични) и Два Словенски рода. Аријците за разлика од Словените биле многу повисоки, повоинствени, погруби иако доста напредни во многу погледи, додека Словенските родови биле повеќе чуствителни, пониски и понабиени со помеки и тркалезни лица, поетични, гостољубиви, меѓутоа уште во дамнешните времиња тие меѓусебно се мешале и се развивале. Така на пример, денеска и во Шведска и Норвешка можат да се забележат типично словенски фигури, исто како што може да се забележат и типично Аријски фигури во Литванија или Русија, Полска, Словенија, Хрватска, Босна итн. Меѓудругото од овие родови се произлезени и различни видови на писменост.

Untitled-2Древнословенска буквица образ А – Аз

1902789_10204510239689564_6716507164174958837_n

1003898_10201600279542379_1907516907_n Руните на Стариот и Младиот Футарк – руната А (Ас, Аз, Осс)

10423269_10204510400013572_384922161225075960_nРечено е во нашите свети книги, за својствата на човекот од Соларната Традиција „и кога целиот свет би се срушил – тој би останал исправен, меѓу рушевините“. Ти немаш тло – погледот кон ѕвездените магнитуди е твоето упориште. Непоколебливоста на твоето битие го чини делот на стабилното упориште на ѕвездениот поредок.

Видови на древни Словено-Аријски писма и протописма

Presentation2s

види за  – Мистериозниот Фестски диск конечно декодира

види за – Тајната на Словенска Цивилизација (видео)

1013155_10201223081872673_1910262288_nХаријска Каруна

За ха’Аријските Каруни веќе имавме припремено еден текст – (Словено-Аријско писмо – Ха’Aријски Каруни).

Словенското писмо (истотака и словенските руни, руницата) се претпоставува, како писмо кое постоело во времињата пред покрстувањето на Словените и осмислувањето на глаголицата и ќирилицата. Изворните споменици, од ова писмо не се сочувани, туку само сведоштво за неговото постоење. Во овој контекст ќе го издвојам изворот на германскиот хроничар Титмар Мерзербуршки а воедно и бискуп, кој дава сведоштво и го опишува храмот на истоименото острово Ретра, тој приметува дека на Словенските пагански кипови се врежани нивните имиња  (“singulis nominibus insculptis”). – Chronicon 6:23 Thietmar of Merseburg

Добро ни е познато, од претходните наши објави за народите кои го населувале тој крај на денешна Германија. Тоа се Вендските (Словенските) племиња на: Лужичките Срби, Милчаните, Долемниците, Глињани, Померанците, Бодричите, Љутичите-Велетите, Коледичите, Нишаните, Рујаните, Редаријците, Прусите , Стодераните и др…

Целата ситуација станува доверлива согласно со Титмаровиот извор, отакако по случајност ќе бидат пронајдени, таканаречените “Привлицките идоли” од стрна на Мекленбуршкиот Пастор – Шпонхолц, додека копал во земјата за да посади јаболкница. Случајно ќе открие котел со мноштво на испишани руни, во кој внимателно ќе биде сместена цела колекција на делимично оштетени од пожар идоли и храмски предмети кои се испишани со руниски слова. Со овие руни се испишани имињата на древнословенските Божества како: Радегост, Перун, Жива, Швајстикс, Подага итн. Според историјските податоци знаеме дека храмот во Ретра бил спален и уништен два пати од страна на Саксонците.Значи, Ретра, главниот град на Редариите, два пати е разорен. Првиот пат се случило 955.г., во времето на владеењето на царот Отон. Градот е разорен, храмот срамнет, а статуата на Радегост, заедно со сите ризници кои биле тука чувани, се поклонети на епископот на Брандербуршката марка. Двеста години покасно, 1150. или 1157г., Вендите повторно подигнале град и храм, ги обновиле поклонетите идоли и се обиделе да го вратат претходниот сјај. Во времето на владеењето на Хенри, наречен Лав, на градот му дошол крајот, градот и храмот срушени и спалени и претворени во мноштво камења.

Piekosiński_-_Kamienie_mikorzyńskie_-_Tabl._III_A._RadegastПривлицки идол од Ретра – Богот Радогост

10420095_10204538104626170_7583742093835578935_n

Наводно, контраверзната, Велесова книга што ја разкажува пред-христовата историја на Словените, е напишана со посебно писмо, познато како велесовица. види за (Велесова Книга – Преќутена Историја).

e71fca8bd0626c58c3bc7614bcbфотогравски прикиз од брезовите таблички на т.н. “Велесова книга”

Потоа во овој контекст, пожелно е да се напомене и податокот на Црноризец Храбар од списот “О писмєньхъ” – за писменоста, во која пренесува дека Старите Словени немале книги туку користеле цртки и резки. Но со примањето на христијанството, употребувале грчки и римски букви ,, без организација”, се додека Ќирил и Методиј не им создале азбука.

Hrabar-On-letters-L40

Прѣждє оубѡ словѣнє нє имѣхѫ книгъ, нѫ чрътами и рѣзами чьтѣхѫ и гатаахѫ, погани сѫщє. кръстившє жє сѧ, римъсками и гръчьскыми писмєны нѫждаахѫ сѧ (писати) словѣнску рѣчь бєз оустроєниа … ащє ли въпросиши словѣнскыꙗ букарѧ глаголѧ кто вы писмєна створилъ єсть или книгы прѣложилъ, то вьси вѣдѧть. и отвѣщавшє рєкѫть. святыи костантинъ философъ, нарицаємыи кирълъ. тъ намь писмєна створи и книгы прѣложи. и мєѳодиє братъ єго. – Чръноризьць Храбръ, О писмєньхъ.

Оваа изјава веројатно се однесува на Панонските Словени, но бидејќи Словените воопшто населувале гоелми пространства, во одредени предели можеби имале и книги и друг облик на писмо.

Еве го преводот: Претходно Словените, немале книги, туку на црти и резки читаат и гатаат, паганите. Крстејќи се, пишувале словенски зборови без организација…Ако ги прашаш писмените словени говорејќи кој вам ви ги направил словата или книгите превел, тоа сите го знаат. И ќе ти одговорат со зборовите: свети Константин Филозоф, наречен Ќирил, тој нам и слова ни направи и книги преведе. И Методија, братот негов.  – Црноризец Храбар, О писменоста. 

Според научниците, општо е прифатено дека Црноризец, тука известува за писмото – Глаголицата. Современите научници – експерти за древноруските системи на пишување, се едногласни: Кирил за западните Словени ја измислил глаголицата. Која истотака е превземена, и ова писмо повеќе имало намена во административниот сектор и трговски договори, за разлика од Буквицата и нејзината преработка во црковнословенско писмо – ќирилица, која имала намена за верски практитки и слични духовни богослужби.

Glagoliza

Модерните научници – експерти во античките системи на пишување – се едногласни: Кирил ја измислил за западните Словени глаголицата.

Останува отворено прашањето со ќирилицата. Ќирил “ја создал првата словенска азбука” во 863, но најстарите споменици со ќирилица потекнуваат тек еден век покасно: Старобугарскиот натпис од Мостич (во 10век), натписот на Цар Самуил (993), натписот на Иван Владислав (1016), ракописите од 11 век. Ова е уште една контрадикција. Тоа уште повеќе го зајакнува фактот што до сега е откриено писмо на повеќе од 1000  брезини кори во 11 градови на древната Русија: Новогорд, Стара Руса, Торжок, Псков, Смоленск, Витебск, Мистислав, Твер, Москва, Стара Рјазна, Звенингород Галитски, што се наоѓаат надалеку од ортодоксните центри во тој период, од Византија, Кијев, Бугарија.

Потоа, Ибн Фадлан, арапскиот преставник во Волшка Бугарија (на територијата на денешна Русија) 922.г. пишува за наравите и обичаите на Русите. После обредното спалување на покојниците, роднините на дрво од бела топола или бреза ,,го пишувале името на (покојникот) мажот и името на царот на Русие и се одалечувале”. (Ибн-Фадлан, «Записка» о путешествии на Волгу).

Потоа следи и потврдата на Надими. Ибн-Надим, репродукција на првата публикација (1835-1836).  Ибн-Надим, репродукцијана првото арапско издание (постара верзија). Арапскиот писател Ибн-Надими во “Книгата за сликата и вестите за научниците и нивните имињата сочините во книгите”. Кажува: “Руските писма. Ми кажале на чија вистинитост верувам на еден од царските гори во Кабак (Кавказ) кој го пратиле кај царот на Русите. Тој тврдел дека они имаат писмо, изрежани слова на дрво. Ми покажа парче од бело дрво, што имало образи кои не знам дали се зборови или поединечни слова, како што е овој.” Извештајот на Ибн-Надим е представен во Санкт Петерсбург во научниот извештај на арабистот Христијан Данилович Фран 1835. Се предпоставува дека натписот е направен на брезова кора.

Потоа арабскиот авотор од X век. Ал Масуди запишал за пророштвото, напишано на камен кој тој го видел во рускиот храм. Персијскиот историчар Фахар Ал Дин (700г.) тврди дека писмото на хазарите (исчезнуваше, но во негово време сеуште е познато) произлегува од руското.

И Ибн Фадлан, и Ел Масуди и Фахр Аддин биле запознати со латиницата и грчкото писмо, секако ги знаеле и најблиските семитски јазици и дијалекти, а со самото тоа е исклучено дека виделе натписи направени на било кој друг јазик, освен рускиот. Заклучок: тоа е независно Словенско писмо!

Постојат истотака индикации за постоењето на писмото што може да се види од договорот за примирје меѓу Русите и Византија. Два од нив ги склучил Кнезот Олег (во 907 и 911г.) а еден Игор во 945г. т.е. за 60-70 години пред да дојде ќирилицата во Русија.

Средновековното панонско житие на Константин Филозофот (Св.Ќирил) бележи дека Словените биле писмени во времето на неговата мисија: ,,во текот на мисијата на Крим 860г. нему му го покажаа евангелијето и псалмите напишани со руско писмо…Константин соопштува дека никогаш порано не го видел, но ги научил за изненадно брзо време”.  Тој тука пронашол две книги пишани на руски јазик.

Всушност, воопшто не е чудно, што овие предрасуди тука се побиени од никој друг, него од самиот папа Јован VIII, кој живеел во исто време, кога Кирил и Методиј живееле, по фактот дека, тој всушност го спасил Методиј, од германските затвори. И особено, во писмото што тој го напишал во одбрана на Кирил и Методиј, кои на словените им го препродавале имено словенскиот јазик, тој ја напишал следнава реченица, дека писмото не било измислено од Ќирил и Методиј, не ја создале, туку ја возобновиле писменоста, значи ја ВОЗОБНОВИЛЕ, од поранешните словенски букви. И зошто е тоа важно. Зошто е вредно? Јован VIII, бил од Италија, по род од Рим, што го поминал својот живот во Италија, и тој имал некоја причина што кажал дека Констанин Ќирил Филозофот може да продолжи со овие дела, имено, да го прилагоди за словените, религијско христијанско богослужење, но тој не ги измислил, ниту ги создал одновно.

Константин Филозоф (грч. Κωνσταντίνος – типично ромејско-византијско-грчко име, црквенословенски: Кирилъ), познат како свети Ќирил (827 – 14. фебруар, 869), бил византијски мисионер кои со својот брат Методија, го донеле воглавном и христијанството меѓу Словените. Бил од доста богато солунско семејство, и бил испратен на школување во Константинопол. Бил еден од најдобрите лингвисти, теолог, современик на Фотиј I (858—867, 877—886) и творецот, наводно на глаголицата од која покасно се развивила нова азбука во негова чест наречена – ќирилица. Пред мисијата меѓу Словените, бил претставник на византијскиот цар и свој школски другар Михаил III (842—856, самостално 856—867) и бил испратен помеѓу Арапите во Самара на Тигар (око 851) и кај Хазарите заедно со братот. Во текот на мисијата меѓу Хазарите, браќата на Крим во Херсон наишле на моштите од папата Климент I (88/92—98/101), како и еванѓелието и псалтири пишани со руски букви на готски јазик. Готски јазик? Чекајте малце. Ајде ова поубаво да го образложиме, за да не постане некоја забуна! После Расколот, поради нејзиното солунско, источно потекло, Римокатоличката црква не знаела што ќе прави со ќирилицата. Одма после шизмата, на црковниот собор во Сплит 1060 ја анатемирале ќирилицата како неспорно својство за Словените (“Готите”) на Источната црква во пакет со забраната за пуштање брада и женидба на свештениците. Ќирилицата во таа прилика ја нарекуваат “готско писмо” (gothicas litteras) со кој се пишува истиот “словенски јазик” (“in eadem slavonica lingua”) поради што се гледа јасно, дека Готите се сметани за Словени.

Тука е многу јасно, дека основата за мотивите на нивните дела, била да се создаде за црквата словенска азбука. Навистина пишува за овој живот на “светите” Ќирил и Методиј, кога пристигнале во Крим, во градот Херсон (Корсун, Хорсун) за време на нивната мисија во Хазарија, нашле 2 книги, напишани на руски јазик. И, како што се започна од тука, целата наука за историјата стана поинтензивна, голем број на научници тврдат дека не може да има руски книги со руско писмо, тоа неможе да биде така, тоа мора да е некоја грешка во пишувањето или препишувањето….

14250b07986c

Во текот на својата мисија помеѓу Словените во Великоморавската кнежевина на кнезот Растислав (Ростислав, 842—870) браќата наишле на удар од германското свештенство кое на тој простор ширело христијанство на латински јазик, поради што биле приморани околу 867г. да отидат во Рим. Според свое лично убедување и мислење, очигледно е дека германското свештенство не било обавестено за нивното делување на овој простор, па затоа им бил извршен притисок, станале премногу сомнителни, да не се случајно инфилтранти, бидејќи германските свештеници имале поинаков пристап во текот на своите ѕверски делувања. Но откако тие пристигнале во Рим, си добиле веднаш дозвола од папата, за спроведувањето на своите мисии, бидејќи истотака тоа му било од голема полза и на самиот папа. На тој пат застанале во Панонската кнежевина на кнезот Коцељ (861—872), започнувајќи да го продолжат богослужењето на црковнословенскиот јазик и самиот одржал служба со него во катедралата на свети Петар. Иако биле против словенската литургија на т.н.е тројазична теорија според која постојат само три светски јазици со кои можат да се вршат верските обреди: хебрејскиот, грчкиот и латинскиот, сепак им било дозволено, да шират пред се, христијанска религија, како главно, а како споредно таа да биде на словенски јазик, токму за оние најжестоки словени кои не сакале воопшто да пристапат кон изучувањето на овие јазици, па затоа за нив започнала првичната етапа на црковнословенскиот јазик, кои бил различен од оригиналната древнословенска Буквица, но сепак бил и доста блиска верзија и бил помекиот пат за придобивање.

greece09205

Папата Хадријан во Византијските  мисонери видел добри помагачи во борбата за разлика од осилените и непослушни франачки надбискупи и нивнните суеверници, па затоа и свечано ги примил.

Методиј во Моравија ја превел Библијата на словенски јазик.

Првата мисија на Константин Филозоф била извршена меѓу Словените во Македонија во првата половина на IX век. Во науката таа е позната како Брегалничка мисија, зошто главно се одвивала меѓу Словените кои живееле по текот на реката Брегалница. Тие биле дел од племето Струмјани што тогаш ги управувал Методиј. Константин Филозоф како мисионер требало да го помогне својот постар брат во придобивањето на немирните Струмјани на византиска страна во борба против агресивните Бугари. Повеќегодишната мисионерска дејност на Константин Филозоф меѓу словените по текот на Брегалница била крунисана во 855 година со создавањето на словенската азбука – глаголицата. Наводно ова епохално откритие Константин го постигнал со помошта на својот брат Методиј. Создадената словенска азбука, која најпрво била наменета за словените во Македонија, се состоела од 38 букви, од кои, како што запишал Црноризец Храбар, „едни биле составени по образец на грчките букви, а други пак според словенскиот збор“. Во почетокот филологот Константин создал 32 букви, а потоа придодал уште 6. Уште додека дејствувал меѓу Словените по Брегалница, а особено градот Равен, кој исто така лежел на ова река, според податоци од зачуваните житија Константин Филозоф покрстил 54000 непокрстени Словени, а исто така им напишал и книги на словенски јазик. Значи повторно целата на нивна мисија е од политичко-религиозен карактер што е во интерес на Византија, но делумно и за Рим. Константин во Рим се разболел и замонашил во еден грчки манастир, превземајќи го притоа монашкото име Ќирил (грч. Κύριλλος, што значи Господин).Педесет дена после тоа умрел на 14.02.869. Заедно со братот 1980. година се прогласени за светци и заштитници на Европа, а по него е наречен околу  1.505m нмв. високопланинскиот врв на островот Ливиннгстоун, кои се наоѓа во архипелагот на Јужните Шетландски острови на Антартикот.

Иако денеска и со право меѓу народот постои јавно мнение, дека модерните западни инквизитори и социјални паразити, имаат големо противење и нагон за уништување на Словените, и воопшто против нашето Православие (во овој случај христијанскиот ортодокс), и покрај тоа што денешниот јазик и култура што се препираат на Ромеја-Византија, не се тотално уништени иако доста искривени, им остава простор и за нови етапи на негово поголемо уништување. Па сепак и од денешната потрага за изучување на Древнословенската Буквица, многу ни е полесно да се искачиме повисоко и да ја откриме вистинита, за разлика од оние словенски народи каде била инсталирана латиницита, и преку долгиот процес, ќириличното писмо постанало хиерогливско за нив. Ние за среќа, имаме таква поголема можност, за полесно да ја разбереме.

Од сето ова треба да научиме лекција, за значењето со кое би заклучиле дека станува збор за надворешна национал патриотска идеја и слогани, прогласни како либерал-демократски верувања и тие не се ништо повеќе од едно опасно идеолошко оружје со цел да се уништи, словенскиот идентитет, слободниот народен дух и гордсот. Станува збор за вешто жонглирање со исконските патриотски термни и концепти на либерал-демократите. Овој факт во голема мера се должи на фактот дека идеите на либерализмот и демократијата кои се шират меѓу словенската интелегенција, која во најголем дел има вистинска вредност, дека наводно се треба да се оценува преку призмата на западната култара. Значи произлегува дека сегашната форма на одбележувањето на “Деновите на словенската писменост и култура” нагласува истотака хронична болест на нашата интелегенција во целина. Многу светло и длабоко ги открил симптомите и рецедивите за болеста – А.С. Пушкин, во пресретот на раѓањето на почестените, рамноапостолски Ќирил и Методиј.

Овака напишал Ф.М. Достоевски:

«…Пушкин прв со својот длабок, оштар и генијален ум и чисто руско срце го пронашол, открил и назначил главниот феномен на болеста на нашата интелегенција, историјски одвоена од почвата на општеството, која се шири кај народот…чест и слава, за неговиот голем ум и гениј, кој одговорил на самиот најболен чир проникнат од петровските општествени реформи. Со неговата искусна дијагноза, мораме да ја означиме и да ја процениме нашата болест, и тој прв дал утеха, бидејќи тој истотака дал и голема надеж дека болеста не е фатална и дека руското (словенското) друштво може да се излечи, може повторно да се обнови и воскресне, доколку луѓето и се приклучат на вистината….»

10922417_10204494924186686_2634413624890113966_n

Слава за Светли Богови и Премудри Предци наши!

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s