Разликата помеѓу Илирите-Албанци и Гегите (четврт дел)

Во претходните делови од овој наслов, најпрвин се обидовме да дадеме конкретно објаснување за нивното потеклото, особено за оние Аријски Албанци кои претставуваат едно од многуте галски (келтски) племиња, познати под името – Албанои. Ова племе било прилично раширено низ модерните европски земји, имено Англија, Белгија, Шпанија, Франција, Романија како и во современите држави на Албанија и Македонија, каде претставувале едно од централните племиња на Илирите, кои пак можеме да ги третираме и како една од гранките на Пелазгите (Белазгите). Секако ирската легенда за боженствениот клан на Туата де Данан очигледно е дека во синхронизација со и(ли)рската легенда за кралицата Теута. И самите  топоними Ирија, Ирска (Ајрланд), И(ли)рска, Иранска се во конекција со поимот Ариа-ланд, односно Аријска Земја.

Isolde_(detail_from__Tristan_and_Isolde_)_by_John_Duncan,_1912.jpg

EDII_RSA_2000_062.jpg

DUN_DAGM_178_1912.jpgTуата де Данан – The Tuatha Dé Danann as depicted in John Duncan’s “Riders of the Sidhe” (1911)

Потоа во Ирската и Велшката митологија постои божество по име Лир – Llŷr. Лир се смета за покровител на морињата. Тој се смета за предок и зачетник на династијата на богот Мананан мак ЛирManannán mac Lir, кој често се прикажува во средновековната Ирска литература. Лир се појавува и како крал во легендата – “Децата на Лир” – The .Children of Lir.  

9d0caa29522119.55f75764c2361.jpg

Од друга страна пак, историјата ни ги претставила Илирите како искусен морски народ, инзвордени морепловци и воини-гусари, што согласно ова, како што ми се чини имаат поврзаност со зачетникот на овој народ и племиња, имено морскиот бог  – Лир.

3772bcc44f028e8af6e25c0045d3643f.jpg

Aoife_by_John_Duncan

Теута била илирска кралица. Владеела во III век пред н.е. Таа го наследила својот сопруг Агрон (Аргон), кој бил еден од најзначајните илирски владетели. Во 229 година пред н.е., таа дошла во судир со Римјаните поради илириските гусарења по Јадранско Море. Повеќе како резултат на внатрешните немири, кралицата Теута била принудена да потпише мир со Римската Империја. Со потпишувањето на мирот, Илирското Кралство ја признало врховната римска власт. Сепак, нејзината флота, под командата на Деметриј Хваранин, тргнала во 229 п.н.е. во поход на Епидамнос (Драч) Аполонија и островот Коркиру (Крф). После неколку изгубени битки, Теута се повлекла пред Римјаните во силната тврдина Ризон (денешен Рисан) во заливот денеска познат како Бококоторски залив. Поразот ја зајакнал нестрпливоста кон кралицата, од страната на илирските старешни. Конфликот со Рим завршен е со пораз кон Илирите. Теута склопила мир под многу неповолни услови. Морала да се обврзе на плаќање на воените оштети и данок. Илирската држава во таа прилика загубила дел од својата територија. Под Теутината власт останал појасот од Дубровник до сливот на Дрим. Со Хвар и околните острови и копно завладеал римскиот вазал Димитрија Хваранин, некогашниот Теутин војсководач.

Illyria_and_Dardania_Kingdoms-sr.png

Илирите биле  древен народ сочинет од голем број на племиња, меѓу кои најпознати биле:  ТаулантитеПатринитеЕнхелејцитеДоклеатитеДалматитеАутаријатитеДаорсите и Пирустите.  Овие племиња биле населени уште од 2 милениум п.н.е. на територијата на западниот дел на Балканскиот Полуостров, на запад по брегот на Јадранското и Јонското Море, на север до реката Дунав, а на југ со Епир. Илирите главно се занимавале со сточарство, примитивно земјоделство, ископување на руда, како и лов и особено риболов. Најдобри сточари биле Аутаријатите, а најдобри трговци биле Даорсите. Илирите многу брзо ја развиле трговијата, а се развило и занаетчиството. Тие биле и познати морепловци, а и гусари кои им попречувале на туѓите бродови, а често и ги ограбувале.  Илирите ја одржувале својата држава сѐ до крајот на 3 век п.н.е. кога Римјаните за да го спречат гусарството на Илирите кои го попречувале слободното одвивање на трговијата на римските морепловци-трговци и во римско-илирските војни 229-228 година п.н.е. и 219 г.п.н.е. биле поразени и изгубиле голем дел од територијата која потпаднала под римска власт. Последен илирски крал бил Гентиј кој што дури склучил и сојузништво со последниот македонски крал Персеј, но сепак и двајцата биле поразени од Римјаните.

Илирите располагале со културни обележја, обичаи и верувања. Тие верувале во задгробен живот, а исто така ги толкувале и природните појави како желби на нивните богови. Најпознати богови биле Видасус (Световид), Магла, Биндус и др. Илирите исто така имале и свој јазик, но со потпаѓањето под римска власт настапил период на романизација, па постепено започнале да го прифаќаат латинскиот јазик, а својот јазик постепено го изгубиле. Илирите зборувале на посебен рашански (индо-еврооски) јазик, од кој останале само траги. Нивниот јазик бил сроден со јазиците на соседните народи (Хелени, Македонци, Тракијци), но сепак се разликувал од нив. Досега не е откриено посебно илирско писмо, а не се зачувани ниту натписи или други документи на илирски јазик. Зачувани се само неколку одделни зборови и повеќе лични имиња и имиња на места. Најголем дел од Илирите живееле во селата, а помал дел од нив живееле во утврдени градови. Во градовите живееле владетелите, благородниците, трговците и занаетчиите. Имало голем број илирски утврдени градови. Познати биле: Пелион, Димале, Скадар и други. Еден од најголемите градови во Илирија бил градот Белис. Тој имал дебели бедеми долги преку 2 километри, голем плоштад, театар за околу 7000 гледачи, цистерна за вода и стадион.

ЛИР е дефинитивно скратено од ИЛИР. Буквално како ИБЕР И БЕРБЕР (Варвар), каде често самиот префикс “И” знае да биде изоставен во некои говорни подрачја.

Согласно генеологијата дадена од Џофри Китинг (Geoffrey Keating) превземена од древние ирски хроники Lebor Gabála Érenn, како и  Cath Maige Tuireadh се испоставува дека зачетникот на боженствениот клан Теутата де Данан бил Агниман Скитеецот. Се надевам дека во некој нареден текст ќе дадам подетално објаснување на поврзаноста помеѓу Скитите – Македонците – Шкотите (Албаните).

На пример и историскиот град Алби води директно корен од ова племе. Алби (француски: Albi) е општина во јужна Франција. Тоа е главен град на департманот Тарн. Се наоѓа на реката Тарн, 50 милји северно од градот Тулуз (Тула). Епископскиот град во центарот на денешниот град, околу градската катедрала, е ставен под заштита на УНЕСКО како дел од светското културно наследство во 2010. По римското освојување на Галија во 51 п.н.е., градот станал “Civitas Albigensium”, територија на Албигејците, “Albiga“. Според археолошките наоѓалишта, Алби бил скромен римски град. Во 1040, Алби минува низ период на експанзија со градењето на Стариот Мост (Pont Vieux). Биле изградени нови населби и градот почнал да расте. Во 1208, Папата и францускиот крал ги соединиле силите за да се борат против Катарите (Албињезите), односно Богомилите.

Остатоци од древните Илирски Албанки (Аријки) во современа Албанија:

29250180_10213113419883692_5361997653779415040_n.jpg

3b52560ff535f23c781ac6e7f71fb7d7

34784df72e7f87decdd876c163ed93c7.jpg

29313789_10213113427323878_6336504975664873472_n.jpg

29343062_10213113428883917_8610391293597581312_n.jpg

29261600_10213113421643736_8600800318093000704_n.jpg

29314393_10213113425163824_997808769301741568_n.jpg

29314382_10213113427883892_4313888216076779520_n.jpg

3e730671e5d4c93d5097ed8c5b46a35f--roxy.jpgEntdecke Rezepte

1b226ffcfdeb017ac3d2569fb79f57ad--model-agency-girl-photographyDajana Kllogjri –  Albanian Model

mk7yx5.jpgJoana Smakaj  – Albanian Singer 

05c912fca7908a2b978df5ed1624e385.jpgAmnia Shina – Albanian Model 

683c31353b01e49a6dfb9ca9a4d8f723(1).jpg

7d7668f40ca1e1d720f94f7dfb369ed0.jpg

82c80a0c2b7be9ff88438d00d15703c0.jpg

ce5fb8802ecb67a1cc8d2072764c6bc7.jpg

407fe4614a250d5663137220bfbd9eab.jpg

Илирските Албанои (Хеленски: ἈλβανοίAlbanoi; Албански: Albanët) или Албани биле едно од Илирските племиња каде за прв пат се спомнуваат во делата на Птоломеј. Тука се наоѓал и градот Албанополис (Ἀλβανόπολις) , лоциран источно од Јонското море, во денешна Албанија.

Albani150ADRomanEmpire.pngЕпирус Нова, Римска Македонија 

Споменувањето на Птоломеј во 150 година н.е. ги става Албаноите во тогашната римска провинција Македонија, посебно во Epirus Nova, речиси 300 години после римското освојување на регионот. Самиот Птоломеј не навестува за нивната вистинска етничка идентификација, и тој не појаснува дали граѓаните на Албанополис биле Илири, Македонци или Тракијци (Траси). Според мене сите овие племиња се сродни и генетски многу блиски и сите се практично гранка на Пелазгите вклучително и Етрурците кои самите се нарекувале Расени / Рашани. Првото споменување на Албанополис било во еден натпис на античка погребна стела во Скупи (во близина на модерното Скопје). Албаноите подоцна биле споменати во историјата на Мајкл Аталиатс околу 1080 година. Револтот на Албаноите против Константинопол исто така го дава и првото писмено споменување во византиската историја, кое се однесува на Албанците во етничка смисла, околу 1078 година, од страна на истиот Аталиатс. Многу подоцна споменатиот Арбанон веројатно ќе биде името на една област – предлогот на Мат е исто така предложен. Индикација за движење од повисоки надморски височини во многу пораното време е откриено во распределбата на имињата на местата кои завршуваат на -еш, што се чини дека произлегува од латинското-  -ensis  (Vulgar Latin -ēsis), помеѓу реките Шкумбин и Мат, со силна концентрација помеѓу Елбасан и Круја. Не е сигурно дали античкиот град Албанополис кореспондира со Арбанон од 11-ти век н.е., спомнат од Византијците девет века подоцна.Според мене поимите Албан и Арбан се синоними. Понекогаш буквата “л”се трансфотмира во “р” како во португалските јазици.

Да резимираме накратко:

  1. Значи галското племе Албанои во овој балкански регион – Илирија, било асимилирано, како јазично и крвно така и културолошки од страна на римјаните, каде во денешна смисла на зборот тие генерално ги претставуваат модерните  – Албански Тоски.

  2. Истотво ова галско племе Албанои ќе го основаат древното кралство од (2-ри век. п.н.е. до 8 век н.е.) Албанија на Кавказ, каде тие самите ќе бидат високата управна каста, а потоа овој народ и кралство ќе бидат нападнати, уништени и асимилирани и заборавани од разните освојувачи – римјаните, монголите, хазарите, аварите, турците за кои ќе збориме понкретно подоле во овој текст. Така што во овој регион ќе биде освоен и генетски претопен од разните освојувачи, пред се од арапите и на тој начин ќе биде оформено ткивото на денешните – Албански Геги од Кавказ.

И после неколку векови овие две генски осактени племиња ќе влезат насилно во соживот на Балканот. Значи Турците Османлии ќе ги доведат муслиманските Геги во 17-18 век на Балканот како дел од својата армија (Арбанасите) башибозукот (не редовната армија) и ќе започнат да го освојуваат локалното славјанско население меѓу кои и романизираните Албанци, каде веќе во ова време ќе бидат по верска линија Православни, односно под покровителство на Источното Римско Царство – Византија.

Како што објаснивме самиот латински поим “албан/албино” означува бело однсоно белец. Дури и во англискиот јазик зборот pale” означува блед/бел, и веднаш може да претпоставиме дека овој термин е користен генерално од страната на римјаните, додека пак самите тие веројатно се нарекувале Пелазги/Белазги. Значи од истите овие Албанско Аријски (бели) племиња било создадено и древното кралство Албанија, односно древната земја позната како – Касписка Албанија.

83872631386660317e41fb82703bd8eb.gifКасписка Албанија 2-ри век п.н.е.

Dagestan.pngКасписка Албанија денес  (Дагестан и Азербеџан)

 

Сега да обрнеме малку внимание на историјата на Кавкаска Албанија – Аријан.

Албанија, уште позната и како Кавкаска АлбанијаАгуанк  (на ерменски: ԱղվանքАрдан (на партијански), Арјан (на персиски) и Ал-Аран (на арапски) , било античко кралство што опстојувало на територијата на денешен Азербејџан и јужен Дагестан.  Од ова јасно се гледа дека тие самите Албанците се нарекувале Аријци, согласно и нивното крластво на персиски, и дека овие Албанци генетски се поклопуваат со европските Албанци, односно Илирските Албанци, но и оние Албаниски племиња од Западна и Северна Европа пред да бидат сите романизирани, асимилирани и начелно уништени.
Aghuank.jpg
 Ерменија, Колхида, Иберија и Кавказка Албанија во антиката

За прв пат, Кавкаските Албанци биле споменати во времето на Александар Македонски. Во 331 п.н.е тие се бореле против армијата на Алкесандар како дел од  Персијците во битката кај Гавгамела, како дел од војниците на Атропат, персискиот сатрап на Мидија. Во историската наука не е познато како тие зависеле од Атропатот или Кралот Дариј III, и дали биле под било каква зависност или учествувале во персиската војска како платеници.

Во 66 п.н.е., Кавкаските Албанци биле споменати уште еднаш за време на Помпеј Велики. Гонењето на Митридат Евпатор, во Голема Ерменија Помпеј попатно достигнува во Кавказ и до крајот на годината ги префрлил војниците од  зимскиот камп на реката Кура, на границата на Ерменија со Албанија. Големиот римски војсководец немал планови за инвазија на Албанија, но кон средината на декември албанскиот цар Ороз (Урож) ја преминал Кура и неочекувано ги нападнал  трите кампа на римската војска, но нападот бил одбиен. Во следното лето Помпеј Велики, во одговор на одмазда, неочекувано ја нападнал Албанија (Ариан) и целосно ја разгрмил албанската војска, дел ја опкружува и убива, а другата ја заробил во околните шуми. По поразот, Помпеј склучил мир со Албанците, земајќи ги како заложници за да го истакне својот триумф.

Во текот на овие настани историчарот на Помпеј, Теофан Митиленски ги составува првите детални описи на Кавкаска Албанија кои стигнале до нас благодарение на Страбон (Географија, 11.4):

 

“Албанците се доста приврзани кон сточарство и во овој поглед се многу блиски до номадски народи (Скитите). Сепак тие не се диви, односно – не се толку воинствени. (…) тамошните луѓе се карактеризираат со убавина и висок раст, заедно со тоа тие се простодушни. Тие се поборбени од Иберите. Токму тие воружуваат 60 илјади гусари и 22 илјади коњаница каде излегле против армијата на Помпеј Велики. Албанците се вооружени со лакови и страли, носат долгнавести штитови и шлемови од животинска кожна, слично како Иберите.
Тие се борат подобро од Иберијците.

Нивните кралеви се извонредни. Иако во минатото секое разно јазично племе било управувано од сопствен цар, денеска навистина кај нив еден цар управува со сите племиња. Тие зборуваат на 26 јазици, поради што е тешко да се ожени еден со друг. (…) Ти го почитувај Хелиос, Зевс и Селена, особено Селена чие светилиште се наоѓа близу  Иберија. Должноста на  свештеник кај нив го врши најпочитуваниот човек после кралот. Тој е на чело на голема и густо населена света област, која располага и со храмови каде се практикувало и пророштвото.

Како што може да се заклучи од текстов тие воопшто не биле примитивни, и се опишани како добри, убави и луѓе со висок раст, што за мене е дефинитивен показател дека станува збор за Аријски народ. Потоа истово е поткрепено и од археолошките докази каде даваат силни индикации за развиено земјоделство, изработка на ќерамика итн…

1024px-Caucasian_albanian_stone_azerbaijan_mingechaur2.jpg

Како и да е, во 1 век п.р.н.е. Кавказската Албанија е веќе рана класна држава. Нејзиниот главен град се до 6-ти век ќе биде Кабала (Кабала, Кабалак). Овој град постоел се до 16 век, кога бил уништен од страна на силите на Сефедите. Неговите урнатини се наоѓаат во регионот Кабала во Азербејџан.

 

Bronze_plate_of_Caucasian_Albania_from_Dagestan.jpg

Bronze plate of the 4th or 5th century from Dagestan. Hermitage Museum.

Во својот натпис Октавијан Август ги споменува “сојузничките” (под кое често се разбира вазални) односи со царевите на Албанија, како и со оние на Иберија и Мидија. Речиси во целиот 1 век п.р.н.е во Кавкаска Албанија често се стават римски војници и одреди, најверојатно за да ја чуваат Дарјалската клисура од наездите на  Аланите), и еден од нив дури оставил натпис на брегот на Каспиското Море. Во 116 година Трајан, за кратко време ја преобратил Ерменија во римска провинција, како би му ја “дал на Албанскиот цар”. По повлекувањето на римските легии од Ерменија, Албанците останале во релативно независна положба. Катастрофи  пристигнале во Ерменија во 3 век, а исто така и персиските инвазии, натерале многу Ерменци да се засолнат во Кавкаска Албанија што дополнително дале подршка за социјалниот и економскиот развој на оваа земја.

 

  • Христијанството като државна религија

Албанците верувале дека христијанството било пренесено во земјите нивни од Елише (Елисеј), ученик на апостол Тадеј, кој претрпел мачеништво на овие простори. Фактички во Кавкаска Албанија христијанството станува државна религија наводно во почетокот на 4 век, кога цар Урнаир е крстен од ерменскиот просветител Свети Григориј, кој го назначил за епископ на Албанија и Иберија својот 15-годишен внук, кој го носел исто име Григориј, кој потоа бил убиен од незнабошците.

Абас е првиот автокефален католикос на Албанската црква, која е во тесна врска со Ерменската црква. На соборот во 705 година е склучена црковна унија меѓу двете цркви и албанскиот (агвански) католикосат каде престанува поделбата на Ерменската црква. Агванскијот католикосат продолжува до 1836 година, а ерменскиот останува богослужбениот јазик на Удините (потомците на Албанците) до крајот на 20 век.

5281955efe282a16604493ee453db668.jpgУдинка 

  • Јазик

Единствениот познат јазик на Кавкаската Албанија е агискиот јазик (албански), писмо што го создал Мегруп Мажц после христијанизацијата на оваа земја. Според современата јазична лингвистика, современиот агвански јазик произлегува современиот удински јазик. Сепак, овој јазик не останал за долго време и бил трансформиран во општо албанската француска лингва франка и подоцна бил заменет со истиот капацитет од страна на ерменскиот, а делумно и од касписките региони, иранските јазици (талибанските и татарските).

  • Под власта на Сасанидите

force-and-reason-1939.jpg!Large.jpg

Царот Урнаир бил верен сојузник на Персија и како награда за овој сојуз Албанија добила својот дел при поделбата на Ерменија помеѓу Персија и Антички Рим (387) – областите Арцах, Утик и Шакашен и дел од провинцијата Паитакаран. Во следното столетие, царот Ваче изградил град кој се викал во чест на персискиот цар Пероз “Перозапат”, кој станал познат под името “Партав” (подоцна Бардо). Подоцна овој град станува престолнина на Кавкаски Албанија.

Сепак, се повеќе се засилувало влијанието на Сасанидски Иран над Кавкаска Албанија – како политички, така и религиозно. Наскоро албанскиот цар Ваче е принуден да го прифати зороастризмот, но брзо потоа Албанијаа повторно се враќа кон христијанството. Како резултат на тоа во 450 година Албанците учествуваат во антиперсиското востание, на чело со главниот командант на персиската армија во Ерменија – Вардан Мамиконјан , и кон кој исто така се приклучуваат и Иберите. Првата голема победа на востаниците била токму во Албанија, со одземањето на градот Халхала (денешен Казах), кој тогаш се користел како летна престолнина на албанските (а порано и на ерменските) цареви, по што востанниците се разбиени од Аварската битка. Во 457 година царот Ваче крева ново востание, а во 461 година самостојноста на Албанското царство престануваа.

Повторно избувнале востанија на трите кавкаски народои  на чело со иберскиот  цар Вахтанг IV Горгосал ( “волчјата глава”) и ерменскиот командант Ваган Мамиконјан (481 – 484), принудувајќи ги Персијците да ја обноват царската власт во Кавкаска Албанија. При тоа царот Вачаган Благочестивиот (487 – 510)  спроведува активна христијанизација на населението и се забележувал културен подем. Според зборовите на неговите современици историчари тој изградил толку цркви и манастири, “колку што се деновите во годината”. По неговата смрт власта во Кавкаска Албанија повторно е искоренета и заменета со онаа на персиските наместници – марзпани. Некои ситни кнезови кои произлегуваат од локалната династија Араншах успеваат да ја задржат својата власт. Од името на оваа династија произлегува и персиското име на Кавкаска Албанија “Ариан”, што се задржува сè до 20 век.

Во 6 век во Дербентскиот премин се засилуваат приливите на номадски племиња од север. Во 552 година, источниот дел на Кавказ бил нападнат Савирите и Хазарите, по што персискиот шах Хосрој (531 – 579) го презема реонот на Дербент  -спектакуларената фортификациона изградба, што има за цел да се заштити владетелот од новите бранови на номадски напади. Познатите Дербентски утврдувања изградени во периодот 562 – 567, го прекинале тесниот премин меѓу Каспиското Море и Кавказките планини, но сеуште не биле доволна пречка за номадите. Така во 626 година се вмешала Турко-Хазарската војска, која го заземала Дербент и повторно ја опљачкале  Албанија.

 

  • Мирханди, Арапи и исламизација на Кавказка Албанија

Во втората четвртина од 7-от век, независноста на Албанија од Сасанидите била обновена за кратко. Во 630 година на чело на Албанија застанува кнез Вараз-Григор како полу-независен владетел од династијата на Мирханидите, водејќи го своето потекло од персиските Сасаниди. Неговиот син Јавангшир првично се борел против Персијците, но наскоро им се приклучил на Сасанидите против арапските освојувачи.

Flag_of_Mihranids.svg.pngЗнамето Мирандитите, превземено од статуата од 7-ми век на Кралот Јаваншир. – (огромна сличност со Македонскот Грб)

Во оваа ера се развива албанската писменост, создадена од пронаоѓачот на ерменската азбука Месроп Машоц во почетокот на 5 век. Потоа ерменскиот јазик, кој е јазик на кралскиот двор и на Црквата, малку помалку почнува да преминува и во албанскиот јазик и во литературата. Постои нов развој на културниот живот со принцот Јеншаншир. Набрзо по неговата смрт (убиен е од заговорници) е напишана “Историја на земјата Алуанк” од Ермено-Албанскиот историчар Мовсес Каганкатваци (Каланкатуаци). Оваа книга е главен извор на историјата на Кавказка Албанија (на староарменски Алуанк, на новоарменски – Агванк) . Овој споменик содржи уникатен примерок на ерменско-албанската поезија.

Во наредните 7 и 8 век во земјите на Кавкаска Албанија минуваат Хазарите и Арапите, кои истовремено се борат за контрола над регионот. Во 654 година трупите на Арапскиот калифат, поминувајќи низ Албанија, се упатуваат кон Дербент и го напаѓаат хазарското владение на Беленджер. Овој напад завршува со пораз за арапските трупи, по што Хазарите земаат данок од Албанија и спроведуваат неколку рации.

Неколку децении по ред кнезот Джеваншир се обидувал да се спротивстави на освојувачите, иако склучува сојуз со Хазарите и Византија, но во 667 година, соочен со двојната закана од страна на Арапите од југ и Хазарите од север, се признава себеси за вазал на Арапскиот Калифат и така настанува пресвртница во историјата на земјата која паднала под принудна исламизација. Во 705 година, моќта на династијата Мирандите била соборена од Арапите!

Со доаѓањето на династијата на Омеидите, Арапите успеваат да се прицврстат во реонот на Кавказ и уште во првите години на 8 век започнува серијата на арапско-хазарските војни. Во 716 – 718, кога Арапите го опседнуваат Константинопол, Хазарте го нападнале Источен Кавказ, како би ги ослабнале арапските сили. Во 730 – 731 година, била најголемата наезда на Хазарите. Тие стигнуваат до градот Ардебил во Јужен Азербејџан, а одделни трупи стигнуваат во предградието на Мосул. Во 737 година арапскиот војсководец Мервансабира со 120 илјадна армија истовремено во Дербент и Дарјалската клисура направил инвазија во Хазарија. Неговите војници се обединиле под тогашниот главен град на Казан, Семендер, и го завзеле градот. Во оваа кампања Хазарите биле уништени.

 

  • Кавкаската Албанија и Турките-Огузи

Во 9-10 век, албанските принцови неколку пати на кратко успеале да ја вратат независноста на Кавкаска Албанија. Во 866 година, албанскиот принц Амам презел краток обид да го обнови албанското кралство. Со масовната миграција на Турците-Огузи, која започна во 11 век, настапила туркизацијата на Кавкаска Албанија. Таа конечно ја губи својата независност и голем дел од нејзините земји влегуваат во составот на други феудални држави.

 

  • Денешен Дагестан и Азербеџан

И после се, како што можеме да видиме од историскиот след и континуитет излегува дека коренското население, особено оние Албанои-Аријци кои го основале ова кавкаско кралство тотално биле асимилирани арапизирани и турцизирани до степен на непрепознавање. Единствено нешто што останало да одекнува е сеќавањето за древното име – Албанија – Ариан. Па така во сеќавањето прилично новите народи кои пристигнувале и кои се мешале меѓусебно довело до создавање на една посебена кавказоидна семитска компилација.  Сега имаме за задача да направиме компарација и кратка анализа на локалното современо Дагестанско и Азербеџанско населние со денешните Балкански Албанци (Шиптари) Геги.

 

Да повториме накратко:

Најстарите записи  зборуваат за држава на југот која се викала Кавкаска Албанија. Северните делови биле конфедерација на пагански племиња. Во првиот век после Хр. Кавкаска Албанија господарела со денешниот Азербејџан. Се бореле со Римјаните и Персијците и наводно рано поминале во христијанство (иако овој христијански облик според мене бил нешто сосема поинаков од денешниов). Персиските Сасаниди во Х век изградиле силна тврдина т.н. Касписка врата, а северниот дел на Дагестан го разрушиле Хуните, а после нив Аварите. Аварската држава постоела во Дагестан во сенката на Хазарија се до деветтиот век. Арапите ги победиле Персијците во 7. век, па тогаш и Хазарите, така што исламот станал главна религија во градските центри. Аварската држава потполно ја снемало во 12. век, а албанското христијанство исчечнува до 15. век. За време на турското владеење на овој дел од казказот, а особено во Кавкаска Албанија, голем дел од автохтоното население е насилно иселувано, кое заедно со дел од Курдите и Черкезите се населувани на Балканот.

Се воспоставиле муслимански држави зависни од Златната орда и Монголците. Монголите повеќе пати извршиле разорни инвазии. Монголскиот авторитет со време станувал се послаб и послаб, а рускиот се зајакнувал. Петар Велики прв ги анектирал деловите на Дагестан. Со време Русија го запоседнала целиот Дагестан до почетокот на 19. век. Се појавиле бројни побуни на радикални муслиман во текот на првата половина од 19. век. Тоа биле побуните на Гази Мухамед (1828-1832), Гамзар-бег (1832-1834) и Шамил (1834-1859). Кавкаската војна траела до 1864, а тогаш Шамил е конечно фатен. Дагестан и Чеченија повторно и се побунија на Русија во текот на руско-турската војна 1877.-1878. Побуната повторно е скршена. Во текот на 1999 група муслимански фундаменталисти предводени од Шамил Басаев се побуни против Русија. Во тек на побуната имаше стотици мртви борци и цивили. Таа побуна ја наведе Русија да изврши инвазија на Чеченија истата година.

Зборот Дагестан или Дагстан доаѓа од туркискиот израз за земја планина. Дагестан представува многунационална средина. Службен јазик е рускиот, а се зборуваат преку 30 локални јазици. Морам најнапред да напоменам дека во самиот овој народ  останале многу традиционални односно аријски и руски елементи. Од самите танцови па се до традиционалните униформи што апсолутно се поврзани со Аријско-Словенската воена елита – Козаците.

Il-familismo-criminale-in-Daghestan.jpg Dagestani Types – In April 1904 and again at the beginning of 1905, Russian photographer Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii (1863–1944) traveled to Dagestan in the Caucasus region. Dagestan was ethnically one of the most diverse territories of the Russian Empire. 

1.jpg

 

 

600px-Coat_of_Arms_of_Dagestan.svg.png

Грбот на Дагестан – земјата на Орлите (Шкиптри?)

30738606_10213354164102147_79937531881193472_n.jpgЖител на Дагестан

Освен добро познатите ликови на нам ни се познати дури и нивните капи (кечињата) кои до ден денеска се носат помеѓу постарата Албанска популација и во Македонија.

30710117_10213354269224775_938059817094742016_n.jpgЖители на Дагестан

 

downloadСвадба во Дагестан

30739510_10213354164502157_7438226952525185024_n (1).jpgНа сликава десниот е Khabib Nurmagomedov, актуелен шампион во UFC во лесна категорија.

450566354.jpgЖителите на Азербеџан

30743503_10213354165262176_1758437405725032448_n.jpg

Во Азербеџан гледаме мноштво на т.н. Гегски топоними што веројатно даваат директен линк помеѓу Албанците Геги од Балканот и дел од современите жители на Дагестан / Азербеџан.

images.jpgDagestan Remains the Epicenter of the North Caucasus Insurgency – Jamestown

r.jpg

DagestanCenter.jpgЖители на Дагестан

30715450_10213355884865165_3909789955970301952_n.jpg

Дагенстански борач

2999fd9e431533ca40ef86d87b196bcb.jpg

Потоа гледаме дека традиционалната боречка вештина, каде борците се мачкаат со масло (зејтин) е дефинитивно многу присутна во овие земји вклучително и Турските покраини како и во Чеченија, слично како Албанските Пеливански борби од Студеничани и Дебарско.

P1-BL463_TAMERL_P_20130509185634.jpg

_DSC006191.jpg

russia_dagestan_01.jpg

 

За крај мормам да напомнем дека овој текст нема никаква намера да шири било каква расна омраза или да предизвика националистички набој кај читателити. Нашиот политички проблем со Гегите-Шиптари, да не речам Албанци е проблем инсталиран од самите паразитски структури на големите западни сили, каде за нив ова население претставува совршен избор за манипулација и спореведување на своите цели, полнејќи ги нив со Велико-Албанските идеи, но и самата генетска склоност да работат со криминал, оружје, дрога, проституција па дури и трговија со деца и органи. Шиптарската политика денеска е само политика на нивните преку-океански газди. Социјалните Јудео-Хазарски паразити ги искористуваат нивните териристички водачи како би го спровеле сопственит интерес, односно тотална арапизација и исламизација и секако уништување на белата раса во Европа и секаде во светов.

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s