Аријска Персија – Империјата на Ахменидите (Трет Дел)

Потаму, после изненадната и мистериозна смрт на Камбиз, на персискиот престол настапил Дариј (древно персиски Дарајавауш – оној што го држи доброто 522-486 г.п.н.е.) Тој исто така бил од родот на Ахменидите, но од најмладата гранка. На историчарите не им е познато ништо за односите на овие гранки помеѓу себе, само тоа дека од средината на 6-ти век п.н.е. младите Ахменидите повеќе не се сметаат за цареви. Ништо не им е непознато за почетокот на живот на Дариј, како ни за животот на неговиот отец Вишаспа, дедото Арсама и предадето Ариарамна – всушност родоначалникот на младата гранка на Ахменидите. Самиот Дариј се до стапувањето на персискиот престол во старост од 28 години бил обичен воин. Според некои извори тој бил благородник (оружјеносач) на Камбиз (Камбуџија).
Работата е во тоа што Кир имал уште еден син – Бардиј, помладиот брат на Камбиз. Според официјалната верзија, во изјавите на Херодот, кој го нарекол Бардиј Смердис, Камбиз го убил помладиот брат. Тој го повел со себе во Египет, а потоа, завидувајќи за тоа што неговиот брат “единствен од персијците, кој можел со два прста да ја натегне тетивата на лакот на етиопкиот крал”, го испратил назад во Суса – престолнината на царството. После заминувањето на помладиот брат, Камбиз имал сон кој го толкувал како Бардиј одлучил да му го земе престелот. Затоа испратил атентатор во престолнината, кој го убил Бардиј. Херодот не говори точно како е убиен помладиот син на Кир – дали тој бил убиен во лов, или го удавиле во Црвеното море. (Херодот, Приказни, Книга 3. Талија, стр. 30.)
Генерално предизвикува чудење фактот што “таткото на историјата”, кој е како што се смета, го составил деталниот опис на животот и активностите на Камбиз, тој собрал се што е можно, како би го опишал постариот син на Кир, како злобен тиранин. Според Херодот, тој ги казнил своите државници, бидејќи се осудиле да му се спротистават кога наредил да се убие неговиот брат, се оженил со своите две сестри и убил една од нив, притоа трудна со негово дете. и одеднаш тргнал да ја освои Етиопија, не давајќи и на војската проивизија. Иако е добро познато дека пред тоа тој успешно ја водел својата војска преку Арапската пустина и го освоил Египет.
Еве што пишува Херодот за походот на Камбиз во Етиопија:

“…Разгледувајќи се, шпиуните се вратиле. Нивните приказни го довеле Камбиз до бес и тој веднаш започнал да се припрема за поход, не издавајќи дури ниту наредби во погледот на храната, воопшто не земајќи во предвид дека тој оди во војна на крајот на земјата, со зборовите, тој тргнал во поход само што ги сослушал ихтиофагите, како незрел и луд човек…Пристигнувајќи за време на походот во Теба, тој издвоил од своите трупи 50.000 луѓе, каде им наложил да го поробат Амон и да го спалат оракулот на Зевс, а тој со остатокот од војската го продолжил маршот кон етиопјнаните. Војската не поминала ниту петина од патот, кога сите залихи на храна се смалиле, каде после тоа војници започнале да ја јадат воената стока, додека и тое не се исцрпило…но тој не обрнувал внимание на препреките и се движел напред. Додека војниците можеле да добијат нешто од обласните полиња, тој се хранел со билки и со тоа се спасил од смрт, но на влезот во пустината, некој направил ужасна работа: го јаделе со ждрепка десетиот од својата средина. Дознавајќи за ова, Камбиз се исплашил војниците да не се изедат едни со други, го запрел походот кон етиопјаните и се свртел назад. Но, пред да стигнат до Тебе, тој загубил многу луѓе. “ (Херодот. Приказни. Книга 3. “Талија”, стр. 25).

Меѓутоа, фактите говорат сосема други работи. Тука нема простор за никаква безобрзирност или лудило. И за тоа сведочи еден етиописки натпис, проповедајќи за делата на Нубискиот цар по име Настесен. Него го пронашле во 1853 година во Нова Донгола (Судан), одтука го добил и името “Стелата од Донгола”, а од 1871 година оригиналот се чува во Египетскиот музеј во Берлин. Судејќи по она што е напишано на стелата, “таткото на историјата” опишал само дел од воената операција на персискиот крал во освојувањето на Етиопското царство.
Работата е во тоа што тој планирал да ги уклешти – од страната на Нубиската пустина и од страната на реката Нил, каде што Птоломеј го нарекол одреденото место на третиот праг на Нил како”складиштето на Камбиз”, што е во спротивност со зборовите на Херодот за тоа дека кралот заминал да се бори без некаква припрема. Напротив, овој воен поход бил добро смислен, а самиот крал го предводел најтешкиот дел – преминот на воените сили низ пустината. Да, персијците со големи тешкотии продреле низ пустината, што Херодот сликовито го опишал, истовремено лажејќи за причините, но пред нив била плодната долина на Нил, и царот морал да дојде до нејзе, за да не ја упропасти целата воена операција. И тој свртел назад не поради тоа што Херодот му го препишува, туку ја примил веста дека главните сили се поразени на третиот праг на Нил. (R. Hennig. “Непозната Земја “, T. 1.)
Tака што тука нема простор за лудило и тешко пореметување – уште еден епитет со кој Херодот го наградува Камбиз. Покрај тоа, Камбиз сепак успеал да го потчини кон себе делот од Етиопија, а Херодот пак опишал дека етиопјаните кои граничеле со Египет, испраќале дарови кон персискиот престол секој 3 години: “2 единици самородно злато, 200 стебла абоносово дрво, 5 етиопски дечиња и 20 слонови коски”.
Така да очигледното омаловажување на постериот син на Кир укажува на сомнеж дека тој бил директна спротивност од онаа слика, што ја насликале историчарите. И тука треба да се има во предвид што препишувачите на историјата во текот на Кали Југата (Ноќта Сварогова), кога социјалните паразити се повеќе и повеќе ги подчинувале кон себе земските цивилизазции, природно ги фалеле оние кои за овие паразити биле корисни и ги омаловажувале оние кои им сметале, волно или неволно на нивните планови. Првите ги нарекувале Велики и ги прославувале во секој поглед и го овековечиле нивното сеќавање, а другите ги демонизирале, ја криеле вистината за нивниот вистински живот и дела. А кога тоа било сосема невозможно, тогаш без споменување на нивните имиња, извлекувале некои не баш толку значајни факти за нивните дела, кои им биле корисни на паразитите, занемарувајќи го сето останато. Така, очигледно се случило со основачот на персиската империја – Кир, кој, толку силно го нагласиле, делувал под водство на еврејскиот бог Јехова и ги зел неговите штитеници под своето кралско крило. Иако, повторувам – народите вклучени во Персиското царство и самото исповедување на својата исконска вера/религија на претците било слободно и персијците не се мешале во тие работи, туку обратно, им пружале помош во тоа и изразувале почитување кон нивните верувања. Тоа било свесна државна политика.
Официјалната верзија кажува дека после тоа, како Камбиз “случајно” се ранил со сопствениот меч и умрел од гангрена, не враќајки се од Египет во Персија и не оставајќи после себе наследник, власта во земјата ја узурпирал некој мидијски маг Гаумата, издвојувајќи се за Бардија и владеел 7 месеци. Дариј и шест персијанци – Аспафин, Гобриј, Гидарн, Индафрен, Мегабис и Отан го убиле Гаумата и сите магови во палатата. Потаму, земјата останала без владетел. Камбиз е мртов, Бардиј исто така – династијата на Кир е прекината. Седум персијанци, обезглавувајќи ги противниците, одлучиле со помош на ждреп (чии коњ прв ќе заржи) Дариј да го добие престолот. Подоцна се оженил тој со ќерката на Кир – Атоса давајќи на својата положба поголем легитемитет и воспоставил годишна прослава “уништувањето на маговите”, каде во текот на денот ниту еден маг не смеел да се појави на улиците, и тогаш сите тие седат дома”. (Херодот, Приказни, Книга 3, Талија, стр.79).
Сето тоа малку помогнало. Земјата се дигнала, речиси сите персиски владетели доследно биле против Дариј. Скоро две години Дариј ги гушел востанијата во Елам, Вавилон, Маргиана, Персија, Архозија, Мидија, Партија, Гирканија, Ерменија и Сагартија, и повторно во Вавилон и повторно во Елам. Дариј успеал сите да ги угуши, за што го обавестил светот во Бехистунскиот натпис. Тој претставува клинест текст вклесан на три јазици (древно-персиски, еламски и акадски) на карпата во Бехистун, југо-западно од Екбатан. Тој исто така го представува триумфот на Дариј над магот Гаумата и побунетите “кралеви”.

Дариј го гази со нога Гаумата, пред него бараат милост девете поразени водачи на бунтовниците, а позади грбот на царот е телохранител и воин од одредот на “бесмртните”.

Меѓутоа, во официјалната верзија, единствениот ивор за античките историчари, очигледно, бил натписот во Бехистун, кој раѓа многу прашања. На кој начин Гаумата бил толку сличен на Бардиј, што во рок од 7 месеци никој, вклучително и персиското благородништво и дворските службеници и сопругата на самиот Бардиј, не приметиле промена, продожил да владее во главниот град, каде царот и неговиот брат ги знаеле сите лично? Згора на тоа, вавилонските документи започнале да датираат со годината на неговото стапување на престолот. Пред се, во Суса навистинал седел младиот син на Кир, но него, како и постариот одлучиле да ги тргнат. Вреди да се напоменe дека во двата случаи надзира фигурата на Дариј. Тој бил со Камбиз во Египет како оружоносач и тој бил исто така и во Суса, пресметувајќу се со Гаумата. Толку силна била жедата за власта и престолот на младиот ахменид, што одлучил да ги тргне од патот двата законски персиски цареви? Дали можел тој сосема сам сето ова да го испланира и спроведе? Веројатно да. Но, кој ги убедил персите да ги убијат своите сонародници? За кого тоа можело да биде корисно? Зошто “таткото на историјата” го опишал Камбиз со толку црни зборови? Зошто е прекината династијата на Кир? И зошто не се зачувани гробовите на неговите синови – законските персиски цареви – Камбиз и Бардиј (Смердис)?
Тука се изнесуваат претпоставки, повторно, имајќи ја во предвид користа или штетноста за социјалните паразити или овој или оној државен работник. Потоа, од каква корист можел да им биде Дариј што ги спречиле синовите на Кир? Дури и името на Дариј во “Нирнбершката Хроника” од 1493 година напишано е со поголеми букви, за разлика од Кир, Камбиз и Бардиј кој забележан под името Смердис. И тој е нацртан прв, над него, иако според хронологијата тој е должен да биде последен. Мали нешта, но сепак…..необични?!
21032808_1870290169664072_5920949815785568741_n.jpg
Како би се одговорило на ова прашање, мораме да се обратиме на историјата на рестраврацијата на јудејскиот Храм во Ерусалим. Како што е познато во 598 г.п.н.е. царот на Вавилон Навуходоносор го опколил Ерусалим, и депортирал 10 000 евреи односно, попрецизно кажано јудеи, кои ја представувале професионалната и културната елита на земјата во Вавилон за казна поради тоа што јудеите се приклониле политички кон непријателите на Вавилон. Целата работа е во тоа што во тоа време Ерусалим бил важен стратешки чвор на граничната зона во текот на конфликот помеѓу Вавилон и Египет. Потаму, кралот имал намера да ја тргне еврејската елита, сочинета од високи функционери, ерусалимското благородништво и војниот врв, како и занаетчиите, пред се, оние од нив, чии занает бил наклонет кон воената струка, така да тие не би го бунеле народот кон отпор против неговата власт.
Јудејскиот цар Јеховнија исто така го одвел со себе во Вавилон, а наместо него го оставил неговиот вујко – Седекиј, кој не се смирил и низ 11 години објавил одцепување на Јудеите од Ерусалим. Овој пат, Навуходоносор не се ограничил со депортација, туку го уништил Храмот на Соломон, ги срушил бедемите и повеќето од жителите ги испратил во Вавилон во “горкото вавилонско ропство”, кое се опишува со уморни и жалосни бои, како што е псалмскиот стих на Bonnie M: “Покрај реките Вавилонски, седевме и плачевме кога ќе се сетевме на Сион” (Псл. 136).
Всушност, несреќниците не пателе во “ропство”, туку прилично активно живееле на новото место, поготово што го почитивувале својот пророк Еремија, кој им ги пишувал од Ерусалим следниве инструкции: “…Градете куќи и живејте во нив, садете бавчи, и јадете го своето овошје, земајте жени и раѓајте синови и ќерки….грижете се за доброто на градот, каде вас Господ ве населил (Јеремија 29:5-7). Повеќето јудеи уживале во Вавилон лична слобода, имале убави куќи, слуги и успешно се бавеле со трговија, а исто така активно учествувале во банкарскиот и финанскиот систем на земјата, се ангажирале во таа смисла и со своите познати лихварски активности. Тие мирно ја исповедале својата вера и ги имале сите услови за нејзиниот развој, тивко копирајќи ги тајните на Халдејците во својата Кабала.
Chaldea_-_Map_-_The_Countries_around_Chaldea.png
Ако му веруваме на Стариот Завет, јудејскиот пророк Данило бил советник кај Вавилонскиот цар.
Во принцип, во “ропство” евреите не живееле, ниту во беда, туку спротивно, како и во египетското “ропство”. Секаде каде се појавувале евреите, тие биле топло примени и ги опкружувале со густ прстен луѓето на власт, се додека не ги исцицаат од земјата сите сокови, која никогаш не би се опоравила или додека на челото на земјата не се појавел лидер-патриот и да се обиде да ги стави работите на своето место. А потоа би се појавиле на ново место и ќе почнат се од почеток, пробивајќи го својот пат до самиот врв, кон главата на државата. Во 539 п.н.е. во вавилонскиот царство изненадно положбата на евреите била благо затресена и тие говореле за брилјантниот персиски генерал, кој им овозможил да се вратат во својата татковина.
И Кир навистина им дозволил да го обноват храмот и градот им дал се да го украсат, што им го одзел Навуходоносор. Обновата на храмот, да имаме на ум, Кир наредил да се изврши на негова сметка. Во краен случај, за тоа пишува Јосиф Флавиус: “Кралот Кир им испраќа поздрав на Сисина и Саравасана. Им дозволив на оние кои живеат во земјата на моите јудеи, кои би сакале да се вратат во својата татковина повторно да го обноват и да го изградат во Ерусалим храмот Божји на истото место на кое некогаш бил….Расходите на овој предмет сакам да ги ставам на својата сметка.” (Флавиј Јосиф. Еврејското минато. Кн. 11. Hl. 1, p. 3).
69d1fc1b4816cdacabf7dc4699bcb037
Тој исто така издвоил средства за обезбедувањето на нивната стока, вино, масло и брашно, но сега на сметката од данокот на жителите од Самарија. Имајте на ум дека во уништената Јудеа се испратени најсиромашните слоеви на вавилонските јудеи. Оние истите, кои били при власт и при добар бизнис едноставно останале во “удобното тешко вавилонско ропство”.
Тогаш изградбата на храмот престанала, односно неговото финансирање – Кир бил зафатен со војна, а потоа го убиле, а кај неговиот син Камбуџија (Камбиз) финансирањето престанало. Работата е во тоа што самарјанците топло ги поздравиле повратените јудеи од Вавилон и сакале да го дадат својот допринос во обновата на храмот, но повратниците со презир ја одфрлиле понудата. Говореле дека тоа е работа за правите јудеи, а не за било кој што не ја разбира Тората во потполност, па дури и се поклонуваат на други богови. Во принцип,  “Не вие, нам ни е заповедано да се изгради Храмот на Севишниот”. Повредени во своите чувства самарјанците кои мислеле дека и тие, исто така, се евреи, му напишале на персискиот цар писмо. Да речеме, го обновуваат јудеите храмот и градските ѕидини, а потоа данок нема да плаќаат и доаѓаат кај вас од послушност и самите сакаат со себе да владеат. Ти погледни, царе, старите летописи и ќе видиш, какви се јудејските предавници и бунтовници, поради што нивниот град бил уништен. Покрај тоа, доколку се обнови градот, тој ќе го блокира пристапот на персите во Келесирија и Феникија. Ако писмото или нешто друго би влијаело, но синот на Кир наредил да се прекинат воопшто било каквите операции во Ерусалим.
Девет години не биле никакви движења, а потоа Дариј постанал цар и во втората година од своето владеење не само што дозволил се да се обнови, туку ги ослобидил јудеите, ослободувајќи ги во Јудеја од сите порези, како и сите земји, кои тие почнале да ги обработуваат. Тој им наложил на своите сириски и феникијски намесници да располагаат со сечот на кедровите дрва и да ги испраќаат од Либан во Ерусалим, а исто така им наредил да им се пружи помош при обнова на градот. Покрај тоа, Едомците, Самарјанците и Келесиријците требало да им ги вратат на јудеите сите јудејски села, кои ги завземале (дури и тогаш евреите го туркале законот за реституција). Тие исто така биле должни да платат уште 50 таланта за обнова на храмот, како и да ги снабдуваат со се што е потребно за секојдневното жртвопринесение, за еврејските свештеници во Ерусалим да завземат пред Бога за добробит на персискиот цар. Дариј исто така ги дал своите лични средства да се припреми потребната облека за првосвештениците и свештеници, како и за сите музички инструменти што им се потребни на левитите за прославувањето на Јехова.
Покрај тоа, Дариј забранил било кој од надлежните да се меша во работата на јудеите, а царскиот данок од покраината на Самарија заповедал да им се префрли на јудеите за трошоците на градежните работи и го следел спроведувањето на своите заповеди, не обрнувајќи внимание на петицијата на самрајаните, слична на она која тие му ја испратиле на Камбиз. Тие кој му го очистиле патот до престолот на Дариј, можеле да бидат задоволни. Тие ја постигнале својата цел – вратиле се што сакале на туѓа сметка, па дури и од даноците биле ослободени. Така работеле и сеуште работат социјалните паразити. Тие не го откриваат својот идентитет, иако во случајот со Дариј за некои е пишано во директен текст. Еврејскиот историчар Флавиј Јосиф (37-100 г.н.е.), денеска многу почитуван, директно пишува дека со Дариј одамна бил поврзан преку пријателство Зоровавељ – човек од царскиот јудејски род, кој го поставил уште Кир, одговорен за преселбата на евреите од Вавилон во Јудеја. Тој исто така кажува дека Зоровавељ “благодарение на тоа пријателство заедно со други двајца е удостоен со чест, која порано ја барал, да постане телохранител на царот” (Јосиф Флавиј. Еврејското минато, кн. 11, гл. 3. стр.1). 
Односно, Дариј имал човек од самиот почеток на својата кариера, кој можел да го советува на правилни работи. Освен тоа, постои уште еден интересен податок. Да се подсетиме на оној младич, кој му помогнал на Дариј во изведувањето на ждребот со коњот. Всушност, тоа е уште еден доказ за аријското потекло на персијците. На крајот на краишта, древниот аријски обред на миропомазание на царството сеуште е поврзан со коњот, на пример, обредот ašvamedhi во Индија. Потаму, името на тој младич е Ебар, што исто со Ебер или Јабар (арамејски – “синот на Јахве”). Потаму, Дариј изгледа точно им служел на оние кои го довеле на престолот. Сепак, опоравувањето на јудејскиот храм и град не може да биде главната причина кој ја прекинал старата гранка на Ахменидите. Тука морало да постои многу поголема прична, него што е враќањето на еден град и еден храм, иако многу важни се еден народ, дури што себеси се замислува за голем, а сите останати – позадана врз која се случува неговата “голема” историја.
Да ја пронајдеме оваа друга можна причина, би било сувишно да се одговори на прашањето: Како и зошто се создаваат империите? Само затоа што еден многу енергичен човек одеднаш посакал да го освои пола свет? Еве, само посакал или така се развиле околностите и тој заминал и освојувал една по друга земја. Зошто? Да се прослави себеси, да го подигне родот, во таа земја да се искасапи луѓе, да го украде богатството? Не, таквите сериозни работи како што е создавањето на царствата да се објасни со човечките амбиции и желби е премногу плитко и површно. Можеби, треба да се земе во предвид историјата на човечките цивилизации во последните 13 000 години – секако историјата на конфликтите помеѓу дијаметрално спротивните по својата природа Сили – Темните паразитски и Светлите креаторски. И империите се создавале и распаѓале како резултат на конфкликтот од овој карактер, а не поради желбите на амбициозните луѓе, иако и паметни, енергични, мотивирани и силни, кои владеат со големи организациски способности. И денешната светска ситуација не е далеку од оваа слика. Секогаш постоеле оние кои стоеле позади таквите амбициозни луѓе. Точно се знае кој стоел позади Константин Велики, Карло Велики, Петар Велики, Наполеон или Хитлер. На пример, позади Александар Велики стоеле Темните Сили, кои се обиделе да ги уништат списите на Светлината – Индиските Веди и Иранската Авеста. Со првите ништо се не се случило (преживеале до денеска), додека другите успеал да ги уништи.
Два милиона стихови поделени на илјада и двеста поглавја пишани со златна боја на 12 000 спецјално шиени воловски кожи, посебно обработени. Мудроста на аријските претци се чувала во главниот зороастерски храм на персијците – Персеполис. После ограбувањето и уништувањето на градот, на неговите рушевени Александар Македонски ја спалил светињата од непроценливо богатство. Подоцна, многу години покасно, зороастерските свештеници одлучиле да ги обноват текстовите според сеќавањата. Меѓутоа новата Авеста била четири пати пократка од првобитната. А текстовите значајно биле изменити. Колку денешните историчари и обични граѓани да го слават и воспеваат Александар тие самите немаат поим за вистинската позадинската игра на историјата. Кој бил Александар Македонски и за чии интереси се борел имам многу пати говорено во своите објави.
На пример погледенете ги говорите на академикот Николај Левашов, или пак на професорот по физика Сергеј Саљ, во врска со Александар Македонски – воинот на темнината.
Се кажува дека пред персискиот поход Македонски го посетил хеленскиот филозоф Диоген – тоа е оној, кој наводно живеел во буре и со фенер го барал човекот. Диоген му рекол: “Бегај господине, ми го сокриваш сонцето“. Стариот филозоф јасно знаел зошто Александар Македонски тргнал во поход против Персија – да го уништи Светлосното Знаење – Ведската литература. Да, и во “Велесовата Книга” тој е наречен како “темниот воин”. Онаа советничка клика како и блиски царски соработници го хушкале Александар да ја нападне Персија и го искористиле за своите геополитички цели, а кога веќе не им бил потребен го убиле, исто како што е случајот со Наполеон. Во тоа време античките македонци и хелени представувале на некој начин она што денеска го представува НАТО пактот и целиот англо-саксонски поредок раковеден во позадина од јудео-хазарите односно банкарските кланови и црните магови инфилтрирани во католичката црква и останатите државни институции. После Александар, позадински играчи силата на моќ ќе распредалат во Римската Империја.
Исклучителен е фактот, дека за време на своите освојувачки походи Александар Македонски два пати го посетил Ерусалим, но тука за чудо ништо не уништил или среушил и јудејските свети книги не ги запалил, туку понизно му се поклонил на првосвештеникот. Се чувствува, како што се кажува, голема разлика. Од тогаш, името на Александар е многу популарно помеѓу евреите. А огромната империја на Александар се распаднала без остаток. Таа веќе не била потребна, исполнувајќи ја делумно својата задача која ја поставиле Темните Сили во приликата на неговото освојување – уништувајќи го запишаното непроценливо ведско знаење, дадено на тие народи од Светлите Сили.
20953164_1870291152997307_4977908856829676879_n.jpg
Aлександар Велики во Ерусалимскиот храм. Себастиано Конка, 1736 година. Alessandro Magno nel Tempio di Gerusalemme (Prado, Madrid)
Позади Светослав Храбриот, кој на самиот крај на предпоследниот Ден Сварогов ја уништил паразитската држава – Хазарски Каганат, стоеле Светлите Сили. Тој самиот бил светлосен воин и маг. Да не го уништел кнезот Светослав центарот на тогашниот паразитски систем, кој бил практично Хазарскиот Каганат, иднината на човековата цивилизација би била многу жалосна и безнадежна. Посебно, тоа би се однесувало на целата бела раса, самото нејзино постоење би било под голем знак прашалник. Не е ниту чудно дека Каганатот настанал практично во самиот центар на неговата земја. Светослав не само што го поразил Хазарскиот Каганат, туку и ги осигурал териториите за себе и отишол и понатаму…
maxresdefault.jpg
Владимир Киреев. “Князь Святослав” х.м. 200х170 ; 2011
 vikings_episode9_gallery_8-P.jpeg
Во текот на 24 години од последната Сварогова Ноќ се обидел што е можно потаму на југ да ги премести границите на своето царство. Исповедувајќи го ведизмот, Светослав тежнеел да ја освои, еве веќе 100 годишната “христијанска” Бугарија и расадникот на христијанството, односно ромејската религија, култот на Озирис, или лунарниот култ на смртта во Византија. Тој сонувал да го создаде главниот град на своето царство на устието на Дунав: ” Не ми е задоволство да седам во Киев, сакам да живеам во Перејславец на Дунав, бидејќи тука е средиштето на мојата земја, таму постојат сите богатство…” Во тој случај историјата на Русија и светот би била поинаква, но тоа за жал не се случило. Темните стапиле на сила,  добро припремени и во голем број. Успеале да го отргнат Светослав, но и она што тој го направил, уништувајќи го центарот на паразитскиот систем, ја спасил земската цивилизација и значајно го олеснил нејзиното страдание во последната Сварогова Ноќ. Да се вратиме во Иран, персискиот цар Кир и да размислиме. Што предизвикало кај владетелот, кој мирно управувал во планините со малку познатото племе, што во добата од 40 години одеднаш тргнал на Запад во освојувањето на моќните држави во тоа време – Лидија, Мидија и Вавилон и да ја основа моќната аријски империја од Инд и Јаксарт до Егејското море и границата на Египет? Зошто неговиот син, Камбиз го освоил Египет и се обидел да пројде потаму и да ја освои Намибија? Го продолжил делото на татка си, може да се одговори. Потаму, што била причината? Што ги натерало старите Ахмениди, аријците, толку упорно да стремат на запад и да воспостават своја контрола над тие територии? За да го разбереме тоа треба да објасниме, што навистина биле земјите, кои настојувал да ги освоите стариот Ахменид, за што е потребно да се вратиме во минатото неколку илјади годни, од неговото владеење.
После Првиот Харијски поход пред 2692 г.п.н.е. во Дравидија (Гангска Индија) бил срушен сакралниот центар на паразитските сили, кој таму се наоѓал. Сакралниот центар на паразитите се јавува во активната и силната позитивна геомагнетна зона на Земајта, каде тие можеле безпрекорно да продрат на другите планетарни нивоа и да комуницираат со своите домаќини – “Змиите-Наги од светот Нав” односно од астралниот свет. Аријците го забранувале култот кон Црната Мајка (Кали Ма), со обавезителните ритуални принесувања на човечки жртви кои им овозможувале на астралните паразити да се хранат со животната сила на физичките тела на жртвите и да ги поробуваат нивните души. Им предавале на Дравидите и Нагите некои знаења и започнале експеримет за корекција на нивната генетика, останале таму повеќе од 70 години, а потоа заминале. Претрпувајќи пораз, црните магови чекале да воскресне култот на Кали-Ма, чии проводници биле демонизираните жени свештенички од црната раса кои поради своите психо-физиолошки карактеристики, човечкото жртвопринесување и сл. им одговарале за овие активности во тоа време, но за секој случај за себе создале и дополнителни сакрални места. Тие пронашле и други “Едеми”, од каде што можеле да комуницираат со своите домаќини. Преку речиси 700 години после првиот поход во 2010 година п.н.е. Аријците заминале за Дравидија по втор пат, а дел од нив останале таму засекогаш. Тие ги протерале црните магови од Дравидија и тие таму ништо не можеле да прават, освен да одат во помошните центри, кои претходно ги припремиле и повторно започнале да ја градат својата црна паразитска цивилизација и да ги подчинуваат другите народи. И овие центри се наоѓале во античка Етиопија (Земјата Куш) и во Меѓуречието (Асирија, односно земјата на Асурите / Асурија). Тоа не била брза и лесна задача, но веќе во средината на 8-ми век п.н.е. Етиопија го освојува Египет и во него околу 100 години владеела XXV династија на кушитските фараони, а Асирија во 9-ти век п.н.е. ја освојува цела Месопотамија. И насекаде цветал култот на Црната Мајка во локалните варијанти (Изис, Иштарм Инана, Астрата итд), па дури и во Македонија, во струшкото село Калиште се обожува т.н. Црна Богородица. Важно е да се напомене и тоа дека во древна Етиопија (земјата Куш – другото свето место на црните магови) ја обожувале змијата, со кобрата ги украсувале сите предмети и прибори во куќата. Според легендата, првиот крал на Етиопија бил “змија”. Метафорична слика, но се знае многу добро што се подразбира под поимот змија во овој случај. Него го нарекувала Аруем што на абисинискиот јазик значи – “змија”. :
20953376_1870294562996966_7001809470241968712_n.jpg

Земјата Куш. Илустрација од книгата на Н. Левашов “Русија во искривено огледало”.

Традиционалната религија на древна Етиопија била религијата на црните магови и свештеници, каде денеска се нарекува Вуду:
“Религијата на старите етиопјани, од една страна, ги опфаќа типичните карактеристики на раните пагански култови:  анимизам (верувањето во душата и духовите), фетишизам (почитување на неживи предмети), тотемизам (почитување на митските претци), но, од друга страна, за нивниот култ е карактеристично огромното влијание на црните магови. Со нив е поврзан обрадот на “инцијата” во зомби. Древните африканци верувале дека само зомбито може да го сочува во овој живот човекот, со помош на mbacava (маговитe)  правено за жртвопринесение на човекот, каде магот прво го воведува човекот во состојба на клиничка смрт, а потоа го погребува, и според нивните верувања тој постанува зомби (жив мртовец). Потоа го извлекува од гробот и го убива, каде што после тоа, наводно, му служи на оној човек кој го убил. Овој одвретен феномен бил распространет и популарен кај овој афрички народ. Важно место завземал култот на претците и верувањето дека душата живее после смртта на човекот и дека може да се пресели во другите предмети и живи битија. Во текот на ритуалната операција маговите се облакале во облеката на претците, а на лицето ставале маски со злокобен и страшен изглед…: (А. Опарин “Светска Историја и Библиските пророштва”).
Покрај тоа, во Етопија постои легенда, искажана во националните епови “Славата на Царевите” (Kebra Nagast), дека кралицата Савскаја (етиопско име Маеда) го посетила кралот Соломон и како поклон го повела со себе синот, кој е роден во Етиопија. Кога тој пораснал, отишол во Ерусалим да се сретне со таткото.
На крајот од оваа посета јудејскиот крал му дал придружба од роднини и старешини. Синот на првосвештеникот на Азариј го украл Заветниот Ковчег од Ерусалимскиот Храм и еврејското светилиште го преселил во Нови Сион. Од тогаш етиопјаните се претвориле во “вистинските синови на Израел”. Тоа е легенда, но сепак, етиопските христијани чинат обрежување на осмиот ден, ја почитуваат Саботата и живеат во склад со законите на кашрута, бидејќи се гледаат себеси како потомци на древните синови на Израел. Затоа се познати и како Црните Евреи.
Крајот на 7-ми век. п.н.е. Aсирија ја освоил Вавилон, но веќе на почетокот на 6-ти век започнала верската реформа. Таа ја започнал кралот на Вавилон Набонид (555-539 п.н.е.) и таа била во промоција на култот на богот на Месечината – Син, со чие име се поврзани Синајскиот полуостров, синајската гора и планината Сион (Zion) во Ерусалим. Врховниот свештеник на овој култ била мајката на Набонид, Адагуни. Важно е да се напомене дека Набонид не бил вавилонец, туку потомок на асирските цареви. Последниот цар Ашур-Убалит II (Ассур-Убаллит) исто така бил свештеник на Син во Харан. На предлогот на неговата мајка вавилонскиот цар започнал да го обновува древниот лунарен култ во Вавилон, одгонувајќи го култот на соларното божество Бел (Мардук) главниот бог на Вавилон. Набонид започнал масовно да ги променува храмовите на Мардук, да ги менува свештениците и ритуалите. Исто така Набонид ги вратил одамна исчезнатите храмови и на нивно место поставил свои луѓе.
4-Abraham-journey-2.jpg
Потаму, тој ги обнувил своите центри во Ур и Харан – градовите кои биле средиште на тој култ и тесно поврзани со името на Аврам – родоначалникот на т.н. абрахамски религии – јудеизмот, христијанството и исламот. Првиот бил негов дом, а во вториот, тој живеел повеќе од 20 години, пред да замине за Ханан, каде го испратил Јехова. Меѓутоа, Набонид не успеал да го наметне во Вавилон лунарниот култ на Син. Пристигнал персискиот цар Кир и како што се кажува им ги замрсил конците.Тој го зел Вавилон, Набонид го испратил во заробеништво, неговиот син Валтазар (Bel-šar-ucur), тогашниот поранешен владетел на градот, бил убиен, земјата постанала една од провинциите на Персиското царство со персиски застапници, прастариот култ на Вавилон – култот кон Бел (Мардук) е вратен, што се огледува и во “Кировиот Манифест” што го прикажавме во претходниот дел. Така персиците, кои го имале ведскиот поглед на светот, поставиле надзор над средниот Едем над црните магови и најверојатно планирале да го направат истото и со нивниот трет свет центар, кој бил во земјата Куш. (Првиот центар во Дравидија (Гангска Индија) бил под контролата на Светлите Сили од времето на вториот Харијски поход. Со овој случај морал да се занимава синот на Кир, Камбиз. Тој успеал да го освои Египет, но освојувањето на земјата Куш било завршена со неуспех. Тој само можел да воспостави протекторат над пограничните делови со Египет односно племињата на Етиопјаните. Всушност овој поход на Камбиз во Етиопија го опишува Херодот, во секој поглед омаловажувајќи го персискиот цар. Во принцип, сега е јасен таквиот став на светски признатиот хеленски историчар во однос на синот на Кир. Ние, практично, до сега го проучуваме минатото на нашата планета од точката на гледиштето на паразитските сили, кои, секако, нема да ги фалат оние кои за нив представуваат опасност дури и после две и пол илјади години. Потаму, на синот на Кир му било судено не само да умре и да не бидат оставени трагите од неговиот гроб, туку да остане во сеќавањето кај потомците како крут и луд епилептик и пијаница. Без оглед на сите ” непријатности” за паразитите, обидот за контролата на Светлите Сили над светите центри на црните магови, единствени кои биле победници во приликата на создавањето на персиската империја, освен персијците, секако, биле и јудеите. После падот на Вавилон пред “робовите” се отворила широка перспектива во областа на трговските работи. Во книгата на пророкот Исаија се каува дека Мидијците “не го ценат среброто и не наоѓаат задоволство во златото”, а јудеите, како што е познато, напротив многу го ценат и едното и другото, што било распространето ширум Персиското царство. Со текот на времето стекнале значајно влијание во економскиот и социјалниот живот, внимателно пробивајќи го својот пат блиску до престолот. Тие ги организирале населбите во поголемите персиски градови, а пред се, во престолнината на персиското царство Суса, постепено припремајќи се за ослабнувањето на аријското царство….
Но прво било потребно да се изгради. И тоа е изгрдено со трудот и генијалноста на аријците. Што било тоа царство и како тоа било организирано? Како што сведочи Бехистунскиот натпис, во државата на Ахменидите, која се простирала од Егејското и Средноземното море до северо-западната Индија, влагувале 23 земји.

Крај на 3/6  дел 

Текстот продолжува……

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s